[245] ඇගේ ඝාතකයාගේ කතාව !

මම ඉපදුනෙ කොහෙද කවදද කාගෙ ලඟද කියල මමවත් දන්නෙ නැහැ. කොහෙහරි ෆැක්ටේරියක මුල්ලක එහෙම නැතිනම් වැඩ බිමක අම්මෙක් අප්පෙක් නැතුව මම මේ ලෝකෙ තනිවෙලා ඉන්ඩ ඇති කවුරු හරි මාව හොයාගන්නකල්. ලොකු වෙනකල් ලොකු දුක් ගොඩක් විඳගෙන මටම මගෙ ජීවිතෙ ගැටගහ ගන්ඩ උනා. අදටත් එහෙමයි. ඒත් ආයිමත් මම හිතෙන් නොහිතුවට මිනීමරුවෙක් වුනා. එහෙම උනේ කොහොමද කියල අදටත් මට ප්‍රශ්නයක්.

එදා හරිම මූසල දවසක්. ජීවිතේ ගතවුන තව දවසක් සුපුරුදු වැඩ මුරයට. වෙහෙසක් නැහැ. එදා වෙච්චි මේ සිදුවීම හැරුනාම. වැඩ කරගෙන යද්දි ඈව මම දු‍ටුවෙ අහම්බෙන්. මම මගේ පාඩුවෙ ගමනක් යමින්. ඒත් ඇගේ බැල්ම හරිම අමුතුයි. ඈ මා දිහාම බලාගෙන හිටියා. හරියට මෝහිණී වගේ. (එහෙම කිව්වට මට නම් ඔය රෑ ජාමෙ යන ගමනකදි මෝහිණිව මුණ ගැහිල නම් නැහැ.) (සිනා)

ඒත් ඈ හරිම වෙනස් බැල්මකින් ඉන්නෙ. මගෙ දිහාවටම ඇස් යොමාගෙන (හරියට මාව කන්ඩ වගෙ) මම තවත් ඉස්සරහට යනවා. ඇගේ දසුන එන්න එන්නම විශාල වේගෙන අපේ පරතරය අඩු වේගෙන එනවා. මට මහ අමුත්තක් දැනෙන්නට වුනා. මෝහිණිගෙ වශීකරණයද දන්නෙත් නැහැ. ඇගේ අමුතු මුහුණ දිහාවෙන් මගෙ ඇස් ඉවතට ගන්නත් බැහැ . මගෙ හිතයි ගතයි දෙකම නිකම් පැහැරගෙන කවුදෝ යන්නා වගේ තමයි දැනුනෙ. හිත එකපාරටම පස්සට ඇදෙන්නටත් ගත වාරුවක් නැතිවම ඉස්සරට යන්නටත් ගන්නකොට මොන වගෙ දෙයක් දැනෙනවදැයි ඔබට හිතිල තියනවද? කාල රේඛාව උඩ මොන තරම් හරඹ කලත් තිරිංග නැති ජීවිතේ ඉස්සරහට යනවා. නවතන්නට බැරි කාලය! මට වේගෙන යන දේ මටවත් නොතේරුනාට මට කෑගැස්සුනා. මගේ දර්ශනයෙන් ඈව , ඇත්තටම ඇගේ දර්ශනයෙන් මාව ඈත් කරවන්නයි මම එහෙම කලේ.  එහෙම නොවුනොත් මම ස්ත්‍රී ඝාතකයෙක් වෙන එක වලක්වන්න ඈට බැරි වේවි. ඒත්....

 ඈ දැන් ඉස්සෙල්ලා තරම් පුංචි තිතක් නොවෙයි. මගෙ ලඟම! මම ඇයත් ඇය මමත් පසුකලේ එක් මොහොතක් ගතවෙද්දි. ඒ මොහොත මගෙ හිතේ ඇති කළේ මොකක්දෝ ගැස්මක්. ඒ ඇස් හිතුවක්කාරද? බියකරුද? ඇගේ මුවෙහි වියරු සිනහවක් මට මතකයි. ඒ ඇගේ අන්තිම හිනහවද? Today is the first day of the rest of my life!  ඈට එහෙම නොහිතුනු එකද වරද?

මට ඕනෙ උනෙ ඉවත දුවන්න. එහෙම නැතිනම් ඈව ඉවතට එලවලා දාන්න. ඈව විනාස වෙන්න කලින්. මට වෙන්න විනාසයක් නැහැ. හිතා මතා නොවුනත් මගෙ අතීතයෙ ලේ පැල්ලම් එක දෙකක් නොතිබුනාම නොවෙයි.

ඒ උනාට. ඈත් පරක්කුයි. මාත් පරක්කුයි. ඈට ඕනෙ උනේ මාව මිනීමරුවෙක් කරන්න! මම නතර වෙලා ආපිට හැරෙන්න කලින් එහෙම හිතුව . ඒත් ඈ පව්.. !ඈට ඕනෙ උනෙ නෑ මාව මිනිමරුවෙක් කරන්න. ඒත් සහතිකයි ඈට ඕනෙ උනා මැරෙන්න.  ඈ කැමති උනේ ඒ උත්තරේට.

මට ඒක තවත් ලේ පැල්ලමක්! ඈ හිතන්න ඇති එහෙම. ඒත් ලේ පැල්ලම් පිරිච්චි මේ මූනත් තහඩුව ගැන කවුදෝ පද යොදල  තාල අල්ලන තරම්,  කොහේදෝ ඉන්න බ්ලොග් කාරියක් ඒ ගී පද ගැන කතාවකුත් ලියන්න තරම් , ඈට වගෙම අපිටත් රිදුන බව නම් ඈ දන්නෙ නැතිව ඇති. ..

~'~ 

පෙරුම් පුරාගෙන ආ සංසාරේ
පැතුමද සුණු විසුණුව වැ‍ටුනේ
කවුරුද හැඬුවේ ? කාටද රිදුනේ ?
දුම්රිය මොහොතක් නතර වුනේ...

මලක් වගේ රොන් සුවඳ වගේ
ජීවිතයේ සුව අපමණ වේ
දොලක් වගේ දිය දෝත වගේ
ජීවිතයේ අම සිසිල දැනේ

වරක් නෙතග කඳුලැලි පිරුනාදෝ
සිතට දරාගනු බැරි දුක් වීදෝ
දිවිය මොන තරම් සුන්දරදෝ
දුකම කොයි තරම් සතුටක්දෝ.. 

~'~

ප.ලි.  

සේනානායක වේරලියද්ද ගැයූ මේ ගීය වාර ගණනාවක් ඇහුවත් එයින් කියවෙන්නේ දුම් රියකට පැන සිය දිවි නසාගත් යුවතියක් පිලිබඳව යැයි මා දැන ගත්තේ මේ ඊයේ පෙරේදා. මේ ගීයත් එහි කතාවත් එලියට ආව ලන්ච් එකට සහ කතාව කිව්ව ලකීයාට මගේ ස්තූතිය ! 

[244] ඇඟිලි තුඩු

පෙණ බුබුලක් මත
නොතියන් ඇඟිලි තුඩ
අත වැදෙන මොහොතක
එයින් ගිලිහෙයි හිස්තැන..

විනිවිද පෙනෙන මැදද
වටකුරු හැඩ තාලද
දිලෙන පලිඟු වන් බිතද
රික්තයට තනි රකින ..

බරින් තොර , පාවෙන
නොවෙනස් පෙණ බුබුල
ඇඟිලි තුඩු දැක රොස් වන
බිඳී විසුණුව යනු නොහෙන..

[243] විශ් !

අවුරුදු දවසේ මට මහා පැන දෙකක් තිබිණ.
එකක් මේ හැමෝටම විස් කරන්නේ කෙලෙසද යන්නය... අනික විස් කරන අය එකෙක් නෑර අත නොහැර පෙරලා සේම් ටු යූ කියන්නේ කෙලෙසද යන්නය.

ඒ දෙකම ප්‍රස්නෙයක් වන්නේ ... බොහෝ හේතු නිසාය. ලොකුම ප්‍රස්නය තාක්ශනයය. හේතුව නම් ඊමේල්,, එස් එම් එස්, චෑට්, ෆෙස් බුක්, ගූගල් ප්ලස් , ෆොටො ටැග්ස් , කෝල්ස් , කොමෙන්ට්ස් ටැග්ස්, එකී මෙකී නොකී බහුමාධ්‍ය විසින් මගෙ ඔලුව නන්නත්තාර කිරීමය.

ඊමේලයකට රිප්ලයි ලියද්දී ෆෝන් එකෙ එස් එම් එස් ටූක් ටූක් ගායි. සමහරුන්ට සහ මට මේ සවුන්ඩ් එක පෙන්නන්න බැරිය.  එස් එම් එස් එකට රිප්ලයි ලියද්දි ඒක ඩ්‍රාෆ්ට් වී කෝල් එයි.

ඒ දෙක ඉවර වී කොම්පීතරය බලද්දී එස් එම් එස් එවු කෝල් කල බූතයාම මාව ෆොටො වලට ටැග් කොට ඇති අයුරු පෙනෙන විට දැනෙන ප්‍රීතිය !

 අහා අහා අහා.. 

වලාකුලු අයියා සිංහලෙන් හිනාවෙන්න 2010 කියා දුන්නේ එසේය.. වලාකුලු බ්ලොග් එක ඔබට මතකද? ඒකා දැන් ලියන ලිවිල්ලක් නැත. යාලුකම නම් එසේමැයි.

දැන් මේ කෝචෝක් රචනාව මම ලිව්වේ මට මෙහෙම විස් කළ අයට බනින්ට හෙම නොවේ. ඒ වෙනුවට ඒ විස් කල අය මට කොච්චර අගේද කියන්ටය .

මම මහ චාරයක් නැති එකියකි. එහෙම කියන්නේ වෙනකක් නිසා නොවේ. මම විහින් චෑට් නොයවන නිසාය. මා විහින් එස් එම් එස් නොයවන නිසාය. මම විහින් කෝල් පවා නොදෙන නිසාය. එකම එක අවුරුදු ටෑග් එකක්වත් මම කෙරුවේ නැත. මොකද එහෙම කෙරුවොත් අනික් අය තරහ වෙන එක වලක්වන්ට බැරිය.

ගූගල් ප්ලස් සහ ෆෙස් බුක් එක අස්සේ 2000 ඉක්මවන මිතුරු මිතුරියන්ගෙන් එකෙකු හෝ මගාරවන්නට හිත නොදෙයි. හේතුව නම් ඒ හැමෝම මම පුද්ගලිකව අඳුනන නිසා නම් නොවේ....  ඒකට හේතුව මේ කට්ටිය ගොඩ දෙනෙක් මගෙ වටේ ඉන්නේ සන්සාරේ අපි නිසාය. මම ලියන විකාර නිසාය.

මම සෙලිබ්‍රිටි කෙනෙක් නොවේ. එහෙම වෙන්නට වුව මේ ආත්මේදී බැහැය. ඒ නිසා මේවා ඔක්කොම ලියන්නේ මම මහ ලොකු කෙනෙක් නිසා නොවේ. ලොකු කෙනෙකු නොවීත් ලියන එක අකුරක් හෝ මතක සිය දාස් ගානක් මාව මතක් වී විශ් කල එක මහ සතුටක් නිසාය, ටැග් කිරීම ප්‍රීතියක් වන්නේ එසේය ...

සමාජ සම්බන්ධතා මගේ ලෝකය තුල සීමා කිරීමට මගේ පුද්ගලික කාරණා තියේ. එහෙත් සමාජයට පණිවිඩයක් ලියනු උදෙසා , ඒ ලියන දෑ කෙරේ පෙරලා සතුට ලබා ගනු උදෙසා මම පුද්ගලික සීමාව බාධකයක් නොකර ගමි.මගේ ෆෙස් බුක් එක තනිකරම ඔරිමජිනල්ය. කිසිවෙකුට මගෙ පොදු කරුණු මා වසන් කරන්නේ නැත. ඒ වගේම මම ලියන එව්වා ඇනෝ නැත. ඇනෝ වෙවී ලිවිය යුතුයැයි හන්වඩු ගසන කරුණු පවා මම ඇණෝ නොවී ලියමි. එහෙම ලියන්ට බැරි නම් මම නිකම් ඉමි.  මොකද මට මා නොවී වෙන කවුරු වුවත් වැඩක් නැත.

අවුරුද්දට මම කිසිම දෙයක් වෙලාවකට කළේ නැත. වෙන අය අවුරුදු සීසන් එකට ඈඳුම් ගනිද්දී මම ඕෆ් සීසන් එකට ඇඳුම් ගත්තෙමි. මගේ ජීවිතය වෙනස් වන්නේ අවුරුද්දකට සැරයක් නොවේ. නැගිටින හැම උදේකම මගේ දවස වෙනස්ය. මගේ ඇඳුම වෙනස්ය. මගේ සිතුම් පැතුම් වෙනස්ය. කියවන හැම පොතකම මට මතක එක පිටුවක් හෝ තිබේ.මම යනු ජීවිතය මේ විය යුතු යැයි නිර්ණායක නැති නිදහස් ජිවියෙක්මි.

එහෙත් ඒ තරම් ඉසව්වක් ස්පර්ශ කරනු උදෙසා කෙල්ලක වශයෙන් අනුභව කල පරිභව සහ කරදර ඉවරක් නැත. එහෙත් කිසිවෙකුට ලෙහෙසියෙන් දිනිය නොහැකි දෙයක් මම ඒ භීෂණය අවසානයේ දිනා ගෙන සිටිමි. ඒ 'මම' ය.

අවුරුද්ද ලබන වෙලාවේ මම හිටියේ ගෙදරය. එහෙත් ගෙවල් වලට යාගන්නට බැරිවූ , යන්නට ඕනේ උනත් විවිධාකාර සේවාවන් වෙනුවෙන් ගෙදර අම්මලා එක්කලා අවුරුදු කනු බැරිවූ මිනිසුනට නැති අවුරුද්දක් මට මොකටද?  

ගෙවෙන හැම දවසකම අවුරුදු වගේ අයට අවුරුද්දෙහි අගයක් නැත. ගෙවන හැම දවසම ගෙවා ගන්න එක ප්‍රශ්නයක් උන උන්ටත් අවුරුද්දට පතන්නට සහ ලබන්නට දෙයක් නැත. අනික් උන් අවුරුදු කන හැටි බලමින් හූල්ලන්නට සිද්ද වෙන එක මහමග දුගී මගී යාචකාදීන්ටත් , අවුරුද්දක් සමරන්නට හිතෙ සතුටක් නැති කාටත් , අනික් උන්ගේ අවුරුද්ද වෙනුවෙන් තම අවුරුද්ද කැප කල හැමටත් , කිරි ඉතිරෙන රටට හෙණ නොවදින්නට රට රකින බංකර් පිරී ඉන්නා මුර සෙබලුන්ටත් , උදෙ හිට එක ඉරියව්වෙන් හිටගෙන ඉන්නා රජවාසල මුර කරුවන්ටත්  පොදුය . උන්ට නැති අවුරුදු අපි කන්නෙමු...

කිරි ඉතිරෙනා තෙක් ගම්මුන් නුවරුන්ට
කිරි උතුරමින් නැහැවෙන රට රැක ගන්ට
කිරිතේ එකක් වත් නැති රණ සෙබලුන්ට
කිරි ඉතිරියන් ඉටු දෙවියන් බුදු වෙන්ට !

තන් වල කිරි එරෙන් බඩගිනි බිලිඳුන්ට
අන් දුක මුරට ඉන්නා වෙද හෙදියන්ට
අන් සැප රකින අන් තැන තනි වුන උන්ට
රන් වැහි වහින් අවුරුද්දක් නැති උන්ට !

අහසෙන් වැටෙන වැහි දැක්කත් හිනා වෙන
පොලවෙන් එබෙන වන මලටත් සෙනේ දෙන
හුලඟෙන් ඉරෙන් හඳ පලුවෙන් බැඳී ගෙන
නුවණින් පහන් අවුරුද්දක් නැගී එන !

2012 - 4 - 13 - අවුරුදු නැති උන් හැමටම ජීවිතේ මල් එක් මොහොතකට හෝ පිපේවා !

සංසාරේ අපි - Sansaare.blogspot - Dilshara Weerasinghe - ජීවිතේ මල්

[242] ඇගේ රුපියල් පනහේ අවුරුද්ද !

දවස: අද
වෙලාව: පස්වරු 6යි
ස්ථානය: ආපිකෝ සුපර් මාකට් එක - නුවර 

මේක ඇත්ත කතාවක්. ඇහින් දුටු සිද්දියක්. සිද්දිය හරිම පොඩි වේවි ඇතැම් විට ඔබට. මට හරිම ලොකු උනාට. .. කතාව කියන්නද එහෙනම්..

මුදල් ගෙවන කවුන්ටරයේ රෙදි හැට්ට! තාන් ඇඳුමෙන් සැරසුනු යුවතියන් කවුන්ටර අරක් ගෙන. අලුත් ඇඳුමක්! කබා කෝට් දවස් කිහිපයකට පලා ගිහින්.. ඒත් මැදැයි. රට යන අත ගැන අඩු ගානෙ එහෙමවත් සතුටු වෙන්න. 

මම හිටියෙ කවුන්ටරයේ තුන් වෙනියට. මට ඉස්සරහින් සල්වාර් ඇඳුමක් ඇඳගත්තු, කණ්නාඩි දෙකක් දාගත්තු ලස්සන , අවුරුදු 30ක විතර වගෙ යුවතියක්. ඊටත් ඉස්සරහින් බොහොම වයස්ගත ඒත් පිරිසිදුව පිලිවෙලට අත් දිග කමිසෙකින් සැරසුනු අවුරුදු 60ක පමණ මහත්මයෙක්. 

මහත්මයාගෙ වාරෙ. කරන්නට දෙයක් නැති කම නිසා මමත් අරමුණකින් තොරව සාප්පු කූඩ වල තියෙන බඩු භාණ්ඩ දිහා බල බල හිටියේ. මහත්මයාගෙ බඩු බාස්කට් එක කැශියර් අක්කා එකින් එක බිලට ඇතුලත් කරලා ඉවරයි. දැන් මහත්මයාගෙ වාරෙ.. මහත්මයා සාක්කුවෙන් මුදල් ඉවතට අදිනවත් , මුදල් අතරෙ සීයෙ කොල දෙකක් තිබෙනවත් මම හොරැහින් බලාගෙන. ආයෙමත් නිරායාසයෙන් මහත්මයාගෙ බඩු බාස්කට් එක මට බැලුනෙ ඒ කූඩෙට රුපියල් දෙසියය මේ කාලෙ ඇති වෙනවද කියන කුහුලෙන්... 

මහත්මයා ටිකක් කලබල වෙන අයුරුත් , අතේ රැඳුනු ලොකු බ්‍රීෆ් කේස් බෑගය කෑශියර් මේසය උඩින් තබාගෙන දිගහරින අයුරුත් මම බලාගෙන. අනුන්ගෙ බෑග් ඈතුලෙ බලන එක නරක පුරුද්දක්. ඒත් එහෙම වුනා. කැත හිත වෙන්න ඈති. ඒ බෑගය ඈතුලෙ ෆයිල් කවරෙකුත් , ඒ මත ලොකු CDMA දුරකථනයකුත් හරිබරි ගැහිල වැතිරිලා හිටියා. මීට අවුරුදු පහ හයකට කලින් වගේ ඒක ටිකක් සාමාන්‍ය සිද්ධියක් වුනත් , අද කාලෙ නම් CDMA ෆෝන් විශෙෂයෙන් බ්‍රීෆ් කේස් බෑගයක අරගෙන යන එක ටිකක් කුහුලින් දකින්න දෙයක් ... ඒ නිසා ඒ රූප රාමු කිහිපයට මගෙ හිත ඈදිල ගියා. 

මහත්මයා දෑන් බෑග් එක ඈතුලෙ මුදල් හොයනවා. සාක්කු අදිනවා . කාසි කිහිපෙකුත් රුපියල් විස්සෙ කොලයකුත් බෑග් එකෙන් එලියට ගන්නවා මට පෙනුනා. අතෙ තිබෙන මුදලත් කූඩයෙ තිබෙන බඩු බාහිරාදියත් සම නොවෙන බව වටහගෙනද මන්දා මහත්මයත් අයකැමි නෝනාත් ටිකක් අපහසුවෙන්. අයකැමි නෝනා බලන් ඉද්දි , අර මහත්මයා හිනාවකුත් පාලා 

'බලන්නකො රුපියල් සීයෙ කොලේ පන්සීය වගෙනෙ දෑක්කෙ. මම හිතුවෙ පන්සියයක් තියනව කියලා' 

මහත්මයා ටිකක් අපහසුතාවෙන් වගෙම දිග් ගැහෙන පෝලිම ගැනත්  කලබලෙන් බ්‍රීෆ් කේස් බෑගයෙ ආයිත් කුඩා පොකට් අතගාන්න පටන් ගත්තා.. කූඩය දිහා බැලුන මට දැනුනෙ සීයෙක් ගෙදර ඉන්න පොඩි එකෙකුට ගෙනියන පොඩි පහේ කෑම බීම. .. චොකලට්... බිස්කට්.. ස්මාටීස්... මීට්බෝලස්... සීයට නම් වෙන්න බැහැ වගෙ.

මහත්මයා හිත හදන් තීරණයක් අරන් වගෙයි. රුපියල් 210 කවුන්ටරෙන් තිබ්බ මහත්මයා මේකට හරියන්න බඩු ටික දෙන්නකො කියල අපි දිහාවෙත් බලාගෙන හිනා වුනා. ඒත් ඔහුගෙ හිතෙන් ලෑජ්ජාව පහවෙලා නැතැයි දැනුනෙ ඔහුගෙ මුහුණෙ මතුවුනු දහඩිය බින්දු දැකලා. මීට කලින් ඒ මහත්මයාට ඒ වගෙ දෙයක් වෙන්න නැතුව ඇති. මට එහෙම හිතුනා. 

ඒ මුදලට හරියන්නට කුඩා මීට් බෝල පැකට්ටුවකුත් , මාරි බිස්කට් පැකට්ටුවකුත් , තවත් බිස්කට් පැකට්ටු දෙකකුත් දාලා අයකැමි ගැහැණු ලමයා බිල අවසන් කරන්නට සැරසෙත්ම මහත්මයා ආයිත් කලබලෙන් හඬ අවදි කලා. කූඩයෙ ජෙම් බිස්කට් පැකැට්ටුවකුත් , ස්මාටීස් සැශේ පැකට් දෙකකුත් තව චොකලට්ටුවකුත් ඉතුරු වෙලා තිබ්බා. 

'අනේ පොඩ්ඩක් ඉන්නකො. මේ ජෙම් බිස්කට් එක කීයද? ' අහමින්ම බිස්කට් පැකට්ටුවෙ මිල ගලපමින්  ,  ඔහු ආයිත් මාරු කාසි කිහිපයකින් රුපියල් 32ක් ගලපගන්න උත්සහ කරනවා දකිද්දි හිතට දැනෙන්නට ගත්තෙ මහ දුකක්. 

අයකැමි නෝනාට ටිකක් තරහ ගිහින්. කේන්තියෙන් හුස්මක් පිටකල ඇය පෝලිමේ ඉන්න අපි දිහා සමාව ඉල්ලන සහ නොරිස්සුම් සහගත බැල්මක් හෙලුවා. එක අතකින් , අවුරුදු කටේ නිසා, බලන් ඉද්දි පෝලිම දිගු වෙන කොට ගනුදෙනුකාර භවතුන් වෙනුවෙන් පිටවෙන   ඇගෙ නොරිස්සුමත් අමනුස්සකමක් නෙවෙයි. 

මට ඉස්සරහ හිටගෙන හිටි යුවතිය මේ ඔක්කෝම බලාගෙන නිශ්ශබ්ද මුහුණෙන් පර්ස් එක ඇරියා. මහත්මයා අර ජෙම් බිස්කට් පැකට්ටුවට රුපියලෙ දෙකෙ කාසි ගලපන ඇසිල්ලෙන් ඇය ,

'මේ ටිකට බිල දාන්නකො' කියලා අයකැමි කතට කිව්වා. 

අයකැමි අක්කා නිරුත්තරව බලාගෙන හිටියා. මහත්මයත් කාසි හොයන එක පැත්තක තියලා ඇය දිහා බැළුවා. ඇය කා දිහාවත් බැලුවෙ නෑ. අයකැමි කත ඒ ටිකට බිල දාන අතරෙදි , මේ යුවතියම කුඩා ශොපින් මල්ලකට ජෙම් බිස්කට්ටු පැකට් එකත් , ස්මාටිස් පැකට් දෙකත් චොකලට්ටුවත් එබුවා .. 

'ගන්න අන්කල්' කියූ ඈ , ඔහුගෙ අතෙ මල්ල තබමින්  ඔහුට ලාවට හිනා වුනා. 

අන්කල්ගෙ මුහුණේ ආදරයත් , දුකත් , ආත්මානුකම්පාවෙන් මඬනා ලද කාරුණික හැඟීමුත් මතුවෙමින් ඇස් වලට කඳුලු එන්නට වුනා. 

' තැන්ක්යූ දුව. these are for my grand son. ' එසේ කියමින් ඔහු ඒත් නොයා නිරුත්තරව හිටියා. 

ඈ හිනා වුනා. 'I guessed' ඇය කිව්වා. 

ඇය සන්සුන්ව ඒ ටිකටත් තම බඩු මල්ලටත් ( ඒ බඩුමල්ල පිරී තිබුනේ අයිස් ක්‍රීම් සහ රූපලාවන්‍ය ක්‍රීම් වර්ග කිහිපයකින් ) මුදල් ගෙවා බෑග් අතට ගනිද්දී , අන්කල් ආයිමත් 

'තැන්ක්යූ සෝ මච් දුව' කියමින් එතනම හිටියා. 

'හැපි නිව් ඉයර් අන්කල්, Its a very small gift' 
කියමින් ඇය එතනින් ඉවත් වුනේ... ඇගේ සැබෑ අවුරුද්ද සහ මනුස්සකම දෑසින් දකින්නට පින් ලද අපවත් වාසනාවන්තයින් කරමින්. 

ඒ සීයාට රුපියල් පණහක මුදලක්  එවෙලේ අකරතැබ්බයක් වුනාට , අනෙක් වෙලාවකදි මහ දෙයක් නොවෙන්නට ඇති.  ඒ යුවතියට රුපියල් පණහක අමතර වියදම දැනෙන්නටවත් නැතුව ඇති. ඒත් ඒ සීයාටත්, එමෙන්ම ඒ සුන්දර යුවතියටත් එක දෙයක් හරි බරට දැනෙන්නට ඇති. සීයා කඩචෝරු අරන් එනකල් ගෙදර දොරකඩ බලන් ඉන්න පොඩි කොලු පැටියෙක්.. ජෙම් බිස්කට් දැක්කොත් තාරුකා දෙකක් වගෙ දැල්වෙන ,  සීයා මොකුත් කඩචෝරු ගෙනත් නැති කොට තාරුකා නිවෙන වේගෙන් මැලවෙන, ඇස් දෙක .. ඒ මුණුබුරාගේ ඇස් දෙක ඒ දෙන්නටම මහ බරට දැනෙන්නට ඇති. 

(පොඩි, සරල, ඒත්, මට, බරට හිතුන - ඇත්ත කතාවක්)

[241] හිස් තුරු 'හිස්'

ඈත තුරුහිස් හුලඟෙ තාලෙට
කියනවලු පැද්දෙන ගමන්
තාම හුලඟට අඬන සද්දේ
ඇහෙනවලු දැරියක හෙමින්..

උසට හිටියට දුරට පෙනුනට
අහසෙ ගෑවෙන්නටම මෙන්
දැවෙන තරමක් නොදනි පොළොවක්
තුරු මුදුන් ඉර උණුසුමෙන් ...

[240] හෘද අභ්‍යන්තරයේ උණුසුම් දිය වැල

 සංසාරේ අපි යනු එක්තරා කොත්තුවකි. එහි නැති කිසිවක් නැත. ටැබූ සබ්ජෙක්ට්ස් වල සිට ගුරු වෘත්තියේ අපූරු සිදුවීම් තෙක්ද , කාල අවකාශයේ විවිධ විපිරියාසයන්ට ලක්වන චින්තාවලීන්ට දෙස් දෙන එක එක ජාතියේ සඳැස් නිසඳැස්ද , ගීත විවේචනද , පොත් විවේචනද යනාදී එකී මෙකී නොකී දේ මෙහි ඇත...

එහෙත් සංසාරේ ලියන මට කිසිදා සිදු නොවූ දෙයක් තිබේ. එකම ගීතය ගැන දෙවරක් ලියන්නට තරම් පද වැලක මට අරුමයන් වරින් වර වෙනස් ලෙස පෙනුනේ එක් ගීතයක පමණකි. එනිසාම කිසිදා නොවූ සේ වරක් ලියු ගීයක් ගැනම ආයිත් ලියන්නෙමි.

ඇතැම් ගීත කණට අහුවූ නිමේෂයේ සිට නොකඩවා ඇසීමෙන් දිනකින් දෙකකින් 'එපා' සහ 'අපෝ' වීගෙන යයි. මේ ගීයට පමණක් ඒ අපරාධය තාම නොවූයේ කෙසේදැයි මම සිතමි...




ඔබ නැතුව ඉන්න බැරි තරමට
ඔබ හිතට ඇවිත් හෙමි හෙමිහිට
ඔබ නොදැක ඉන්න බැරි තරමට
නෙත ඔබව සොයනවා දවසෙම ....

මේ සීතල හිම ගිරි අරණේ
මට හමුවූ වනපස කුසුමේ..
පෙති මත සතපා රැගෙන යන්න මා
කුසුම් නිම්නයේ මාලතියේ....

මේ ජීවන අවපස අහසේ
ඔබ පුරපස සඳ සේ පිපුනේ
ඔබේ රැසින් මා තවා ලන්න රෑ
ලය මත සනහා රාජිනියේ ....
බොහෝ සරල සුගම වදන් කිහිපයකට හදවත මත ආන්දෝලනාත්මක විපර්යාසයක් ඇති කළ හැකිද? බටනලා හඬින් කැලතෙන හද ස්වර මත හ‍්රද ගායනයක් වික්ටර්ගේ මුවින් ගිලිහෙයි.


ජීවිතයට ආදරය ලංවන්නේ සුනාමියක් වගේ නොවේ . ආදරය සාපේක්ෂ වුවත් ආදරයෙන් කැලැත්තෙන සිතුවිලි දාමය දිය යටින් ඇදෙන උණුසුම් දියවැලක් මෙන් හර්ද අභ්‍යන්තරය යම්තම් වරින් වර කලඹා ලන අයුරු මේ පද වැලෙහි එතී තිබෙයි.

ආදරයට කෝඩු කාර හෝ කෝඩු නොවන බොහෝ දෙනාට මේ කාලය මතක තිබේ. හෙවත් සිහින දකින යුගය තරම් ආදරය කරන යුගය රසවත් සහ ඩයිනමික් නැත. ආදරය කරන යුගය යම් සේ රසද එතරම් රසයක් යුග දිවියටද නැත. මේ අනුව බලන කළ ආදර ගීත තුරෙනුත් ඔය කී සිහින ලෝකෙ සැරිසරමින් වෙන දේට වඩා දේ හීන දකින යුගයෙහි යන හීන ලෝකෙට වික්ටර් නිතරම මාව ඇදෙගන යයි.

හින්දි චිත්‍රපටයක අබ කෙත් යායක සුලඟට නැලවෙන මල් යම් සුලඟින් කුල්මත් වන්නේද, එතරම් සොඳුරු කැලතිල්ලකින් ඇගේ පහසෙහි සැතපී සිහිනයට පැන යන ඔහුගේ සිත චමත්කාරයෙන් මත්වනයුරු වික්ටර් ගයයි.

ජීවිතය අවපස අහසක් වන්නේ කෙනෙකුද දෙදෙනෙකුට නොවේ, බොහෝ දෙනෙකුගේ ජීවිත කතාවන්හි අඳුරු රේඛා ඇති වැහිබර අහසක ගුප්ත බව රැඳී තිබෙයි. එහෙත් ඒ අන්ධකාරය කපා ගෙන එබෙන පුර පස සඳක් සේ ඇගේ රශ්මිය ඔහු නිවා සනහාලයි. දිවා ඉර මෙන් දවා නොලයි.

මේ ගීයට මෙතරම් ලකුණු දෙන්නට හේතු ඇත්දැයි කෙනෙක් මගෙන් අසනු ඇති. මේ ගීයට මගේ ලකුණ ඔබ නොදෙනු ඇති. එහෙත් සංසාරේ තුල ඇති ජීවිතේ මල්ගේ හෘද අභ්‍යන්තරය තුල 'එපා නොවී' මේ ගීය නින්නාද වෙයි.

ගීය මෙන්න

[239] හෙඩිමක් නැති කවියක් වගෙ ජීවිතයක්

සංසාරේ අපි අතරට සඳැසක් අවසන් වරට ආවෙ ගොඩක් කාලයකට කලියෙන්... ජීවිතය තිගැස්මකට ලක් වෙන කල්හි මොලයේ එක්තරා පැත්තක් ඔල්මාද වෙලා කලාව ඉල්පී එලියට පනින බවකුයි මගෙ හැඟීම. විශෙෂයෙන්ම සඳැසක්... 

මම තාම හිතනවා මේ පැදි පෙලට හෙඩිමක්. එත් අන්තිමේට මට කියන්න වෙන්නෙ මේවාට හෙඩිමක් නැති කවියක් වගෙ ජීවිතයක් කියල තමයි.  

ඒ උනාට මේක කවියක්.... කියවල බලන්නකො. අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ එක එක , හෙමි හෙමීට ටික ටික ලියවෙච්චි සඳැස් කවි ටික දැන්. 

මම නොතෙරෙන අපබ්‍රන්ස පෝස්ට් ලියනවය කියල නිතර දෝස්මුර දාන මගෙ හිතවත්තු ටිකයි , සඳැස කවි ගෲප් එකට මාව එකතු කළ විපුල සුමනසේකර මාමායි මතක් කරමින් , ඔන්න එහෙනම් ලියනවා , ආයිමත් කවිය පල්ලෙහායින් ... මේකෙ කවි එක දෙක ඔයාල මුහුණු පොතෙ දුටුවාට සැක නැහැ.. :) මෙන්න ඔක්කොම එකතු කලා දැන්.. දැන් නම් මේක කවි පෙලක් වගෙ පේනව නේද??? :-)  

 ~`~

එලියක්    ඇවිත් වැතිරෙන විට අඳුරු හිත
මෙතුවක් නොලත් පැහැ දැක හිත බිඳෙනු නැත
දැරියක්    අතින් ඉහිරුනු පැහැ අහුරු මත
ඉඟියක්   නොහොත්, 'අතොරක් ලඟ' ලකුණු ඇත

පැතුමක්   එතෙන හැඟුමට සසැලෙන කැලතී
මුහුණක්   දකින සැණයක හද වෙණ නවතී
දහසක්   මතක ඉගිලෙන අඳුරට බියැ'තී
අහසක්   අඬනවද වැහි බිඳුවට හිතැතී ?

මතකෙන්   මතක පිරැවෙන සෙනෙහස් බඳුන
අතරින්   පතර කඩතොල් නොම සිස් බැවින
සිර ගෙන්   මිදුනු මුත් කටු කොහොලින් පිරුන
කඳුලින්    මවක දල්වමි කුල ගෙයි පහන ?

පෙර අත්   බවෙක සිත් බිඳි කම් කරන්නැ'තී...
ලද අත්   බවෙහි එහි කටු ඵල ලබන්නැ'තී...
ඇති මුත්   යමෙක් නොකියෙවු දිගු කවක් ගෙතී...
හදවත්   බිතෙහි ඇඳි සොඳ රූ මැකෙන් නැතී...

අතොරක්   නැතත් අතුරක් වන් දිවි මගෙක...
කොතෙකුත්  වෙසෙස් දසුනින් සිත වෙයි මෙලෙක...
නිදහස්   ලොවක් නැසු කෙරුමන් පිරි එ'වක...
එහෙයින්  බියක් නැති ලෙද පියඹනු නොහැක...

[238] ඈ - මම දන්නා ආදරවන්තියක් ඈ

සුන්දර ඈ හරියට පාස්වර්ඩ් දැමූ සිස්ටම් එකක් වගේය. ඇගේ මුවින් ගිලිහෙන හැම ඩයලොග් එකම එන්ක්‍රිප්ට් කළ මැසේජ් එකකි. කෙනෙකුට ලෙහෙසියෙන් 'කියවිය' නොහැකි බැල්මක්,දෙඩුමක් සහ සිනහවක් ඇගෙන් මම දකිමි. හෙවත් , කෙනෙකුට ලෙහෙසියෙන් කියවිය නොහැකි පොදියක් ඈ සිය හදට තුරුලු කොටගෙන හැංගෙන අයුරු මම හොඳින් කියවමි. 

ජීවිතයට වඩා මිනිසුන් මෙතරම් කියවා ගත හැකි වීම ඛේදයකි. කියැවූ දෙයින් කියවන්නා වන මටත් කියවන ලද්දා වූ අනුන්ටත් පලක් ලබා දිය නොහැකිය මට.  


අව්‍යාජත්වය ඈ වෙතින් කියවා ගත නොහැකිය මට. අස්ථායී හදවතකට වුව , නොසැලෙන බැල්මක් සහ මහා උපේක්ෂාවක් පල කළ හැකැයි මම ඇගෙන් උගත්තෙමි. ඈ මවා පාන හුවා දක්වන නොසැලෙන සහ තෘප්තිකර ජීවිතය යනු, හුණු කූරක් ගෙන ඇගේ වටා ඈ අඳින තද පාට ඉරකින් වෙන්වූ වපසරිය ලෙස මම හඳුනා ගන්නෙමි. උලා කන , ඉබාගාතේ එන සහ හොරා කන්නට වැට පනින හොරුන්ට ඇගේ කම්බි වැට මායිම අසල ඉඳිනු මිස අන් මගක් නැත. 

ජීවිතය ඇයට තාම ටියුෂන් දෙන්නට පටන් ගෙන නැත. නොසැනසෙන හිතත්, සතුට මවාපාන හිනහවත් මිස සැබෑ අව්‍යාජ ජීවිතයක් ඈට තාම ලැබී නැත. අඩුගානේ ඈ සොයන නිධානය මේ යයි හඬගා ඉල්ලා සිටිය හැකි කටහඬක්වත් තාම ඈට නැත.  ඒ දෑස් මත කාටවත් කියා නැති කතාවක් පාස්වර්ඩ් දමා ෆයිල් කොට තිබේ. පාස්වර්ඩ් එකත් ඈ හිතා මතා අමතක කොට දැමූ බව මට සහතිකය. 

ජීවිතය යනු ඇනලයිස් කිරීමේ අවදානම ගන්නා කෙනෙකුට ප්‍රහේලිකාවකි. එහෙයින්ම නිරුත්තර භාවයෙන් ඈ යථාර්තය වෙත ඇද දමන්නට මා තැත් කළොත් එය පාපයකි.   ජීවිතය සත්‍යය සහ යථාර්තය අමු අමුවේ වැමෑරුවහොත් එය වේදනාවකි. නීරස අහර සහ කුසගින්න ඊට සැපයයි ඇගේ මානයෙන් නිවැරදි විය නොහැකිද? 

නිහඬ අතෘප්තිකර ජීවිතය යනු එක්තරා සැනසිල්ලකි. එසේ ජීවත් වීමට හිත හදාගැනීමම ජයග්‍රහණයකි. මල්ල ලිහා බැලුවහොත් පරණ හුණු දැකිය හැකිවාක් මෙන්ම එය ලිහා බැලීම වේදනාවක් වීම මග හළ නොහැකිය. එනිසා මම නිහඬව බලා සිටින්නෙමි. මා ගුරුවරියක්ය යන්න මට සිහිපත් වෙයි. ඈට සත්‍යය හෙවත් නීරස යථාර්තය පහදා දිය යුතු යැයි මගෙ සිත මුරගා කියයි... 

එහෙත් අනෙක් අතින් මම ලඟදී අලුත් උපදේශයක් උගත්තෙමි. ගුරුවරියක් යනු කියා නොදිය යුතු දෑ සාර්ථකව සඟවා අමතක කළ හැකි අයෙකු විය යුතු බව මම උගනිමින් සිටිමි.  එනිසාම ඈට ඇගේ ලොව රසවත්ව යථාර්තය සඟවා දෙනුවස් මම හැකි හැම උපකාරයක් කිරීමෙන්ම හිත හදාගමි .

[237] සලබයින් අතර නග්නව

ගොඩනැගිල්ලකි. එහි දැල් සිදුරු අස්සෙන් තෙරපී ඇතුලට රිංගා යා හැක්කේ කුඩා කෝඳුරුවන්ට පමණකි. කෝඳුරුවන් හැරුනු කොට සිය කැමැත්තෙන් ගාල් වූ නිලමැස්සනුත් , සිය අකැමැත්තෙන් ගාල් කරන ලද මැසි මදුරුවනුත් කිහිප දෙනෙක් වෙති. මේ සියල්ලන්ම හැරුනු කොට මුලු කාමරයම පිරී ඇත්තේ සලබයන්ගෙනි. කිසිම හැඩයක් පිලිවෙලක් පාටක් හෝ සුරුවමක් නැති නිකම්ම නිකම් සබලයින්ගෙනි.  කිලිටි, අපිලිවෙල , එහෙන් මෙහෙන් ඉරීගිය පිහා‍ටු සහිතව බිත්ති කොනේ එල්ලි එල්ලී සිටිනසලබයින් අස්සේ සිටි එකම සමනලයා මම වීමි.

බිමට හැරුනු නෙතින් යුතුව කුරු‍ටු ගෑම විනා මේ සමනලයාට කළ හැකි කිසිම දෙයක් නැතිය. මුවින් වදනකුදු නොදොඩා රත්වූ යකඩයට තලනු වස් මම කැස කවාගෙන මේ ටික කුරු‍ටු ගාමි. පෑනෙහි තීන්ත පවා රත් වන්නේ ලේ උණු වෙන මද්දහනේය. සලබයන් එක එක අහුමුලු මත්තේ වසා සිටින සාලාවෙහි එකම සමනලයා මම වීමි. පිලිවෙලකට පීරූ කොණ්ඩයත් , තොල් ආලේපනත්, එකිනෙකට කැපෙන ඇඟලුම් සංයුතියත් මා සලබ සේනාව මැද්දෙහි වෙන්කොට පෙන්වයි. එය කොතරම් අනුවණ වෙස් වලා ගැනීමක් දැයි මට එවිට වැටහෙයි. වැටහෙන දේට , යොමුවෙන උකුසෙ ඇස් දෙස් දෙයි. සැඟවෙනු විනා එහෙ මෙහෙ හැරෙනුද අපහසුය. රේඩාර් දහසකට එය නතු වෙයි. 


ඔවුහු කිලිටිය. පිහා‍ටු අවුල් වී තිබෙයි. දුගඳය . මගේ සංකර සිත බොහෝ නෝක්කාඩු කීමට කාරණ සොයයි. සලබයාගෙ අඳුර සමනලයාගෙන් දිස් නොවෙයි.සමනලයාට ඇති විලවුන් , නෙක පැහැ පිහා‍ටු සලබයාට උපතින්ම උරුම නැත. එහෙත් එකම භෞම්‍යාගාරයක සලබ දෑස් මත්තේ ගැටෙමින් සැ‍ඟෙවෙන්නට යත්න දරමින් සමනලයා ත‍ටු නොසලා හිටි වනම වසා සිටියි.

සමනලයෙකුගේ පිහා‍ටු වර්ණ රටා මත , සලබයෙකුගේ මූලික හැඩය පෙනෙතත් , මේ වර්ධනීය අවස්ථාවෙහිදී සමනලයා රුසිරෙන්ද , සලබයා සවියෙන්ද එකිනෙකා හා නිහඬ තරඟයෙක යෙදෙයි. කාන්තාරයේ වැවෙන ක‍ටුපඳුරක් සේ සලබ පිහා‍ටු කොතෙක් ඉරීගියත් සලබ හදවත නොනවතියි. එහෙත් මේ මටසිලිටි සමනල පිහා‍ටු මත වදින ඇඟිලි තුඩු පහරකින් මාරාන්තික අවසන් හුස්ම තීරණය වෙයි. 


සමනලයා වූ මටත් සලබයා වූ උන්ටත් පොදු එකම එක දෙයක් තිබෙයි. එකම සංඛ්‍යාතයෙන්  නින්නාද වෙන සරසුල් කිහිපයක් මෙන් , සලබ හුස්මත් සමනල හුස්මත් එකම දෙයක් ගැන මුමුණයි. හඬනු මැන නිදහස !

[236] අම්මා සහ මම වනාහී....

අපේ අම්මා සහ මම කියන්නේ හරියට නුල් බෝලයයි ඉඳිකට්ටයි වගේ හිටි දෙන්නෙක් නොවේ... එහෙම හිටියේ අම්මා සහ අක්කාය. මම අපේ තාත්තාගේ පන්දමා වීමි. එනිසාම අම්මා එක්ක කැත්තට පොල්ල හිටි ඒ කාලය ගැන දැන් නම් දුකක් දැනෙයි. තාත්තාගේ ගේ දොර වැඩ වලදී  අරක මේක ඉල්ලන ඉල්ලන වෙලාවට ගෙනිහින් දීම , තේ ගෙනිහින් දීම , පොඩි පොඩි අත වැසිකම් කිරීම වගේ වැඩ මට පැටවුනේය.

අම්මා සහ මම දැන් කාලයේදී නිතරම පැටලෙන්නේ වාග් විවාද වලය. ඒවා ලේසි පාසු විවාද නොවේ. විදග්ධ වාග් විවාදය. මේ ඒවායින් එකකි.

'මිනිහෙක්ට උදව්වක් කරද්දි අපි බලන්න ඕනෙ මේ මිනිහා අපිට කවද හරි වතුර ටිකක් හරි දෙයිද කියල.. ඉහ නිකට බලල වගේම කොයි වගෙ කෙනෙක්ද කියලත් බලලයි මන් නම් උදව්වක් කරන්නෙ'

අම්මා හිතුවක්කාර තාලෙට කියාගෙන යයි. දාන්ත තාලෙන් අහිංසක අයුරෙන් එතෙක් නිස්සද්දව අහන් ඉන්නා මම , එයින් අනතුරුව මයිල් පුම්බා ගනිමි.

'ඒක මොන කැත වැඩක්ද? ශී... බුදුහාමුදුරුවොත් කිව්වෙ කිසිම දෙයක් බලාපොරොත්තු නොවී උපකාර කරන්න කියලා'

අම්මාට පොට වැරදුනු බව පෙනීගෙන එයි. ඒත් ඈ සිය මතය අත් නොහරියි.

'හැම එකාටම හැම එකටම හා හා කිය කිය උදව් කරන්ඩ ගියාම අපේ කිසිම අගයක් නැතුව යනව. මනුස්සයෙක් මනින්නෙ නැතුව උදව් කලාම වෙන්නෙ , අපිට උවමනා වෙලාවට කවුරුත් නෑ කියල තේරෙන එක. එතකොට හිතෙ අමාරු හදාගන්නවට වඩා හොඳයි උදව් නොකර ඉන්න එක'

ඈ ආවේගයෙන් කියාගෙන යයි. මට එවිට ආයෙත් ඈ ගැන අප්‍රසාදයක් ඇතිවෙයි.

'මොනවද අම්මෙ, බණත් අහනව නේද? ආ...'
මම ඔලොක්කුවට කියන්නෙමි.

'බණ ඇහුවට සිහිය නැතිවෙනවැයි. ඔයාටත් කවද හරි කෙනෙක් පයින් ගැහුවම , ඔයා අසරණ වෙන තැනදි අහක බැලුවම, කල උදව් මතක නැති උනාම දැනෙන විදිය තේරෙයි'

අම්මා එක්ක පැටලෙන එක පුරුද්දට ගිහින් තිබූ ඒ කාලේ අම්මා කියන හැම එකම වැරදිම පේන ඒ කාලේ , අම්මා මෙහෙම දිනුම් පදය ගැහුවත් , ඉන් පසුවත් මට වැරදි අම්මාගේ මතයමය.

මේ එක උදාහරණයකි. අදද ඒ ආවේගශීලි ගැහැණු චරිතය මා තුල එහෙමම සිටියත් කාලයත් සමග වියපත් වී, යම් අවබෝධයක් ග්‍රහණය වී සිටිද්දී, සැබෑ ප්‍රායෝගික ජීවිතයේ අත්දැකීම් සමග , අම්මා එක්ක එදා පැටලුනු මාතෘකාම අද වෙනස් අයුරෙන් දැනීම පුදුමයක් නොවේ.


අහල පහල පොඩි උන්ට ඇගේ ඉස්කෝලේ දුප්පත් දරු දැරිවියන්ට ඇගෙන් තිබූ උපකාරවල අඩුවක් නැත. එනිසාම ඈට පාර තොටේ යද්දී ලැබෙන ආදර සත්කාරවලද අඩුවක් නැත. ඒත් ගෙදරදී අපිට පෙන්නන පුස්පාට් නිසා අපිට ඉරිසියා හිතුනු තැනුත් නැතුවා නොවේ. 'අපිට තමා රැස්.. .. ' කියා මේ ගෙදර ඉතුරු හතර දෙනාම කුටු කුටු ගෑවේ වරක් දෙපාරක් නම් නොවේ .. ;-) 

හැමෝටම බඩ බැඳගෙන උදව් කරන ඈ , මට අවැසි වන විබාගයක් හෝ අවස්ථාවක් පුවත් පතක හෝ දුටුවහොත් තාමත් එය සිහි කරද්දී තව දෙයක් සිහි කරන්නීය.  


'අහවල් පත්තරෙ අහවල් පිටුවෙ අහවල් ඇඩ් එක තිබ්බ. දැන් ඕක රට වටේ කිය කිය යන්නෙ නැතුව සද්ද නැතුව ඇප්ලයි කරන්න' 

ඇය ඒ දෙවෙනි කොටස කියන්නේ මගේ හැටි දන්න නිසාය. ඒත් දුරකථනයෙන් ඇහෙන ටිකෙන් පැය භාගයකදී මම මගේ මිතුරන්ගෙන් හරි අඩකටම එය කියා අවසානය.වාසනාවට ඈට ෆේස්බුක් නැත. ජීමේල් නැත. බ්ලොග් ගැනද නොදන්නීය.   මම එයින් නොනැවතී බස්, ෆෙස්බුක් හැම එකෙමත් ඈඩ්වටයිසින් කරන බව දන්නවා නම් මට ඈ පොඩි කාලේ වගේම ටොකු අනිනු ඇත. 

'අපි අනික් අයට කියන තරමටයි අපිට හරි යන්නෙ. ' කියා ඈ සමග මම එල්ලෙන්නට යන්නෙමි.  ඇය දැන් ඒවාට උත්තර නොදෙන්නීය. 

'ඔයා දන්නෙ නෑ මිනිස්සුන්ගෙ හැටි, ඔයා ඔහොම කලාට ඔයා හිතනවද අනික් අය ඔහොම ඔයාටත් කිය කිය කරයි කියල. ? '

'ඉතින් කාට හරි ගියාම අපිට මොකද අම්මෙ' මම ආයිත් දිනුම් පදය අතාරිමි. 

ඈ පරාජය භාර ගන්නීය.   

 ~

ඒ එදාය. 

මෙදා මම එය සිහිපත් කරන්නෙමි. දකින දකින හැම අවස්ථාවම හැමෝ එක්කම මම බෙදා ගනිද්දී, කරන කරන හැම එකම ඒ ඈයින්ම මගෙන් වසන්කොට කරන එකත්, ඒවා කරුමෙට මටම ආපහු ඔවුන්ගේ කටින්ම අහු වෙන එකත් , එහිදී දැනෙන පසු වේදනාවත් අම්මා කියූ එක කොටසක් මට සිහිපත් කර දෙයි.  


'ඔයා දන්නෙ නෑ මිනිස්සුන්ගෙ හැටි, ඔයා ඔහොම කලාට ඔයා හිතනවද අනික් අය ඔහොම ඔයාටත් කිය කිය කරයි කියල. ? '

ජීවිත තක්සලාව තුල දිනෙන් දින නොසැලෙන පහන් ටැඹක් වන් ඈ සමග තවමත් සුඹුල් මගේ රශ්මි පුංජය, හිරු දුටු කදෝපැණියෙකි. 

අම්මා කියන මේ ඩයලොග් එකෙහි හරය මට දැන් දැන් වැටහීගෙන එයි.  

'මේ ලෝකෙ අනික් මිනිස්සු කියන්නෙ අපෙ ක්ලෝන් කොපීස් නෙවෙයි. වෙනස් ලෝක වලින් ආපු වෙනස් විදියට ලෝකෙ අහන දකින විඳින මිනිස්සු. අපෙ වරද තමයි අපි අනිකගෙ හදවතිනුත් අපිව දකින්න උත්සහ කරන එක.. ඊට වඩා හොඳයි අපි අනිකාගෙ වෙනස්කම් , නොපනත් හා නොදැනුම් කම් දැක්කම හිත් රිදව නොගෙන ඉන්න එක'

ඒ අතින් බැලුවාම අපෙ අම්මාගේ ස්ට්‍රැටජිය 100% හරි නොවුනත් තමන්ගේ පැත්තෙන් සාධාරනයක් සහ ප්‍රායෝගිකත්වයක් තිබෙයි. මන්ද ඈට ඈ විහින් හදා ගන්නා හිත් තැවුල් නැති නිසාය.  

~

ගුරුවරියක් වූ අපෙ අම්මා එක්ක හවසට පාඩම් කරන එක මහ හටනක් විය. ඉරක් නම් කෙලින් ගැසිය යුතුය. රූල නම් ඉර යටින් තබා ඇඳිය යුතුය. ගිණුම්කරණය බියකරු සිහිනයක් කලේ ඇයයි :-) .  මන්ද ඇ එක්ක ඉගෙන ගන්න එක ගිනිකන්දක් උඩ ඉඳගෙන බටනලා වැයීමකි.(එසේ කිව්වාට පස් තාච්චි උපාදියේ අන්තිම සෙමෙස්ටරයේ ෆයිනෑන්ශල් සිස්ටම්ස් නම් ඈ කලින්දා රෑ එලි වෙනකල් කියා නොදුන්නා නම් හෙම ෆේල් වෙනවා සිකුරුය)

අකුරු නම් ඒවා බෝල විය යුතුය. එකටෙක කිව්වොත් කෝ‍ටු පාරය. (වැඩියෙන්ම ඒ වැඩේට නම් බැනුම් ඇසුවේ මම යන්න අහන්නත් දෙයක්ද?). අතුගානවා නම් අහු මුලු වල කුණු නොතිබිය යුතුය. ඇගේ හයිරන්කාරකම් පිරි ආෆ්ට ස්කූල් අපේ ගෙදරට 'ගුරු ගෙදර' කියා අපිම නමක් දාගත්තේ ඒ නිසාය.  හවස හයට අක්කා බුදුන් පුදන මල් වට්ටිය අතට ගන්නීය. අයියා ජනෙල් වහගෙන වහගෙන යන්නේය. මමත් මොකක්ද පොඩි පහේ වැඩක් කිරීමට නියමිත වූවා මතකය. (කරපු හොඳේ කියන්නේ කළ වැඩේ මතක නැත) . :-) හවස 6ට බුදුන් වඳින්නට තාත්තා කියලා දුන්නු ගාථා කියන තාලය තාමත් අපි තුන්දෙනාගේම එහෙම්මමය. ඒ තාලෙට එදා වැරදුනු තැන් අදද වැරදෙයි. ඒ කාලේය ඒ කාලේය කියා කොතෙක් දේ වෙනස් වී ඇද්ද? 

 ~

 අම්මා වචනයේ පරිසමාප්තාර්තයෙන්ම ගුරුවරියක් වූවාය. ඒ නිසාම ගෙදරත් ගුරු ගෙදරක්ම වූයේය. ඉස්සර තිබූ මහ පත සයිස් දුරකතන නාමාවලි සියල්ලේම , හපනා , ජගතා , මිහිර විදුසර හි පලවූ වැදගත් ලිපි ඇලවූයේ තුන්දෙනා තරඟෙටය. පොඩි උනාට මටත් ඒ තරඟේ කරන්නට ඕනේම වූයේය.  අක්කා සහ අයියා තාත්තා එක්ක කියවන විට ඉන්ග්‍රිසි ලියද්දී ලියාගන්නට බැරි ඒ මහ අමාරු වචන ලියන්ඩ දෙන්ඩැයි මාත් ඇඬුවේ ඒ නිසාය.


එදා අම්මත් එක්ක පෑටලි පෑටලී, ගුටි කකා ටොකු කකා ඉගෙනගත් අතීතය අද නම් මතක් වෙද්දිත් රසය. ඒ කාලේ නම් ඒවා ලේසි පාසු ගුටි නොවේ . 

එදා සමහර කතා කියද්දී , අම්මා අන්තවාදී යයි සිතුවත්, අද ඒ කතාම මගෙ පඬි කතා වලට වඩා  කොතරම් ප්‍රායෝගිකදැයි මට සිතෙයි. 

මම කලාකාරයෙක් ,ලේඛකයෙක් වෙනවාට ඇගේවත් තාත්තාගේවත් කිසිම කැමැත්තක් තිබුනේ නැතැයි විටෙක මට සිතෙයි, ඒත් මේ පහත රූපය බලන්න. ඒ දකින මට මා සිතූ දේ තවමත් ප්‍රශ්නාර්ථයක් වෙයි.  මේ ඇගේම අකුරුය. මගේ දිනපොතේ තියන පඬි වදන් මීට වසර 15කට පමණ පෙර කියවා ප්‍රීතියට පත් ඇගෙම අකුරුය .