Thursday, April 27, 2017

[337] භාවාත්මක ආදරය සහ සැමරුම් මතක



ඒක හරිම ගැඹුරු ආදර කතාවක් .... 
.
වසර හයකට ඉහත ඈ මෙලොව එලිය දකිද්දි මම හිටියෙ බොහොම දුරක, ගතින් කෙසේ වෙතත් හිතෙන්. මටම වෙන්වුන මගේ ලෝකෙක මගේම ප්‍රශ්න වල නූල් බෝලයක් වගේ පැටලිලා වෙලිලා හිටිය ඒ කාලෙන් මිදෙද්දි ඈ හෙමි හෙමිහිට ලොකු වෙන්න අරන් . 
.
අම්පුච්චි ( අම්මා + පුංචි) කියා තතනමින් මගේ දිහා ඇස් දල්වගෙන බලන් ඉන්න ඇය කිසි සේත්ම මාව නම් ආදර්ශෙට ගන්න එපා කියා මම ඈ මාදෙස බලා සිතෙන් වශී වෙන ඒ බැල්ම හෙලන හැම වෙලේම මම හිතෙන් පැතුවා. මම වගේ හැඟීම්බර නොවී , වෙන ඕනෙ එකක් මම වගේ වෙයන් ! මම පැතුවෙ එහෙම. තිස් විය ඉක්මවූ කාන්තාවකගේ වැඩ පිලිවෙලට කිසිසේත්ම ලඟින්වත් නොයන , හිතෙන් අවුරුදු දාසයේ ජීවත් වෙන මගෙන් ,වැඩිහිටි පුංචි අම්මා කෙනෙක්ගේ හැසිරීම දකින්නට බැරි වුනු නිසාදෝ , අදටත් ඇය හිතාගෙන ඇත්තේ , පුංචි අම්මා කෙනෙකු යනු ඇයට වඩා බිඳිත්තක් විතර හිතෙන් ලොකු වූ , සරීරයෙන් පමණක් වැඩුනු ඇරුම පුදුම විප්‍රකාර සත්වයෙක්ය කියා නම් නො අනුමානයි.
 .
නිතර ඇය ලඟින් යද්දී ඇයට වධ දෙන , කිචි කවා හිනා ගස්සවන , කොලොප්පම් කරන , විටෙක සැර වෙන , විටෙක සුරතල් කරන , මේ අම්පුච්චී , පසු කලෙක පුංචි අම්මා කියන නමින්ම යලිත් බෞතිස්ම කලේ ඇයම තමයි. ඒ ඇගේ අම්මාගේ වද කරදරයට වෙන්නත් පුලුවන්.
.
මෙදා පාර අවුරුද්දේ ඈ මට අරන් ආවේ වෙනස්ම විදියේ තෑග්ගක්. ඇගේ පුංචි අතින්ම කැන්වසයක ඇඳපු වෛවාරණ අති සුන්දර පැහැයන්ගෙන් ඔප වැ‍ටුන ලස්සන සිතුවමක්. ඒ ලස්සන සිතුවමෙන් , ඈ ඇතැම් විට වැඩිහිටි වියේ පසුවෙන තරුණ තරුණන්ටත් වඩා කොයි තරම් ගැඹුරු ආලයක් සෙනෙහසක් ප්‍රකාශ කලාදැයි පවසන්නට වදන් නොමැති තරම් ! ඇතැම් විට පුංචි අම්මාගේ අමුතු තෑගි රුචිකත්වය ඇයට ඒත්තු ගන්වන්නට ඇත්තේ මගේ සහෝදරිය වන්නට පුලුවනි. එහෙත් එතරම් ලස්සනට හැඩ වැඩ දමා කැන්වසයක ඇඳි වෘත්තීය මට්ටමේ සොඳුරු සිතුවමක් දෝත බදා දෙන ඇයට , තෑග්ගක ඇති ද්‍රව්‍යමය වටිනාකමින් එහා ගිය කෞතුක මෙන්ම භාවාත්මක වටිනාකම හැඟී ඇති ගැඹුර දැක මා විස්මයට පත්වූ බව නම් නොකියාම බැහැ.
.
එදා අප්‍රියෙල් 24 වනදා රාත්‍රියේ , ජීවිතයේ පළමු වතාවට , අධිවේගී මාර්ගයක , පැයට කිලෝමීටර එකසිය විස්සක වේගය අභිබවා රිය ධාවනය කරද්දී , නිකුත් කල ගෙවීම් රිසිත් පත , සිහිවටනයක් ලෙසින් මගේ කුඩා දින පොතෙහි අලවද්දී, මට අර පුංචි ඇඟිලි තුඩු වලින් , ලහි ලහියේ ඇඳ , වේලා , රාමු කොට , පුංචි අම්මාට තෑගි ලෙස ගෙනා පහන්මාගේ ගැඹුරු ආදරයේ අමරණීය සංකේතය ගැන කුඩා සටහනක් ලිවිය යුතුම යයි සිත බල කළා.
.
පහන්මා ... ඇස්වහ කටවහ වෙන්න එපා... මට හරිම ආඩම්බරයි ඔබ ගැන ... ! පහන් කන්දක් තරම්ම උස ඔබේ ආදරය ගැන ....




Wednesday, January 25, 2017

[336] Unshortened - කෙටි නැති හද 1

රාත්‍රිය සමග දුරැතු සීතල වෙලා ගනිමින් සවස් යාමය දහවලෙහි කාන්තිය ගිල ගන්නා හෝරාවයි. තවමත් සිත්වින්දියකට මවක් නොවූ අම්මාට ,  මාරැතියක නැගී , යථාරතයෙන් පලා ගොස් ,  අක්බාර් පාලමෙන් එපිට හෙමින් උදා වෙන රාත්‍රිය දෙස බලා ගෙන සුසුම් ලෑමට ඉසුඹුවක් උදා වී තිබේ. අක්බාර් පාලම සමග තමා මෙපමණ බැඳී සිටින්නේ කිම්දැයි සිත් වින්දීගේ අම්මා නොවූ ඈට සිතා ගත නොහැකිය. එක්තරා යුගයක කණාමැසිරි එලි සංදර්ශනයකින් හද මනමත් කොටගත් ඒ තුරැණු මෝඩිය , කාලයාගේ ඇවෑමෙන් , තම පසු යෞවනයේ මිහිර අමිහිර විඳ ගනිමින් අද ඒ ඉපැරණි අක්බාර් පාලම මත තනිව බලා සිටින්නීය.

තම ජීවිතය කෙරෙහි පූර්ණ වශයෙන් අසංවේදී වූ මිනිසුන් අටෝරාසියක් පිරිවරාගෙන , නාඳුනන නගරයක නිනව් නැතිව ඇවිදින පිස්සු ලඳකගේ අභ්‍යන්තර කැලඹිල්ලකින් යුතුව, දෙනෝ දාහක් වට කොට ගත් කලබලකාරී රැකියාවකින් අසහනයට පත්ව, සිත්වින්දීගේ අම්මා අද නිරැත්තරව සිටින්නීය. සිය හදෙහි නිදන් වූ අමතක කරනු නොහී තවමත් රිදුම් දෙන මතක අවදි කරන්නීය.

****

මම අක්බාර් පාලමට , අව් රාස්සියගේ අවසන් පින්සල් පහර වදින සීතල ගොම්මන්  යාමයේ පැමිණ සිටියෙමි . පේරාදෙණියේ හරිත ගුප්තතාවයට උමතුවෙන් මෙන් බැඳී සිටින මම , පේරාදෙණිය උද්භිද උද්‍යානය ඉදිරියෙන් රිය වේගය වැඩිකරමින් වේගයෙන් පලා යන්නට  උත්සහ කරමි. මා පමණක් , නිසැකවම කිවහොත් මා සහ මගේ එකම ආදර ආත්මය සමග පමණක්  ගෙවුනු අති සුන්දර හා අනුස්මරණීය හමුවීම් දෙකම මින් දශකයකට පමණ  ඉහත සිදු වන්නේ ඒ සොඳුරැ උයන ඉදිරියේ ඇති ඉපැරණි අවන්හලෙහිය. දැන් ඒ අවන්හල තරැ පංතියේ සුපිරි හෝටලයක් බවට පත්ව තිබේ. මා එම අතීතයෙන් පලා යනු නොහී , එම මතක සැමසුම් අකා මකා ලනු නොහී , තවමත් නිනව් නැතිව අසරණව සිටින මුදු , ඒ කිසිවක් ලොවට නොපෙන්වා සිනහසෙන අනාගත සිත්වින්දියගේ අම්මාව රැගෙන , මාරැතියක් වැනි රිය වේගවත් කරමින්, එම අවන්හල ඉදිරියෙන් මට හැකි උපරිම වේගයෙන් පලා යමින් සිටිමි.

ගලහ හන්දියෙන් සරසවිය වෙත ඇතුලු වෙත්ම , හරිත පාරාදීසයෙහි අත්‍යන්ත අලංකාරයෙන් නිලංකාර වන හදවත සිලිලාරක සුවයෙන් මෙන් සිහිලැල්ව , මත්ව , රඟන්නට පටන් ගනියි. මීට වසර දශක දෙකකට පමණ පෙර මේ පේරාදෙණියට මා නව යොවුන් තරැණියකව ආයේ , සුහුඹුල් නවක සිසුවියකගේ චකිතයෙන් හා බරවූ හිසින් යුතුවය. සොබා දහමේ අවිනීත ඔච්චම් වලින් තැලී මිරිකී පීඩිතව සිටි මා සහ අපේ පවුලටම  , මේ සුවිසල් හරිත සරසවියෙහි ආස්වාදයෙන් මත් වෙන්නට නිනව්වක් තිබුනේ නැත. සරසවියේ ගෙවුනු තෙවසරෙහි මට පරිසරයේ සොබා සොඳුරැ දක්නට ඉස්පාසුවක් සොයනු නොහැකි විය. ඒ වෙනුවට මා හැමදාමත් කලේ , දේශන අවසන් වන තුරැ වේලාව බලමින් සිට සියල්ලනට පළමු ගෙදර බලා දිව ඒමය. අප පවුලට අත් විඳිනට වූ අනේක විධ සමාජ වද බන්ධන නිසාවෙන් , මා මිනිසුන්ගෙන් සැඟව නිහඬ ජීවිතයකට අනුගත වූ නිසාම ,මගේ සරසවි මිතුරැ මිතුරියන් සිතුවේ , මා ඉතා නිහඬ චරිතයක් බවය.  පවුලේ ආගිය තොරතුරැ අසා බලන්නට කිසිවෙකුටම හෝ් කුඩා ඉඩකුදු නොතබා සංවාදයෙන් තොර ගූඪ ගුප්ත අප්‍රසිද්ධ ජීවිතයකට මා ප්‍රිය කරන්නට වූයේ, මටම පුද්ගලික වූ පාරිසරික කාරණා නිසාය.

සරසවියෙන් නික්මෙන ජීවිතය මාත් ඇදගෙන කෙලින්ම ගොඩ බහින්නේ කොලඹ ගෙන්දගම් පොළවටය. අවසන් වසරෙහි  පේරාදෙණිය මගේ මනසෙහි ඇඳී තිබෙන්නේ සිරගෙයක් වශයෙනි. එහෙන් මෙහෙන් යන්තම් ගොඩදාගත් විෂය නිර්දේශයට වඩා එකල මා සිත දිව ගියේ සිවු වසරක ප්‍රථම ප්‍රේමයේ වියොවෙන් කැලැඹී තිබු සිහිය පවත්වා ගන්නටය. මා එකම එක වරක් හෝ සරසවි තෙවසර ඇතුලත , අක්බාර් පාලම දැක නැතැයි කියා, අක්බාර් පාලමෙන්ම මේ දිගු අතීතාවර්ජනය අරඹන මා ගැන ඔබ සිතනු නැත. . සරත්චන්ද්‍ර රඟමඩලෙහි , ආට් තියටර් එකෙහි , එකල එකම වරකුදු නාට්‍යයක් බලා නැතැයි කියාද ඔබ සිතනු නැත. ? පුදුම නොවන්න. 'පුදුමය' දනවන සියල්ල ඉදිරියෙනි.

ජීවිතය හරි පුදුම ප්‍රහේලිකාවකැයි මට සිතේ.   මේ සා ආගන්තුක වස්තූන් බවට පත්ව, සරසවි සමයේ  මා නොබලා නොතකා සිටි අක්බාර් පාලමත් , පේරාදෙණියේ අනන්‍ය සංකේතයක් වූ යෝධ පෙම් වෘක්ෂයත් ,  සරසවියෙන් සමුගෙන දශකයක් ගෙවෙද්දී , මගේ ආත්මයේ කොටසක් බවට පත් වූයේය දෛවයේ මහා ඔච්චමක් විලසිනි.

******

මෙතෙක් නින්දේ රැඳී , මගේ දැහැන නොබිඳ හිටි දුරකතනය ඇහැරෙයි.

"කොහෙද ඉන්නේ?"

ඇයට දැන් ඔහුට බොරැ කිව නොහැකිය. එහෙත් ඇත්ත කියා - මා ඉන්නේ අක්බාර් පාලම මත තනිව අඩ අඳුරේ ගඟ දෙස බලාගෙන යැයි කියා - ඔහු තෝරා ගත්තේ අර්ධ වශයෙන් උන්මත්තක ,අතීතකාමී  ගැහැණියකැයි , ඔහු විපිලිසර කරන්නටද ඈට  නොහැකිය.

" මම පේරාදෙණියෙන් ගෙදර යන ගමන් !"

අර්ධ අසම්පූර්ණ සත්‍යයකින් දමා ගසා,  බොරැකාරියක වීමේ පාපයෙන් මිදී , ගොම්මන් කලුවරටත් , අඩ'ඳුරැ අක්බාර් පාලමටත්  , අතු සිඳ නිරැවත් කොට නව යොවුන් පෙම්වතුන්ගේ පෙම් තිප්පොල අවුරාලීමෙන් ජනශුන්‍ය කරන ලද යෝධ ප්‍රේම වෘක්ෂයටත් සමු දෙමින් , මාරැතියක් අක්බාර් පාලම අසබඩින් පණ ගැන්වෙයි.

මෙතෙක් නිශ්චලව හිඳි සීතලද පටලාගෙන , හදිසි සුලං රැල්ලක් ක්ෂණිකව හමා යයි. නිදන සොබාදම් මව අවදිව ඇත්තා සේය. සොබාදම් මව , සුලඟින් තිගැස්සී , අවට තතු විමසන්නේ , ඇගේ නිදි බිඳි රිය හඬට මැවු මේ මැදිවියේ සොඳුරැ ගැහැණිය කෙරේ  නොමනාපයෙන් විය නොහැකිය. ඇගේ සීතල සුසුම් පැතිරෙන්නේ , අතීතය නමැති ඉන්ද්‍රජාල මායා දැලෙහි තවමත් නොවිසඳුනු සැක සංකා රටා අස්සෙහි පැටලී  , එහිම ඇමිණී හිඳින ,සවිමත් පියාපතින් සැදුනද ,මිදී පියඹා යන්නට සිතට දිරි නැති  කුරැමිණියෙකුට ,  ඒ තරම් සමනල් හදවතක් ඇති ව ඉපැදීම පිලිබඳ සන්තාපයෙන් විය යුතුයැයි මට සිතේ..

Tuesday, January 24, 2017

[335] ගඟ මහවැලිය - සහ - වැල් පාළමේ ගීතය ...

පේරාදෙණිය සහ මහවැලිය මට සුහුරැ තැනක් වූයේ අද ඊයේ නොවේ. ඉතා කූඩා වියේ අප සියලු දෙන‍ා ගම්පොල සිට නුවර ගෑටූ දිගු ගමන් අවදියෙහි, මගේ කුඩා ඇස් වලට ගඟ යනු හරිම එකාකාරී වතුර ගොඩක් පමණක් වූයේය. ඒ ගඟෙහිම  නෘත්‍යයක් මෙන්ම ලාලිත්‍යයක්,  අප ගම්පොලින් නුවර දොඩම්වල පැලපදියම් වූ කල්හි දිනපතා මට දකින්නට ලැබුනේය.  ගෙදර සිට අතුරැ පාරෙන් මහපාරට හරවන මීටර කිහිපයෙහි එක් කුඩා කපොල්ලකින් ගඟ පෙනුනේය. නමුත් ඒ , විසාල මහවැලි ගඟෙන් බොහොම ඇබින්දකි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් අපි කුඩා විය පසු කොට තරැණන් වීමු. තරැණ දෑසට අංජනයක්ම තැවරෑ මහවැලි ගඟ, එකල්හි ගොස නගා ගල් පර අතුරෙන් රිංගා ගලන විට , ඒ රිද්මයට අපි පෙම් බැඳීමු . ඒ සොඳුරැ දර්ශනය ඔප කළ,  ගඟෙන් පෙනුනු ඒ ඇබින්දද වසාගෙන කාලය ගත වෙද්දී උස් තුරැ මුදුන් එ'දසුනට අරක් ගත්තේය. 


ගඟ මෙන්ම අපේ ගම් දනව්වට අලංකාරය රැගෙන ආ  'දොඩම්වල-හල්ලොලුව' එල්ලෙන පාලම (නොහොත් හෙල්ලෙන පාලම) කාටත් මතක ඇතුවාට සැක නැත. පැන පැන යාම විසුළු දසුනක් නොවන වයස අත් හැර යන තාක් කල් , හෙල්ලෙන පාලම තවත් හොල්ලා, පාලමෙහි ඇවිදින වුන් තරහ ගස්සා අපි එකල නොමඳ විනෝදයක් ලැබුවෙමු. එය පාසල් වියේ අප ඉතා ප්‍රිය කළ  මිහිරි මතක තොටුපලක් වූයේය.  අපට එවන් අහිංසක විනෝදයක් සපයද්දී , පාලමට නම් තව බොහෝ රාජකාරි තිබුනේය. නුවර පලාතේ විවාහෝත්සව ගන්නා බොහෝ නව යුවලවල් සිය ඡායාරෑප ගොන්නට මෙම වැල් පාලමේ සොබා සොඳුරැ එක් කර නොගත්තේ හරිම කලාතුරකිනි. කෙටි ගමන් යන පෙම්වතුන්ට කල් මරන්නට හොඳම තැනක් බවට වැල් පාලම පත්ව තිබුනේය. 

කලක් අප බොහෝ ආලයෙන් අබිමනින් සැලැකූ 'දොඩම්වල-හල්ලොලුව' එල්ලෙන පාලම (නොහොත් හෙල්ලෙන පාලම) තවදුරටත් වෙනස් වන ලෝකයට නොසරිලන්නේ යැයි නුවර කරවන මහතුන් පසක් කර ගත්තේ මීට වසරකට පමණ ඉහතදීය. මහ හයියෙන් කතිකා ඇති වුනේය. සැලසුම් ඇඳුනේය. පාර මැනුනේය. කූඩාරම් තැනුනේය. ඉංජිනේරැවන් ලහි ලහියේ  පැමිණියේය. ගල් වැලි ඇනුනේය. මාස කිහිපයක ඇවෑමෙන් ,ඉන්ද්‍රජාලයකින් මෙන් , මේන්න විසල් පාලමක් තැනී අවසන්ය !! 

වැල් පාලම ? එකල සොබා සෞන්දර්යය එකලු කළ සොඳුරැ වැල් පාලම කෞතුක වස්තුවක් වූයේය. ඇතුල් වීම අවහිර කොට, වැට කොටු ගසා , බෝඩ් ලෑල්ලකින් සරසා ප්‍රදර්ශනය සඳහා පමණක් වැල් පාලම වෙන්ව ඇති හැටි අද ඔබ දකිනු ඇත. ඊට අඩි කිහිපයක් ඔබ්බෙන්  විරාජමාන වන මහ පාලම විසින් , සදහටම වෙන්ව අහක බලාගෙන හිටි ගම් බිම් දෙකක් ( දොඩම්වලත් , හල්ලොලුවත් ) හිටි හැටියේ එකම එක පුරවරක් බවට පත් කලේ එසේය. මහනුවරට හූවක දුරින්  වී නමුදු , ඉතා නිහඬ මෙන්ම වාහන තදබදයකින් තොර , නිසල වන අරණක් ව තිබූ කුඩා ගම් පියැස්ස , හදිසියේම තැඹිලි මහ එලි දිවා රැයේ දිලෙන , නොනිදන පුරවරක් වී ඇති හැටි !  කාලය මැවු වෙනස එහෙමය! 

වෙනදා සවස් වෙද්දී ගූඪ බියකරැ නිහඬතාවක ගිලුනු , කිසිදු එලියකින්  තොර වැල් පාලම සහ ගඟ,  ගම්මුනට බිය ගෙනාවේය. ගඟට පැනීම් , දිවි නසා ගැනීම් , අදෘශමාන බලවේග සහ භූත දර්ශන පිලිබඳ කතා අපේ ඉපැරණි වැල් පාලම ගැන බැඳී නැතුවාද නොවේ. එනිසාම, එකල්හි අඩ අඳුරේ මේ පාලම තනි පංගලමේ තරණය කලේ එහෙමත් කෙනෙකි. එහෙත් අද එතැන විරාජමාන වන මහ පාලම දිගේ මැදියම් රැයෙහි වුව ඇවිද යන එක මහ කජ්ජක් නොවේ. 

හරිත තුරැ ගොමු වලට , ඉපැරණි කෞතුක වස්තූනට,   ලොබ බඳින මම , කුමක් හෝ ගුප්ත ආසක්ත බවකින් , අද  ඒ තැඹිලි ලාම්පු එලි වලට සහ සුවිසල් පාලමට පෙම් බඳින්නට පටන් ගෙන සිටිමි. එයට පැහැදිලි හේතුවක් දක්වන්නට මට නොහැකිය. එහෙත් , විනාඩි දහයකට අඩු කාලයකට සීමා වී ඇති මගේ උදේ හවස කාර්යාල ගමන පැය භාගයකට දික් කොට ගෙන , දිගු වේලාවක් තිස්සේ  සංගීතමය දැහැනකට සමවැදී දවස පටන් ගන්නට , පාලම විසින් දිගූ විකල්ප මාර්ගයක් මට ලබා දී තිබෙයි. සියලු මාර්ග තදබද මගැර විනාඩි කිහිපයෙන් ලඟා විය හැකි කාර්යාලයට, පැය භාගයක දීර්ඝ චාරිකාවකින් එලැඹීම මට නම් මහත් ආස්වාදයකි. (මා උමතුවෙන්දැයි නොඅසන්න) 


ගඟ බඩ දසුන මත පින්තාරැ වූ හරිත තුරැ වැලින් අඩකට වඩා, පාලම වෙනුවෙන් දිවි පුද‍ා ඇති සැටි මට නොපෙනුනා නොවේ.  පාලම තරණය කරන අපට දැන් ගඟද නොපෙනෙයි. කෙටි පෙම් ගමන් එන පෙම්වතුනට දැන් පාලම් බැම්ම හුදෙකලා ඉසවුවක් නොවේ. වෙනදා , අපේ උඩ පැන පැන යන ගමනට හෙල්ලුම් කන දුබල වැල් පාලම වෙනුවට , මෙදා මේ සුවිසල් කොන්ක්‍රීට් නිමැවුම,  ටොන් ගණන් බර රිය පෙළ පහසුවෙන් දරා ගෙන , ඉන්ද්‍රඛීලයක් මෙන් නොසැලී තිරව නැගී හිඳියි. මේ ,  එදා අසීරැවෙන් ගං දෑලෙහි එල්ලී හිටි අහිංසක වැල් පාලම නොවේ.  වැල් පාලම වැලලී ගොසිනි. මෙදා ,  කෞතුක වස්තුවක් කොට නිහඬ කරන ලද අබලන් වැල් පාලම මත එල්ලී මගුල් පින්තූර ගන්නට එහි එන කෙනෙක් නැත්තේය. සිය කෞතුක වටිනාකම ඉහල නංවා ගනිමින් , කාලයේ ගමනට අවනතව ,  අභාවයට යමින් ඉන්නා වැල් පාලමේ අන්ධකාරය, දිවා රෑ දැල්වෙන මහ පාලම් තැඹිලි ලාම්පු පෙලට මැකිය හැකි වේවිද ? නිරන්තර ගමන් බිමනින් ආකූලව සිටි , සිය වියපත් දෑතින් බොහෝ බර දරා ගනිමින්, උඩ පැනුම්, හෙල්ලුම් දයාවෙන් ඉවැසූ වැල් පාලම, තලස්තෑනි පියෙකු මෙන් , දොඩම්වල හා හල්ලොලුව යා කරන උදාර මෙහෙයුමෙහි සියවසකටත් වඩා නිරත වූයේය. 


ඒත් ගඟ ! එදා , තමන් වෙත එබී එල්ලී හිඳි වැල් පාලමේ නැලවිල්ල දකිමින්ද , නිසි නින්දේ ගල් පර අස්සෙන් රිංගාගෙන යමින්ද  නැගෙනහිරෙන් බටහිරට තමන්ගේ ලැසි ගමන ගියේය. අද, ඒ ගඟම , සිය ඉවුරැ බඳ රෑසිරැ , කෝල ලෙස සඟවා තැබූ හරිත තුරැ ගොමුවෙන් විනිර්මුක්තව,   විලියෙන් භරිතව මෙන් , ඉපැරණි ගඟ ගිය මග සොය සොයා , වර්තමානයේ යෝධ කොන්ක්‍රීට් පාදම් මග හරිමින්,   අනවරත අතීතයෙන් ගලා හැලෙන්නේය. 

Wednesday, November 16, 2016

[334] සෙන්ට් සහ සුවඳ කූරු


Image result



ජීවිතේ රෝලර් කෝස්ටරයක් වගේ ගෙවීගෙන යනවා. ජීවිතේ මල්ගෙ ජීවිතේ 'මල්' වුනේ නමට තමයි .   එක වෙලාවකට හිතෙනව, මලක් වගේ පරවෙලා නොයා ගහක් වගේ වුනේ ඇයි කියලා. ගතවෙන හැම සෘතුවකටම අනුගත වෙවී , කොල හැලී නිරුවත් වෙන ජිවිතයක් ... ,  ආයිත් දලු දමා පණ ගසා අලුත් වෙන ජීවිතයක් ... කියන්නේ , කොයි තරම් වෙහෙසක්ද ?

හිතට එන මේ විප්රකාර අමතක වෙන්නත් එක්කම , සාප්පු වන්දනාවක් යන්න පහුගිය සතියේ හිතක් පහල වුනා. මගේ සාප්පු වන්දනාව පටන් ගන්නෙත් සරසවියෙන්, ඉවර වෙන්නෙත් සරසවියෙන්.(සරසවි පොත් හලෙන් පොත් මිලට ගෙන ඒවා කියවන්නට  පේරාදෙණියේ සරසවියේ ගස් සෙවණකට යාම තමයි ඒකෙ තේරුම  ! )  

කාලය මැවූ වෙනසක අරුමේ ! ඒ කාලේ, ඔය පොඩි  පොඩි අරුමෝසම් කැබලි වලට ආස වුන තරුණ හිත, දැන් දුවන්නෙ ලොකු ලොකු හීන වලට. අපේ හීන ලොකු වෙද්දී හිත පුංචි වෙනවද මන්දා. පෙනුමට දක්වන සැලකිල්ල වගෙ පුංචි දේවල් අමතක වෙනවද මන්දා. සමහර වෙලාවට , පරණ යාලුවෙක් මග තොට මුණ ගැහුණම , පෙනුමට දක්වන නොසැලකිල්ල ගැන දොසක් අහන්න උනාම , උදේ පාන්දර කණ්නාඩිය ඉස්සරහා හිට ගත්තාම හෙම මතක්  වෙනවා , කාලයට මොන තරම් දේවල් කරන්න පුලුවන්ද කියලා. පොතකට කරන්න බැහැනේ හැමදේම.!  

ඒ හින්දම, එදා මම ගියේ , රුපලාවන්ය උපකරණ තියෙන සුපුරුදු ටොරින්ටන් සාප්පුවට.සිදාදියෙ කොයි තරම් අරුමෝසම් කඩ තිබුනත් අවුරුදු පහ හයක් තිස්සෙම , ටොරින්ටන් වෙලෙන්දන්ගෙ කචබච අස්සෙන් එකම සාප්පුවට ඇදෙන්නෙ එතැන මිනිසුන් පෙන්වන ලෙන්ගතු කම නිසයි.ඉතින් හිතවත්කම් අලුත් කරගන්නත් එක්ක මම එතනටම ගොඩ වැදුන.

"ආ මිස් කොහොමද , හුග කාලෙකින් නේද ? දැන් ආයිත් නුවරද ඉන්නෙ ?"  (නුවරට ඇවිත් අවුරුදු දෙකකුත් වෙන්න එනවා ! ) ඒ කියන්නේ ඒ අවුරුදු දෙක මම නාලම නැද්ද ?

ඔවුන්ට සුහද සිනහවෙන් සංග්රහ කරන ගමන් මම සාප්පුවෙ නානා ප්රකාර රාක්ක වෙත ඇස් යැවුවා. අලුත් අලුත් විලවුන් බෝතල් අතරින් , දෙවියනේ .... ඇහැට බොහොම හුරු පුරුදු තැඹිලි පාටක් ! අදහගන්න බැරි නිසාම තවත් ටිකක් ඇස් දෙක පිහදාල බැලුවෙ මම දකින්නෙ හීනයක්ද කියල.

'සැන් පව්ඩර් තෝරන  .. නෑ හරියටම කිව්වොත් සුවඳ විලවුන් තෝරන සාදුලා ! ? "

Image result for meditate

මගේ හිත මොහොතකට නිරුත්තර වුනේ , සාප්පු හිමියා අහන අනෙක් ප්රශ්න නෑසී යන ගමන් ! අඟල් තුන්කාලක් තරම  වැවුණු කොණ්ඩා රැවුල් ඇතිව, තැඹිලි පාටින් දිලිසි දිලිසි, බොහෝම තරුණ පහේ චීවරධාරී හාමුදුරුවරු තුන්දෙනෙක් මගෙ දිහාත් බිය මුසු ඇස් වලින් බලමින් , සැන්ට් කුප්පි තෝරනවා. ( ගැහැනු ලමයින්ගෙ සැන් කුප්පි ! ) ඔවුන්ට සහයට ඉන්න හිතවත් අනෙක්  සාප්පු සේවකයා මට නොපෙනෙන්න එකෙල මෙකෙල වෙනවා. මමත් ඉඳලා ඉඳලා  උඩරට තාලෙට ඔසරියක් හෙම ඇඳගෙන හිටිය නිසා ටිකක් බය වෙන්න ඇති.

මගෙ හිත සහ වත ගොළු වෙද්දී , හිත කිරි ගැහීගෙන අනුකම්පාවක්ද , දුකක්ද , නොමනාපයක්ද කියා හිතාගන්න බැරි මිශ්ර හැගීමක් ඇති වුනේ පුදුමයත් එක්ක මුසු වෙමින්. ඒත් අන්තිමේට.. නැහැ .. මුකුත්ම උනේ නැහැ . මම නිහඬවම බර වූ හිතින් සහ හිසින් සාප්පුවෙන් පිටතට ආවා.

නැවත ගෙදර එන ගමනෙදි මට දහසකුත් එකක් දේ කල්පනා වෙන්නට වුනා.

කුඩා කාලයේදීම , අනුන්ගේ උවමනාවට ගත මහණ කලා මිසක සිත මහණ නොකල තරුණ වයසේ පුහුදුන් මනුසත්වයෙකුට ආසාවන් පහල වේ නම් මම මොනවා කියන්නද? සැන් කුප්පිය දොහොත් මුදුන් දී වැඳ  බාර ගෙන , ඒ පුහුදුන් සිත සනසන ගැහැණු දරුවෙකුත් වේනම් ,සැන් කුප්පිය පුදන පිරිමි සිතට මා මොනවා කියන්නද? සැන් කුප්පිය විකුණා සිය ගනුදෙනුව හමාර කරනු මිසක , ඒ තරුණ හාමුදුවරුන්ට හොඳ නරක කියන්නට ගිහින් බැණුම් අසන්නට අකමැති සාප්පු හිමියාත් නිරුත්තර වේ නම් , මා මොනවා කියන්නද ?

“ නංගිට වෙන්න ඇති “ මගේ හිත මාවම සනසනවද මන්ද .. හිත තවමත් එතැන.. ලස්සන කොළයකින් එතු සැන්ට් බෝතලය රෙදි උරයේ සඟවාගෙන යන කහ සිවුරත් එක්ක මගේ හිතත් ගමන් කරනවා.

හැමදාම උදේට  උජාරුවට මට  හිනාවෙන , වැට අයිනේ  ඉද්ද ගහේ , ලස්සනට පිපී හිටිය මල්කිණිත්ත, හවස් වෙද්දි සොබාදමට අවනතව මැලවිලා  ගිහින්...හිනි සුළං රැල්ලකට වාරුවෙලා ඈ  අමාරුවෙන් හිස උස්සලා බැලුවේ , ගෙට ගොඩ වෙන දුව පිළිගන්න වියපත් අම්මා කෙනෙක් වගේ. ඉද්ද කිණිත්ත තරම්ම මගේ හිතත් පරවෙලා.

"අපරාදෙ , එයාලට පොඩි හරි  අවවාදයක් දෙන්න තිබ්බ "  රළු හඬක්  හිත ඇතුලේ මුමුණනවා.  

"පව්, තරුණ වයසේ අහිංසක ආසාවල්" අනුකම්පී සීතල සුළඟක් ඇවිත් ,අර  රළු හඬ ඈතට අරන් යනව.

"මුදලාලිට තිබ්බේ එයාලට සැන්ට් විකුනන්නෙ නැතුව ඉන්න”  සුළඟ අඩුවෙද්දී ගහකොළ ආයිත් නටන්න පටන් ගන්නවා.



"දවසම ටවුමේ ඇවිද්දද ? සෙරෙප්පු දෙකේ හොඳටම දූවිලි. දෙන්න හෝදලා  දාන්න !"
ගෙට ගොඩවෙන්න කලින්  ගලවන සෙරෙප්පුවේ කුණු පැල්ලම් මට කලින් පෙනුනේ අම්මාට.  

නිරුවත් දෙපා  සීතල පොලව වැළද ගනිද්දී දැනෙන සැහැල්ලුව ! ආ .. අලුත් සුවඳක් .. අර කලින් කී සෙන්ට් කුප්පියවත්ද ? නැහැ . අම්මා පහන තියන්න ඇති.ඒ අපේ අම්මා අලුතෙන් ගෙනාව සඳුන් කූරු වල සුවඳ.......

Image result

Sunday, October 02, 2016

[333] අනුකම්පා කලා නෙවෙයි ,මට ඇත්තටම දුක හිතුනා කරූ සර්...


ගොඩක් වෙලාවට සත්පුරුෂයින් ගැන හොඳ දෙයක් ලියද්දි කතාව බොහෝ විකෘති කරන්නට උවමනා වෙන්නෙ නැහැ. මේ ඊයෙ පෙරේදා ලිව්ව අර පොඩි සුරංගනාවිගෙ කතාව මතකනෙ. ඇය ඒ ලිපිය කියෙව්වද නැද්ද කියන්න මම දන්නේ නැහැ. ඒ කෙසේ වෙතත්, ඇයටවත් , ඒ අවන්හල් හිමියටවත් , අපටවත් ලිවීමෙන් කිසිම හානියක් වෙන්නෙ නැහැනෙ. ඒත් මම දැන් සති දෙක තුනක් තිස්සෙ , මේ අද මම ලියන්නට යන කතාව ලියනවාද නැද්ද කියා හිත වෙහෙසමින් කල්පනා කලා. මේ කතාව මට පැවසුව  මගේ හිතවත් මිත්‍රයාට , මට හෝ මේ කතානායක ගුරුතුමාට හානියක් නොවී එය ලියන්නේ කෙසේදැයි මම පැය ගණනක් කල්පනා කළා. අන්තිමේට කල්පනාවට තිත තියලා, ඔන්න මම අද ඒ කතාව ලියනවා, මගේ යාලුවා කියුව වචන වලින්ම ...


කරුණාත්න සර්...

මම කරු සර්ව මුලින්ම දැක්කෙ මීට අවුරුදු 18 කට විතර ඉස්සර. ඒ මම  ඕලෙවල් කරලා ගෙදර ඉන්න කාලෙ, නිකම් ඉන්න බැරි කමට මම එකවුන්ට්ස් කෝස් එකක් කලා. සර් තමයි එතන ලොක්කා- මැනේජර්. හරිම උස මහත ගරු ගාම්භීර පෙනුමක් එයාට තිබුනෙ. වැඩියේ හිනා වෙන්නේ නැති, ඒත් නපුරු පෙනුමකුත් නැති. අපි ඇකඩමියේ කතා කලේ උගන්වන පන්තියෙ ටීචර්ට විතරයි. කරු සර් හිටියෙ එයාටම වෙන් වෙච්චි ලොකු කාමරේක. එයා ආවෙ ගියෙ ඒ සමාගමෙන් ලබා දුන්නු ඩෙලිකා වෑන් එකක. අපේ ඇකඩමිය තමයි ඒ පලාතෙ අංක එකේ වාණිජ ඇකඩමිය. ඒ නිසා කරූ සර්ට පලාතෙම ලොකු පිලිගැනීමක්, ගරුත්වයක් ගොඩ නැගිලා තිබුනා. අපි එහෙම සර්ගෙ කාමරේ ඉස්සරහින් ගියෙත් පැයට කිලෝමීටර් සීයේ වේගයෙන්. සර්ගෙ වැඩි කතා බහක් නැහැ. අපි ඉතින් පොඩි ඇච්චො බැච්චොනෙ. සර් අපිට කිසිම දවසක සැර වැර කරල නැති උනත් අපි හැමෝම සර්ගෙ ‍රැස් වලල්ලට බයයි. සර්ගේ දුවට ඒ කාලෙ අවුරුදු තුනක් විතර ඇති.

කාලය ඉගිලිලා ගියා . අපි එතැන අවුරුදු කීපයක් ඉගෙනගෙන උපාධි අරගෙන අපේ ලෝක වලට ඉගිලිලා ගියා. අපි වෙනස් වෙන වේගෙන්ම ලෝකයත් වෙනස් වුනා. සීමිත ඉගෙනුම් අවස්ථා වලට පමණක් දොර ඇරිලා තිබුන අපේ නගරයට, එක එක මාදිලියේ ඉගෙනුම් ආයතන ආවා. සමහර ආයතන ඇරුන වේගෙන්ම වැහිල ගියා. සමහර ආයතන ලොකු රූස්ස ගස් වගේ අපේ පොලොවට මුල් ඇදුනා. අපේ මතක ගොඩක් දරාගෙන විරාජ මාන උන  පතාක යෝධයෙක් වගේ හිටි මේ වාණිජ උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයට කණ කොකා හඬලා කියලා අපි දැන ගත්තෙ ගොඩාක් කල් ගියාට පස්සෙ.


බලාගෙන ඉන්දැද්දි අපේ දෙවෙනි ඉස්කෝලෙට එන ලමයින් ගණන අඩුවෙන්න උනා. අලුතෙන් වැඩට ගත් ලාබාල ගුරුවර ගුරුවරියො ගැන එක එක කයි කතන්දර හැදෙන්නට ගත්තා. නගරයෙ දෙමව්පියන්ගෙ නොමඳ විස්වාසයක් දිනාගෙන සිටි මේ පාසලට එන්න එන්නම ළමයින් එන එක අඩු වෙන්නට පටන් ගත්තා. සමහරු කිවුවා ඒකට හේතුව කරුණාරත්න සර්ගෙ අසාර්ථක කලමණාකාරිත්වය කියලා. සමහරු කිවුවා ඒකට කරුණාරත්න සර්ට කරන්න දෙයක් නැහැ , තරඟකාරී වෙනත් ආයතන තමයි වග කියන්න ඕනි කියලා.  තව සමහරු කිව්වෙ අපේ ආයතනය නඩුවකට පැටලිලා කියලා. තව සමහරු කිව්වේ ඉහල කළමණාකාරිත්වය දෙකට බෙදිලා ආයතනය දෙකඩ වෙන්න යන නිසා අපේ පන්තියට කණ කොකා හැඬුවා කියලා. අද අපි මේ ගෙවන සැපවත් අනාගතයට මූලික අඩිතාලම දැමුව අපේ දෙවෙනි පාසලට මේ වේගෙන යන වින්නැහිය දිහා බලන් ඉන්නට කල් වෙලා නොතිබූ අප ආපහු ඒ ගැන හොයා බලන කාලේ වෙද්දී , වෙන්න තියන දේ වෙලා ඉවරයි.

කාලය ඉගිලිලා අවුරුදු පහළොවක් විස්සක් ගියාම ලෝකය වෙනස් වෙන එක අහන්නත් දෙයක්ද නේද? අපි දැන් ළමා ලපටි ඉන්න පවුල් පන්සල් කාරයෝ.මම බිරිඳයි දුවයි එක්ක පිටරට ඉඳල ලංකාවට ආවෙ මාස තුනක නිවාඩුවක් ගත කරන්න. අපි දුක් මාන්සියෙන් හරි හම්බ කළ දේවල් වලින් අපේ දුප්පත් පවුලුත් යම් මට්ටමකට ඔලුව ඉස්සුවා.ආයිමත් ලංකාවෙ පොළවෙ පය ගහලා,  පුරුදු ගම් දනව්වෙ ඇවිදිනකොට දැනුන සනීපෙ නම් කියල වැඩක් නෑ. දවසක් මම පයින්ම එලියට බැස්සේ හිතේ හැටියට පරණ මතක අවදි කරගන්න. රට තොට වෙනස් වී තියන හැටි බලන්න. සොච්චම් කාසි ටිකක් අතට අරගෙන එදා අපි පන්ති විවේකයේ දුවන් ගිය පේස්ට්‍රි ශොප් එක තියන තැන දැන් මහ බරපතල සුපර් මාකට් එකක්. එතැන තිබ්බ රූස්ස ගහේ අතු කෑල්ලක්වත් පේන්න නැති නිසා බස් එකෙන් බහින තැන හොයා ගත්තෙත් අමාරුවෙන්. අපේ ඉපැරණි පෙම් මතක තැවරුනු දෙවෙනි ඉස්කෝලෙ කෝ ? සලකුණක්වත් පේන්න නැහැ. අද එතැන තියෙන්නෙ ලොකු නිමි ඇඳුම් සාප්පුවක්. 
අපේක්ෂා භංගව ගිය  මම බස් නැවතුමට පිය මැන්නෙ හිස් වූ හදවතින්. සතියක් දෙකක් ගෙවිලා ගියා. ආයිමත් දවසක නගරයට ගිය මම නගරයෙ එක්තරා ප්‍රසිද්ද බස් නැවතුමක බසයක් එනතුරු බලාගෙන හිටියා. එදා මම ටිකක ඇඳ පැලඳන් හිටියෙ බටහිර පන්නෙට සැහැල්ලු ඇදුමක්. වට පිට බලද්දි මම ඈත තියා හෙමි හෙමි අඩි තියාගෙන එන සුපුරුදු උස මහත රූපකායක් දැක්කේ අහම්බෙන්. ටිකක් පරණ වූ කන්තෝරු  බැගයක් එල්ලාගෙන , පාරෙ මා ඉන්නා පැත්තෙන්ම මා ඉන්නා දිහාවට ඇවිදගෙන එන්නෙ 'අපේ කරුණාරත්න සර්!!' . මට දැනුනේ දුකක්ද සතුටක්ද කියලා හිතාගන්න බැහැ. 

අපේ ජීවිත මේ තරම් ඉහළට නැග්ගූ පතාක යෝධයා ව යලිත් දකින්න ලැබීම මොන තරම් සතුටක්ද? අනේ සර් , සර්ල නිසයි අපි මෙහෙම ඉන්නේ කියන්න ලැබෙන උතුම් මොහොත ! ඒත් සර්ගේ දර්ශනය ලං වෙන්න ලංවෙන්න මගේ ප්‍රීති උන්මාදය මහා කම්පනයකට පෙරලීගෙන එන බවක් මට දැනෙන්නට වුනා. පපුව හෝස් ගා ඇවිලෙන්නට වුනා. මුහුණ දුන් කම්කටොලු නිසාවෙන්දෝ සැබෑ වයසට වඩා වේගෙන් මහලුව ගොස් සිටි ඔහු , බිමට බා ගත් හිසින් , දහඩිය වගුරමින් පයින්ම බස් නැවතුමට ඇවිද එමින් සිටියේ වයසක කන්තෝරු මහතෙකු  වගේ. කාර්යාල සහයකයා වාහනයෙන් බාගත් කන්තෝරු බැගයද ගෙන  පිටුපසින් ඇදෙද්දී , ගම්භිර පෙනුමෙන් තෙජස්වත් අඩි තබා අපේ දෙවෙනි ඉස්කොලයට ආ කරුණාරත්න සර් කෙනෙක් මිස , මෙවන් කරුණාරත්න  සර් කෙනෙක් මගේ මනෝ දර්ශනයේ කිසිදාක ඇඳී තිබුනේ නැහැ.

ලෝකය කොයි තරම් කුරිරුද? හොඳ හිත් ඇති සත්පුරුෂයින්  දඩමීමා කොටගත් නොමිනිසුන් , කරුණාර්ත්න සර්ලා කී දෙනෙකුගේ අහිංසක ජීවිත දඟ ගෙයි ලන්නට ඇද්ද? මහ පාරට ඇද දමන්නට ඇද්ද? සිය සුඛෝපභෝගී ජීවිත දුක්ඛිත දුගී බවට පත් කරන්නට ඇද්ද? අහිංසක දුවා දරුවන්ගේ ජීවිත වියවුලෙන් වියවුලට පත් කරන්නට ඇද්ද ! සංසාර චක්‍රය කොයිතරම් අද්භූත අයුරෙන් කැරකෙන්නේද? මට හිතාගන්නට බැහැ. අපි කිසිදාක නොදු‍ටු තරම් බිමට බා ගත් හිසින් යුතුව දහඩිය ගංගාවක් වගුරමින් , අපේ කරූ සර් මා සිටින නැවතුම වෙත ඇවිද එන අයුරු දකින්නට මා පව් කොට තිබු තරම !  මා හඳුනාගත් නිසාවෙන්දෝ , බස් නැවතුම කරා නෑවිත් , ඔහු මට අඩි විස්සක් තිහක් එපිට තියා පාර මාරු වූ අයුරු මා බලා සිටියේ මහත් වූ වේදනාවෙන්.

සර් මට මුහුණ නොදී මග හැර ගිය හෙයින් මගේ වේදනාව තවත් වැඩි වුනා. 'සර් සර්ට කොහොමදැයි' මා ඇසුවොත් ඔහුට අකම්පිතව සිනහසී දෙන්නට පිලිතුරක් නොමැති නිසා වන්නට ඇති ඔහු මට මුහුණ නොදෙන්නට ඇත්තේ.. . එහෙත් හේතුවක් රහිතවම , මට දැනුනේ මහ  වරදකාරී හැඟීමක්. කම්පාවක්.
ලංකාවේ ගතවූ සති කිහිපයේදී, අපේ කරූ සර්ට පසුගිය කාලයේ සිදුවූ  බොහෝ දෑ මිතුරු මිතුරියන් හරහා මට දැනගන්නට ලැබුනා. ආයතනය රැක ගන්නට උරදී ,ඔහු කරදරයේ වැ‍ටුනු විටදී වත්, ඉන් පසු බලවත් සේ ගිලන්වූ විටදීවත් , එතෙක් ඔහු විඳි සුඛෝපභෝගී ජීවිතය ඔහුගේ සතුරන් විසින් අහිමි කල යුගයෙදීවත් , කරු සර්ගේ හිත හැදෙන්නට එක වදනක් හෝ පවසන්නට මා පින් කොට තිබුනේ නැහැ. සර්ගේ පුද්ගලික හිතවතෙක් නොවුනත් , ඔහුගේ සෙවණේ උගත් දේ නිසා , මා අද දෙපයින් සිටගෙන ජීවත් වන බව මට අමතක වී තිබුනේ නැහැ. සිය පදවි තානාන්තර යාන වාහන අහිමිව ගියත් , ඔහු නිරෝගී සුව ලැබූ පසුව , එතරම් ඉහල නැතත් , හොඳ රැකියාවක් කරගෙන නිහඬ සාමකාමී ජිවිතයක් අද ගත කරන බව ඇසු මගේ හිතට දැනුනේ මහා සැනසිල්ලක්.


කාලය තවත් සතියක් දෙකක් ගෙවී ගියා. මව්බිම අතහැර ආපහු යන දිනයත් ලං ලංව ආවා. මම බිරින්දෑව වාහනයේ නංවාගෙන සාප්පු සංචාරයක් අවසන් කරමින්, පෙර දා කරු සර් හමුවූ බස් නැවතුම පසු කර යමින් සිටියා. පෙරකී සිදුවීමෙන් පසු , ඒ බස් නැවතුම පසු වූ හැම දිනෙකම මට කරූ සර්ව මතක් වුනා. ඒ හැම විටකම ලෝකය පිලිබඳ කලකිරීමක් වැනි හැඟීමක් හිතට ඇතුල් වුනා. අදත් එතැන පසු කර යද්දී මට එදෙස බැලුනේ ඉබේටම. 

කරූ සර්! 

අර සුපුරුදු කන්තෝරු බෑගය අතකින් ගෙන, අනෙක් අතින් සිය තරුණ දියණිය අල්වාගත් කරූ සර් බසයක් එනතුරු බලා සිටියා. ඔහුත් දියණියත් පසු කර යන රථයේ හුන් අප හඳුනා ගත් කරු සර් , විස්තර කරන්නට නොහැකි මහා හිස්  හැඟීමකින් බලා සිටිනු මා ඉදිරි කන්ණාඩියෙන් දු‍ටුවා. 

"අක්කා, සමහර වෙලාවල් වලදී අපි විඳින සම්පත් අපිට ආභරණයක්, පහසුවක් වෙනවා තමයි. ආඩම්බරයකුත් වෙනවා තමයි. ඒත් එදා කරුණාරත්න සර් බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ දුවත් එක්ක  හිටගෙන මං දිහා බලා හිටි වෙලාවේ , අනේ ඇත්තමයි මට මහ පාර මැද්දේ වාහනේ නතර කරලා බැහැල යන්න හිතුන අක්කේ." 

කෙනෙකුට ඔලොක්කු සිනහවක් නැගෙන්නට තරම් ඉතා සුලු කෙටි සිදුවීමක් ලෙස ඇතැම් විට සිතෙතත් , මගේ මිතුරා  එය පැවසූ හඩෙහි  තිබු සංවේදී බව , ගැඹුර සහ සියුම් වේදනාව එකට ගත් කල එය ලිවීමට නොයිවසිල්ලක් මා සිතේ හට ගැනුනා. එය මිනිස්කම , සංසාර ගමන සහ කෘතවේදීත්වය පිලිබඳ අතිශය සංවේදී සටහනකැයි හැඟුණ නිසා, ඔබටද කියවා පහන් සංවේගය උපදවා ගනු පිණිස මා මෙහි එය ලියා තැබුවා. 

මා දැක නැති කරු සර්ට , 

නේක අවගුණ පිරුන දුර්දන
ඔබව හැර ගොස් ඔබව පෙලු මුත්
අපේ ලොව තැනු  ගුරු පියාණෙනි
අපට නම් ඔබ රජෙකි තවමත්..


Wednesday, September 28, 2016

[332] ටිකක් සංකර සුරංගනාවියක් සහ පින්පෙත් ගැන කතාවක්


දැන් මම වැඩ කරන තැන ඉන්නෙ ගොඩාක් පොශ් නැති , ඒ වගේම ලොකු දරිද්‍රතාවයකුත් නැති , මධ්‍යම පන්තික ලමා ලපටි.ඉතින් මේ  කියන්න යන්නෙ ලඟදි සිද්ද  වෙච්චි , පුංචි ඇත්ත කතාවක්. පොඩ්ඩක් විතර  සංකර , ඒත් හිත  ලස්සන සුරංගනාවියක් ගැන. හැබැයි මේක සුරංගනා කතාවක් නම් නෙවෙයි .

එදා මමයි මගෙ යහලුවයි ගියා අසල කඩයට තේ එකක් බොන්න. ඒ පොඩි තේ පැන් සල කරගෙන යන්නෙ මැදි  විය පසුකරමින් ඉන්න යුවලක්. තැන පොඩි උනත් අපි එතන අත්  නොහරින්නේ, ඒ දෙදෙනාගේ ප්‍රසන්න හැසිරීමත් , එතැන පිරිසිදු කමත්, ප්‍රණීත කෑමත් නිසා. ඒ විතරක් නොවෙයි , ඒ කරුණාවන්ත මාපිය යුවල වේදිකා නාට්‍ය නරඹන්න දක්වන්නෙ බොහොම කැමත්තක්. ඒ වගේම ජාතික  රූපවාහිනියෙ 'සිහිනයකි රෑ' , ITN එකේ 'දොරමඬලාව' හෙම නරඹන, අපූරු කලා රසිකයන්  වූ ඒ දෙදෙනා එක්ක තේ බොනවාට  වඩා, මම විඳින්නේ සාහිත්‍ය රසය කිව්වොත් නිවැරදියි . සංගීතය, ටෙලි නාට්‍ය, සිනමාව , වේදිකාව යනාදිය  පිලිබඳව ඇතිවෙන රසවත් සහ උණුසුම් කතා බහෙන් පෙනී යන්නෙ ඔවුන් දෙදෙනා සිතෙන් නම් අප බොහෝ දෙනාට වඩා තරුණ බවයි.

ඔන්න මේ කියන දවසේ උදේ, අපි තේ බොන්න යනකොට , අපේ ආයතනයෙම ඉගෙන ගන්න ගැහැණු දැරිවියන් පිරිසකුත්  තේ බොන්න ඇවිත්. ඔවුන්ටත් සිනහවකින් සංග්‍රහ කල අපි ආහාර ඇණවුම් කර ,  කට ගන්නටත් පෙර වයසක අම්මා කෙනෙකුගේ කටහඬක් පි‍ටුපසින් ඇහෙන්නට උනා.

"අනේ දුවේ , මට කහට එකක් අරන් දෙන්න . මම මේ ඉස්පිරිතාලෙ ඉඳලා එන්නේ, සීනි නැතුව හරි කමක් නෑ"

සුදු ඇඳගත් , කෙසඟ වයසක අත්තම්මා කෙනෙක් බීමට  යමක් ඉල්ලනවා. ඇගේ දුක්බර ආයාචනාවට අපේ හිතත් උණු වුනා. ඒත් අපේ අත් පසුම්බි වෙත ඇදෙන්නට පළමුව, එහා මේසයේ ඉඳගෙන හිටි අපේ ආයතනයෙ ඉගෙන ගන්න ලස්සන සුරංගනාවියක් ඉස්සර වුනා. ඈ වැඩි කලබලයක් නැතුව , අවන්හල් හිමියා වෙත හැරී ,

මේ ඇන්ටිට කේක් කැල්ලකුයි කිරි තේ එකකුයි දෙන්න" 
කියා බොහොම සන්සුන්ව පවසනු  අපි බලා හිටියේ මහත් වූ පහන් හැඟීමෙන්.

අර වයසක අම්මා වෙත ගිය අපේ සුරංගනාවිය, ඇය මේසයක් අසල හිඳුවා කවුන්ටරය වෙත ගියා. අවන්හල් හිමියාටවත් වේටරකම් කරන්නට නොදී, අපේ සුරංගනාවියම,  ඇය ඇනවුම් කල කේක් කෑල්ල සහ තේ කෝප්පය දෙවරකට දෝතින් ගත්ත. ඇගේ අත් දෙකෙන්ම තේ කෝප්පය සහ කේක් කෑල්ල ගත් මේ දැරිවිය,වන්දනාමානයක් කරන තරම් භක්තියකින්  ආත්තම්මාට එය පිරිනැමුවා. ඒ දු‍ටු අපේ ඇසුත් තෙත් වුනා. දැන් කාලයේ හැදෙන පරපුර, අසරණයෙකු වෙනුවෙන් හිත ලෙහෙසියෙන් උණු නොවෙන මොරෝම ගති ඇතියවුන්ය කියන අය වෙත පෙන්වන්නට, මේ සංකර  කුඩා කෙල්ල පෙන්වූ දයාව  මට කැමරාවකට හසු කරගන්නට හැකි වුවා නම්....  අසරණයකුට උදව් කිරීමෙන් හෝ අනුකම්පා කිරීමෙන්  ඔබ්බට ගොස්,තේ කෝප්පය සහ කේක් කැබැල්ල අර වයසක අම්මාට පිරිනැමීමේදී ඇය දැක්වූ භක්තිය මෙන්ම  ගරුත්වය අදටත් මගේ සිතේ නොමැකෙන ලෙසින් සටහන්ව තිබෙනවා.

කේක් කැබැල්ලත් කා තේ කෝප්පයත් බිවු අර වයසක අම්මා නැගිට්ටේ ඇයගේ කුස නිවූ අර ටිකක් සංකර සුරන්ගනාවියට පින් පෙත් දෙමින්. ඇගේ පුණ්‍යානුමෝදනාව අසන්නට එතන අපේ සුරංගනාවිය නැවතී සිටියේ නැහැ. ඒ වෙන විටත් ඇය නිහඬවම බිල ගෙවා විවේකයෙන් පසුව පටන් ගන්නා පන්තිය වෙත නික්ම ගිහින්..

මේ ජවනිකාව නිහඬව නරඹන ගමන් තේ බොමින්, මමත් මගේ මිතුරියත්  අර කුඩා සිදුවීම ගැන සිතමින් සිටි සිතිවිලි දාමය බිඳී ගියේ, අපේ අවන්හල් හිමියාගේ කටහඬින්.

“මිස් , ඔහොම හිටියට ඔය ගෑනු මනුස්සය හරිම නපුරුයි, නරකයි. පාර තොට කියලා බලන්නේ නැහැ, වටපිට ඉන්නේ කවුද,  පොඩි ළමයි යන එනවද බලන්නේ නැහැ, කුණුහරුප තමයි කිව්වොත් කියන්නේ. අහන් ඉන්න බැහැ මිස් එයා කියන එවුවා. මම හිතන්නේ ටිකක් මොලය අවුල් වෙලා ඇති. පව් ඉතින් මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ඇතිනේ. ඒ මොකුත් නොදැන , අර ගෑණු ළමයා හොඳ හිතින් දීපු දේනේ.. ඒ නිසා මම මොකුත් කිව්වේ නැහැ. මොකද එහෙම මොකුත් කිව්වා නම්, ඒ ළමය ආයිත් කවදාවත් එහෙම හොඳ දෙයක් කරන්න හිතන්නේ නැති වෙයිනෙ. ඒකයි මම සද්ද නැතුව හිටියේ . නැතිනම් මම ඔය මනුස්සයව කඩේ ඇතුලටවත්  ගන්නෙ නැහැ , කුණුහරුප කියන නිසා.”

අර සුරංගනාවිය පෙන්වූ මානව දයාවෙන් හද උණුවී සිටි අප දෙදෙනාගේ හදවත් මොහොතකට ඝනීභවනය වූ බවක් දැනුනා...

තමා  දුක් මහන්සියෙන් හරි හම්බ කල ධනය,  හද ඔකඳ වූ ශ්‍රධාවෙන් පරිත්‍යාග කරන අපේ කාලයේ අනේ පිඬු සිටුවරු මේ රටේ නැතුව නොවෙයි. මේ  සුරංගනාවියගේ පුංචි  රුපියල් පනහේ සිට පොහොසත් දානපතියන්ගේ බිලියන ගණන් කහවණු පරිත්‍යාග පිලිබඳ මහත් වූ කම්පාවක් නම් හිතට නැගුන බව නොකියා සිටිය නොහැකියි. .....

නොමේරු ලපටි හදවතක ඉපිදෙන මානව දයාව පිලිබඳව, මේරු අපේ  මනස ධන හා සෘණ පැතිකඩ ගැඹුරෙන් විශ්ලේෂණය කරද්දී, අර සුරංගනාවිය නම්  තමා කළ කුඩා පරිත්‍යාගය පිලිබඳ සතුටු සිතින්, පන්ති කාමරයට වී දේශනයට සවන් දෙමින් ඇතැයි කියා මට සිහියට නැගුනා. කෙසේ වුවත්, ජිවිතයේ යථාර්තය වටහා දෙන්නට ගොස් , ඒ සුරංගනාවියගේ පින් සිත තලන්නට තරම් අනුවණ නොවීම පිලිබඳ මා අවන්හල් හිමියාට පින් අනුමොදනා කළා.

“Not   All   of   Us   Can   Do   Great   Things , But   We   Can   Do Small   Things   With   Great   Love  ”
Mother Teresa


Saturday, May 21, 2016

[331] අපට සෙනේ ඇති බෝසත් ගිජි‍ඳෙකු, කවදද දෙදණ නමන්නේ ?


රජ පෙරහැර මැද ඇතා නටනවා දා කරඬුව ඇල වෙනවා දෙදහස් වසරක් රෑකගත් කරඬුව දෙවියනි හද කකියනවා ! අපට සෙනේ ඇති බෝසත් ගිජි‍ඳෙකු කවදද දෙදණ නමන්නේ ? විලංගු ලා ලා , ඇතු බැඳ දමලා සැනසුම් සුසුම් හෙලන්නේ කොඩි කුඩ සේසත් පාවඩ තිබුනත් කොහොමද රජ පෙරහැර යන්නේ ? උත්තම කරඬුව දෝත දරාගෙන පාර කොනේ අපි ඉන්නේ අපට සෙනේ ඇති බෝසත් ගිජි‍ඳෙකු කවදද දෙදණ නමන්නේ ? පෙරහැර රජ දැක්මකි. මහා මෙන්ම කුඩා රජවරුද ඔ‍ටුන්න හිමි කුමරවරුද වඩින මහා මංගල්‍යයකි. එහෙත් දෙදහස් වසරක් අප මුතුන් මිත්තන් ලේ කඳුලු දහඩිය හෙලමින් ‍රැකගත් හෙල මුදුන්මල්කඩ වන් දා කරඬුවට මේ අප- තාල ඔබින්නේ නැතිය. එම උත්තම දා කරඬුව හද බැතින් දරා පාර කොනේ සාධු නද දෙන අපට මේ පෙරහැර ගෙනෙන්නේ වේදනාවකි. එවන් විපතේ හෙලී සිටින දේශයේ අනාගතය පිලිබඳ කකියන ලෙයින් යුතුව , සුවහසක් පොදු මිනිසුන් ඉදිරියේ ඉදිරියේ දෙදණ නමන රජි‍ඳෙකු කොයින්ද? එක් අතකින් බලන කල , විලංගු ලා අත පය බැඳ දැමූ ඇතෙකුගෙන් බෝසත් ඇත් ගිජි‍ඳෙකුගේ තේජස අප කෙසේ නම් බලාපොරොත්තු වන්නද ? නෙක විල්ලුද පලස් ඇතුරුනද , එයට රජ පෙරහැරකැයි කියන්නේ කෙසේද? හිස දරා සිටින උතුම් කරඬුව හද බැතින් රජ තේජසින් වඩමවන්නට දේශයක ජීවනාලිය වන් තරුණන්ගේ විලංගූ ලූ ප්‍රාර්ථානාවන්ට හැකි වේවිද? ගිජිඳුන්ගේ හිස් වූ, නටන ඇතුන්ගෙන්ම නොසිස්වූ රජ පෙරහැර දකින්නට දොහොත් මුදුන් දී අප පාර කොනේ පෙල ගැසී සිටින්නෙමු. තවමත් අප ඒ බෝසත් ගිජි‍ඳෙකු බිහිවන දිනය එන තුරු ඇඟිලි ගනිමින් මග බලා සිටින්නෙමු. ගීතය ගයන්නේ : සුනිල් එදිරිසිංහ 
ගීතය


Tuesday, May 17, 2016

[330] මල් පිපිලා.. සාදු කියන්න මැණිකේ...


මල් පිපිලා එදා වගෙම , බලන්න මැණිකේ
බමරු ඇදෙනවා සුලඟට සතර දිගන්තේ
තරහ නොගෙන සාදු සාදු කියන්න මැණිකේ


එදා අපට පෙම්වත් සඳ , අද දරුවන්ටයි
ගලා හැලෙන නිල් ඇල දොළ පෙම් කවියක් වෙයි
එදා අප වෙලී ගියමග , මෙදා උන් බැඳී යන සඳ
තරහ නොගන්ටයි


කෝඩුකාර පෙම්බස් දැන් ඉතින් ඔවුන්ටයි
රෑට පිපෙන තරුමල්වල රේණු ගනින්ටයි
එදා අපෙ හීන මාලිග මෙදා උන් තනා ගත් සඳ
තරහ නොගන්ටයි...

මැණිකේ.. බලන්න මේ පන්සල් බිමට ඇදෙන පියගැට පෙළ දිගට තියන මල් ... එදා වගෙම අදත් මල් පිපී කොයිතරම් සුන්දරද ? සුලං සමග දසත ඇදෙන සුවඳ සොයාගෙන , අර බලන්න බඹරු එන ලස්සන ! එපා මැණිකේ ඉරිසියා කරන්නට, එපා තරහා ගන්නට. අපටත් තිබුනා නොවැ ඔහොම කාලයක් !  'සාදු සාදු' කියා පිපෙන මල් වලටත් මල් රොන් ගන්නට එන බඹරුන්ටත් සෙත් පතන්න සොඳුරිය ...

මතකද , අප කොයි තරම් සඳ පහන යට හිඳ පෙම් බස් දෙඩුවාද? දැන් ඉතින් අප මහලුයි. සඳ නම් තාම තරුණයි , ඒ  එදා සඳමයි. බලන්න හඳ මෝරන ලස්සන ! ඒ සඳ පහන යට පෙම්බස් දොඩන  තරුණ දූ  පුතුන් දිහා එපා වපරැහින්  බලන්න ඔහොම. එදා අප අත් පටලගෙන ආදරයෙන් ඇවිද ගිය පෙම් මග, අද අපේ දූ දරුවන් ඇවිද යනු ඇති. එපා රෝස පරොස් වන්නට. දයාවෙන් උන් දකින්න මැණිකේ, අමනාප ගන්නට එපා මා සොඳුරිය ....

සුරතල් පෙම්  බස් , කෙලි කවට සිනා දඟ කම් දැන් අයිති ඔවුන්ගේ ලෝකයටයි. මැණිකේ අපි දැන් වයසයි... රාත්‍රිය ඔවුන්ටයි. මේ අපේ දූ දරුවන් පෙම් කරන යුගයයි. මැණිකේ ඇත්ත අපිටත් තිබ්බා ලස්සන හීන මාලිග, අපිත් දු‍ටුවා ලොකු ලොකු හීන. මට දුකයි , නුඹේ හැම හීනයක්ම මට සැබෑ කරන්නට බැරිවුනා , ඇත්තයි ... ඒත් අද අපේ පොඩි එවුන්වත් ඒ හීන ඉ‍ටු කර ගත්තාවේ මැණිකේ.. උන් ඒ මාලිගා තනා ගත්තාවේ. තරහ ගන්නෙපා , ඉරිසියා කරන්නත් එපා , අපි දැන් වයසයි සොදුරී.. අපි උන් දිහා උපේක්ෂාවෙන් බලා ඉඳිමු. උන්ට සෙත් පතමු.
.....

එදා තමන් විඳි ආලවන්ත යුග දිවියෙහි කඩ ඉම් පසු කොට දැන් ජීවිතයේ සැඳෑ සමයට පිය නැගූ මහලු වියපත් යුවලක් පන්සල් පියගැට පෙළක් හෙමි හෙමින් නගිනායුරු මගේ මනෝ පථයෙහි දර්ශනය වෙයි. සිය වීයපත් ප්‍රියාදරියට , ඒ ගැන තරහ නොගන්නැයි මහත් සෙනෙහෙන් ආලයෙන් වටහා දෙන මහලු ස්වාමියෙකු මට මැවී පෙනෙයි. ආලයෙන් බැඳුනු සුවහසක් පෙම්වත් තරුණන් දෙස මහත් වූ උපේක්ෂාව, මුදිතාව පෙරදැරිව බලා සිටින ඒ මහලු බෝසත් තාත්තා මේ කියන්නේ ජීවිතයේ යථාර්තය නොවේද ?


සුනිල් එදිරිසිංහයන්ගේ ලයාන්විත හඬ මේ දුලබ පද පෙලට මුසුව , මේ විනිවිද දකින්නේ ජීවිතයයි. යථාර්තයයි. 

ගීය ගයන්නේ : සුනිල් එදිරිසිංහ  ( ගීය අහන්න )

මේ ලිපිත් බලන්න ඔන්න හොඳේ :-)

Related Posts with Thumbnails

ලේසියෙන් පිටු පනින්න

<--http://www.bloggertricksandtoolz.com/ -->