Saturday, September 06, 2014

[310] ස්වප්න කතිකාවතක සිරව සිටිමි


 මගේ ලෝකය බිහිව ඇත්තේ සිහින වලිනැයි විටෙක සිතෙයි. ජීවිතේ ගෙවෙන හැම මොහොතකම මුණ ගැසෙන හැම ඇස් දෙකක් අස්සේම දිලිසෙන කුඩා සිහින පෙනේ. එවැනි දිලිසුමක් මා දැක නැත්තේ , එක්කෝ බීමත් හෝ උන්මත්තක මිනිසුනගේ දෑස් වල පමණකි.

ඇතැම් සිහින ඉතා කෙටි එහෙත් රතිඤ්ඤාවක වේගෙන් හිත තුලින් මතුව සැණෙන් විදාරණය වන දැඩි සිතුවිල්ලක්ම පමණකි. පරිසරයෙන් ලැබෙන අනුබලය හෝ අදහිරිය මත සිහින යථාර්තයක් වීමේ හැකියාව තීරණය වෙයි.

ඇතැම් සිහින නිදා නොනිදා මෙන් කල්ප කාලාන්තරයක් හද පතුලේ සැඟව සිටියි. එක්කෝ එය දිගු කලක් තිස්සේ හෙමින් උස යන රූස්ස ගසක් සේ වැඩී , පෙර කී දැඩි අභිලාෂයක් විලසින් සිතෙන් පිට දමයි.

ඒ කෙසේ වෙතත් , මිනිසුනගේ විවිධ චර්යා දෙස ලංව බැලූ කල , සිහින දකින්නන් , සිහින හඹා යන්නන් , සිහින නොදැක ජීවිතාභිලාෂයන් සැබෑ කරගැනීමට යත්න දරන්නන්ද හමුවෙයි. 

පුද්ගලිකව , සිහින දැකීම පිලිබඳ මගේ අදහස නම් එය නිර්මානකරණයෙහි ඉතා හිතකර ප්‍රවණතාවක් වන්නේ යම් සේද , සැබෑ ජීවිතයේ කටුක බව ඉදිරියෙහි මනා සන්තුෂ්ටි මාර්ගයක්ද වන බවකි. සිහින ලෝකයක පූර්ණ කාලීන වශයෙන් සැරිසරන්නේ , උන්මත්තකයන්ය . එහෙත් ජීවිතයට සුන්දරත්වයද එක් කොට ගත හැකි බවක් විස්වාස කළ හැක්කේ නිර්මාණශීලි සිහින දකින්නන්ට පමණකි.

දුම් රියෙක නැගී යන යුවලකි. තරුණිය හිස් බැල්මෙන් කවුලුවෙන් පිටත බලාගෙනය. ඇය මොනවා සිතනවා ඇද්ද? මට ඒවා සොයා බලන්නට සදාචාරාත්මක අයිතියක් නැත්තේය. එහෙත් එසේ සිතා බලද්දී එක්තරා මිහිරකුත් දැනෙයි. මොහොතකට ඇයගේ සිත වන්නට ඇත්නම්... ! ඇය පසෙකින් ඇගේ පෙම්වතා විය යුතු තරුණයෙකි. ඒ නිගමනය තහවුරු වන්නේ, තරුණිය ඔහුගේ වැලමිටෙන් අල්ලාගෙන සිටින අයුරෙනි. අයිතිය හඟවන සංඥාවක් . තරුණයාගේ කට බාගෙට ඇරී තිබෙයි. ඔහු ආසනයට හේත්තු වීගෙන නින්දකය.. ! මිහිරිතම වංගු ගණනාවක් , බිම්ගෙවල් අතලොස්සක් පසු වෙයි. මම තව තවත් තරුණියගේ මනසට සමපාත සිතුවිලි ධාරාවක් ජණනය කරගනු වස් මනස නිද්‍රෝපගත කරවමි. සිහින දකින්න්නියකගේ මනසින් මට එලියට එනු අපහසු බව මම පසක් කරගනිමි.

මොහොතකට ඒ සියලු වංගු සහ බිම්ගෙවල් පසු වූ ගමන මම ආපසු කරකවාගෙන යමි.

තරුණිය තරුණයාගේ උරහිසට හේත්තු වී එලිය බලාගෙන සිටියි. ඇගේ වමත ඔහුගේ සුරතෙහි පැටලී තිබේ. ඇගේ සුරතින් තරුණයාගේ සුරතද තදින් අල්ලා සිටී. ඇයගේ කෙහෙ රැලි සුලඟේ ලෙල දෙද්දී තරුණයා නිදහස් වමතින් ඒවා කොතෙක් ඇගේ කන් පිටුපස්සේ රැඳවුවද ඒවා රිසිසේ යලිත් සුලඟත් සමග එලියට පනිති. අහක බලා සිටින ඇගේ මුහුණ ඔහු නොනවත්වා තමා වෙත හරවා ගන්නට තැත් කරයි. ඇය මවා ගත් නොමනාපයකින් සහ අඩ සිනාවකින් ඔහුගෙන් මිදෙන්නට තැත් කරයි. තරුණ සිත්වලට කොතෙක් නම් සිහින අස්සේ මත් විය හැකිද. ? නොදුටුවා සේ පුවත්පතකට එබීගෙන හිඳින මම සිතමි. බිම්ගෙයක් පසු වෙයි. අන්ධකාරය පෙම්වතුන්ට බියකරු ආශිර්වාදයකි. බිම්ගෙයින් පසු ආලෝකවත් වෙන පරිසරයට තරුණියගේ රතුවූ ලැජ්ජාබර මුහුණ ගෙන එන්නේ සුන්දරත්වයකි. 

එහෙත් මේ මහපොළවෙන් උඩ මා දකින සිහිනයකැ‍යි පමණක්ම කියන්නෙමි.  සිහින ලොවක ජීවත් වීම මහපොළව තුල කොතෙක් සාධාරණදැයි මම දැණ් නොවිමසමි. ලෝකයට සිහින දකින්නන් මෙන්ම , සිහින නොදැක යන්ත්‍ර මෙන් ජීවිතය හඹා යන්නන්ද අවැසිය. සිහින දකිමින්ම ජීවිතය ගොඩ දා ගත හැකි මධ්‍ය ලක්ෂ්‍යය සෙවීම මගේ ජීවිතයේ සිහිනයද? 


යුස්ටයින් ගෝඩර් 'සොෆීගේ ලෝකය' පොතේ පවසන ආකාරයට , කුඩා දරුවෙකු මෙන් හැම දෙයක් කෙරෙහිම විමසිලිමත් වෙන එක , පුදුම වෙන එක වගෙම ජීවිතේ හැම සිදුවීමක්ම ආස්වාදනය කරන එක,  අපි වයසින් මුහුකුරා ගිය මිනිස්සුන් ගැහැණුන් වෙද්දි උවමනාවෙන්ම මග හරිමු . 

ජීවිතේ පුරුද්දක් වෙන එක මොන අපරාධයක්ද?  මට සිතෙන්නේ එහෙමය , මන්ද ගතවන මිනිත්තුවක් පාසා ජීවිතය විස්මයන්ගෙන් පිරී පවතින බැවිනි.

Thursday, August 14, 2014

[309] ආතුර හීන



ජීවිතය නිහඬ වී සිටී...
දෙබැම ඉහළ නංවා
වරෙක කුහුලින් මුසපත්ව
දොඩමලු වන්නටද අර අඳී...

මුහුණත් පුලුටු කර ගෙන
මා උරිස්සට ඉහළින්
පෙර වැසි වට දිනට එබීගෙන
තවමත් සිහිවටන පිරි මදී...

ජීවිතය , නුඹ නිදා නොවැටී
මාද දෑත දී නැගිටුවනු නොහැකිද?
අනපේක්ෂිත ශිශිර නිද්‍රාවෙන්
ඔත්පල මට යලි නැගෙන්නට කියා දෙන්.
.

Thursday, July 10, 2014

[308] පූස් rescue මිශන් හෙවත් අනාරක්ෂාවේ සුරක්ෂාව




ඒ එක්දාස් නවසිය අනූ අට අවුරුද්දය . අපේ ගෙවල් ඉස්මත්තේ එක්තරා අයාලේ යමින් සිටි බලු මවකට පැටවු රොත්තක් හම්බුනේ ඒ කාලේය. පැටවු සමග බලු මාතාව සුරතල් කරන්නට බොහෝ සෙනග සැදී පැහැදී සිටියද උන් අයාලේ ලොකු මහත් වූ පසු නිරායාසයෙන්ම වද කරදරයකැයි ඒ සෙනග උන්ව පන්නා ගත්තෝය . ඒ නිසාවෙන්ම පෙරකී බලු පැටවුන්ගෙන් දිවි ගලවාගෙන ඉතිරි වූ එකම පැටවා , දිනෙක වාහනයෙහි දමාගෙන වෙනත් පෙදෙසකින් තබා එන්නට  වුනේය. 

පින් පව් කෙසේ වෙතත් ඉන්නා තැනක දිවි බේරාගෙන ජීවිකාවක් කර ගනිතැයි සිතනවාට වඩා අන් යමක් කළ හැකි නොවූයේය. මේ සිද්දියේ නිරීක්ෂකයකු පමණක් වූ මට මේ සිද්දිය හිතට වැදුනාද නොවැදුනාද කියා මතක නැත. ඒත් අහුවෙන හැම පණ්ඩිතමානී අදහසම කතාවක් හෝ කවියක් කොට ලිවිය යුතු යැයි ශපථ කොට සිටියාක් මෙන් මම පඬි වදන් ලියන්නට කැස කවාගෙන සිටි යුගයකි ඒ.

එහෙයින් 'අනුකම්පාව වෛරය හා ශෝකය' යනුවෙන් මම කුඩා කෙටි කතාවක් ලිව්වෙමි. එහි කතා නායිකාව වන  මමද මූලිකව මේ බලුපැටවුන්ට අනුකම්පාවෙන් අහර දෙන්නේ මුලින්ය. එහෙත් වරෙක මේ බලු පැටවුන් ගැන උපදින්නේ තරහකි. ඒ මගේ හොඳම ගවුමක් ඉරාදමනලද නිසාය. අවසනදී උන්ගේ වදයෙන් බේරෙන්නට බැරිව  මහමග දමා යද්දී ඒ සියල්ල අමතකව යලිත් ආත්ම ලැජ්ජාව සහ ශෝකය ඉස්මතු වෙයි. සැබෑ කතාවේ නොමැති ලුණු ඇඹුල් දමා මා කතාව අවසන් කරන්නේ මහමග දමා හැරී එද්දී ලොරියකින් පැගෙන තද තිරිංග නාදයක් සමගිනි. ඒවා සිද්ද වූ දේවල් නොවේ.

කතාන්දරයක් ලිවීමේදී සත්‍ය සිද්ධියම වාර්ථා කරනවා වෙනුවට සිදුවීම විචිත්‍රවත් කොට කතාවක් ගොඩ නැගිය යුතු යැයි , කතුවරයකු කියා තිබූ පඬි වදන මා එකල අසා නොතිබුනි. එහෙත් වැඩිමනත් ආටෝප සාටෝප වලින් මනස ඔද්දල් වී නොතිබූ කුඩා මල් වයසේ , කියවන ඇසෙන දකින හැම දේම පිවිතුරු සුදු රෙදිකඩකට පෑදි දිය උරා ගන්නා සේ ලිවීමට සුදුසු දෑ නිරවුල්ව ගලා ආ යුගයකි ඒ. 


ඒ ලියූ කෙටි කතාව දින කිහිපයකට පසුව අපේ ගෙදරට අසු වී , අපේ ගෙදර උදවිය , මගේ ලපටි සිත මෙතරම් තැලුනු බවක් නොහැඟුනේයැයි විස්සෝප වූවාද මතකය. එහෙත් මා එතරම්ම (කතාවේ ලියු තරම්ම ) මානසික වූවාදැයි මට එච්චර නිනව්වක් නැත්තේය. (මට හිතක් පපුවක් නැතිද?) 

එකල්හි ලියූ බොහෝ දෑ තුල මට හුරුබුහුටි විචිත්‍රත්වයක් පෙනෙයි. ඒ කොතරම්ද කියතොත් ඒ මල් යෞවනය කෙරෙහි මහත් වූ ආලයක් හට ගනී. සුදු ගවුම් , පොත් පත් , කවි , මල් වයසේ විරුද්ධ ලිංගික ආකර්ෂණයේ කුඩා අතුරු පල කොතරම් සොඳුරුදැයි සිතෙයි. ( බස් පොලේ දැක් හිත් මලෙහි මියගිය මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය යන ලිපිය මා මුල්ම කාලයේ ලියූ එබඳු මතකයකි)

මේ හැම වල් පලයක්ම අද මේ දිග අරිමින් මා කියන්නට තෙපර බාන්නේ මොනවාදැයි ඔබ අසනු ඇති.

දවස් පහකට මත්තෙහි අපේ පාලු විසාල ගෙදරට අලුත් සද්දයක් එකතු වුනේය. වහලය උඩ සීලිමෙන් සිඟිති පූස් කෙඳිරිලි ගොඩක් එක උදේක එකපාරම මතු වුනේය. අහෝ පාලු කලුවර සීලිම , පූස් තිඹිරිගෙයක් වී ඇති අරුම ! ඉතින් කුමක් කරන්නද ? 


පූස් කෙඳිරිල්ල මෝරා පොඩ්ඩක් වැඩිමහල් ඤාව්වක් බවට පත්වෙන්නට ගියේ දවස් කීපයකි. ඉතින් අපිට මේ දවස් ටිකේ නින්දක් නොතිබූ බව කියන්නත් දෙයක්ද ? දවස් දෙකතුනක් ගිය තැනේදී පූස් ඤාව් කිහිපයකින් එකක් පමණක් සිවිලිම උඩ ඉතිරිව තිබෙයි. අහෝ එක් සහෝදරයෙක් / හෝ සහෝදරියක් අතරමං කර අනික් ඈයින් සිවිලිමෙන් මහපොළවට බැස ගිහින්ය ! අම්මා කොයි  ? අම්මා සොයා අප වට පිට පීරුව මුත් පලක්  වූයේ නැත . ටික දිනක් ගිය තැනදී අපට ආරංචි වෙන්නේ පූස් අම්මා අපේ නිවස අවට වසන කමකට නැති බලු රොත්තට අසු වී මිය ගොස් සිටි බවකි. ඇතැම් විට ඈ මිය යන්නට ඇත්තේ සිය අවසන් පැටවා සිවිලිමෙන් බස්වාගෙන එන්නට යන අතර මග විය හැකිය .

දැන් පූස් පැටියා තනිවී සිවිලිම උඩය ! පිරිමි නැති අපේ ගෙදර සිවිලිමට නගින්නට කිසිවෙක් නැතිය. පූස් අඳෝනාව අසා සිටින්නට අමාරු තරම් දුකය . දිනක් දෙකක් තුනක් කල හැකි දෙයක් නොමැතිව තැවිල්ලේ ගෙවී යයි. නොදු‍ටු පූස් පැටවා සිවිලිම දෙවනත් කරමින් කුඩා සිදුරු වෙත මුහුණ තියමින් ඤාව් කියන එකෙත් ඉවරයක් නැත . දැන් මෙයට කරන්නේ කුමක්ද ? කිසිවෙකු නග්ගා පූස් පැටවා බිමට බස්වා ගනු හැරුනු කොට පිලියමක් නැත. එසේ නොකලහොත් එක්කෝ කන්නට නැතිව ඌ මියෙනු ඇත.

අවසානයේදී මට පිහිටට එන්නේ මගේ කාර්යාල මිතුරන් දෙන්නෙකි. ඔවුන් දෙන්නාත් පටවා ගෙන අද දහවලෙහි මම ගෙදර ආවෙමි. පූස් පැටවාගේ හැඬිල්ල ඉවරයක් නැත. ඉණිමග සොයාගෙන , දූවිලි වලින් බේරෙන්නට ටීශර්ට් දෙකක්ද අන්දවා මම ඔවුන් දෙදෙනා සිවිලිමට නගිනු බලා සිටියෙමි. පැයකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ දස වද විඳිමින් , උලුකැටද ගලවමින් , අඩව් ඇල්ලීමෙන් අනතුරුව මේ ත්‍රස්තවාදී හිතුවක්කාර අසරණයාව බිමට බස්සාගන්නට මගේ මිතුරන් දෙන්නා සමත් වූහ.

කලුම කලු පුලුන් බෝලයක් අස්සේ කොල පාට බෝංචි ඇට දෙකක් ගැසූ අයුරෙන් දිලිසෙන ඇස් දෙකත් , මැක්කන්ගෙන් පිරුනු බියපත් කෙසඟ සිරුරත් දකිද්දී, තව දිනක් දෙකක් ඇතුලත පූස් පැටවාගේ ඉරණම තීරණය වන්නට තිබූ බව පෙනී ගියේය. සාගින්නේ සිටියද කිරි බිඳක්වත් තොල ගාන්නට තවම හුරු නැති හෙයින් , අම්මා නැති අසරණයා අපේ කකුල් සූරමින් තවත් පැයක් දෙකක් සිය හෝන්දු මාන්දුවෙන් මිදෙමින් සිටියේය.

සැබෑ ප්‍රශ්නය උද්ගත වන්නේ දැන්ය. මෙයාට දැන් මොකද කරන්නේ ? ඔන්න ප්‍රශ්නය. ගෙදර තබා ගැනීම කිසි සේත් කළ නොහැක්කේ පූසෙකු ඇති කිරීම කිසිදා අප නිවසේ සිදු නොවන බව දන්නා හෙයිනි.අනෙක් අතට පූස් අම්මාට වූ ඉරණමම පූස් පැටවාට අත්වීමද එයින් නොවැලැක්විය හැක්කේය. දැන් ගැලවුම් කාර මිතුරන් දෙදෙනාත් ගැටලුවකට මැදි වී ඇති සේය. මාද එම ගැටලුවම පෙරදැරිව තැවෙමින් සිටියෙමි. 


පිලිතුරක් නැති තැන , කරන්නට තිබූ එකම දෙය කරනවා මිස අපට වෙන විසඳුමක් නොතිබුනේය. එහෙත් එහි ධණ සෘණ , යහපත අයහපත එක එක අතට පෙරලා විශ්ලේෂණය කර බලන්නේ නම් , නානාප්‍රකාර ප්‍රතිචාර ලබා දිය හැකි වුවද , අපද අසරණ වූ ඒ අවස්ථාවෙහි කුඩා මිතුරාව , ආරක්ෂාකාරී තණපඳුරු ගොන්නක් තුල සඟවා එනු මිස අන් කළ හැක්කක් නොවූයේය. 

අනාථයෙක් වූ කල , සුරක්ෂිතතාවයද අනාර්ක්ෂිත වන අතර , බියකරු අවදානම් කලාපයක තනිවීමද සුරක්ෂාවක් සේ තාවකාලිකව දැනෙනු ඇත.  ජීවිතය යනු රැකගනු උදෙසා අරගල කල යුතුව තිබෙන්නේ තිරිසන් සිඟිත්තෙකුට පමණක් නොවේ. මනුසත් මහල්ලෙකුගේද ඉරණම එයමය. 

දැන් ඔබේ අදහස් දැක්වීමේ කාලයයි. 


අමනාප නොවන්න . කළ හැකි උපරිමය වූයේ නුඹ සාගින්නෙන් හා තනිකමෙන් මුදා ගෙන මහ පොළවට ඇරලීම පමණකි.

Saturday, May 31, 2014

[307] ඉටි බෝලය 'කියැවීමෙන්' අනතුරුව .....

අවුරුද්දේ එක් කලෙක උෂ්ණය සමග වසංගතයක් සේ පැතිර එන හෝහපුටු හමුදාවක වේගයෙන් , පොත් පත් ධනස්කන්ධයක් මා අරක් ගෙන සිටී. සිතෙහි ප්රීතිය නිමක් නැත. නොකියැවූ පොත් ගොන්නක් දැකීම වේදනාවකි. කියැවීමේ ආශාවට කාලය නමැති මාර දූත තෙම නිරතුරු බාධා පමුණුවන හෙයින් , තව තවත් පොත් කෙරෙහිම සිත අලවා සිත දැඩි කොට ගෙන සිටින්නෙමි.

දහසය වසරක් තිස්සේ මගේ පොත් රාක්කයෙන් අතුරුදන්ව තිබූ 'ඉටි බෝලය' නමැති ගී ද මෝපසාං ගේ දිගු කෙටි කතා එකතුව වෙනුවෙන්ම මේ සටහන ලිවිය යුතු යැයි සිතීමි.


මම මේ පොත කියවන්නට ලැබෙන්නේ 1998 දීය. ඒ අපේ අක්කාගේ කියැවීමේ මනා රසිකත්වයට පින් සිද්ද වෙන්නටය. 1998 මගේ 15 වන උපන්දිනයට එතරම් ශ්‍රේෂ්ඨ පොතක් මා තෑගි ලබන්නේ එසේය. ඒ මා ප්‍රථමයෙන් ඉටි බෝලය 'කියවන' වතාවය. යම්තම් බස හසුරුවා හතර පදයක් ගැට ගසා ලන්නට තරම් සීමිත භාෂා ඥාණයකින් පමණක්ම සන්නද්ධව සිටි මට පරිවර්තන ලෝකයෙහි පතාක යෝධයකුගේ අපූර්ව නිර්මාණයක් කියවන්නට ලැබෙන්නේ එසේය. ඒ කේ ජී කරුණාතිලක සූරීන්ය.

පොත මගේ කුඩා එකතුවෙන් අතුරුදන්ව දැන් වසර දහසයකි. ඒ දහසය වසර තිස්සේම ඉටි බෝලය මට නොයෙක් වර මතක් වූයේය. නොයෙක් පොත් ප්රදර්ශන වලදී මේ පොත මා හොයා අසා බැලූ වාර ගණන නිමක් නැතිය. මේන්න 2014 දී මට මේ පොත පැරණි පොත් එකතුවකට පින් සිදුවන්නට ආයෙත් ලැබෙන්නේය.

ඉටි බෝලයට මා අසක්ත වූයේ නව යොවුන් වියේ , වැඩිමනත් යමක් නොදන්නා කුඩා කෙල්ලක් හැටියටය. ඊයේත් අදත් ඉටි බෝලය මා නැවත කියවන්නේ කාලයත් සමග බොහෝ සමාජ සංසිද්ධීන් හමුවේ තැලී ගැටී වියපත්වී කරකුට්ටන් වූ සිත් ඇත්තියක සේ යැයි අවංක මට කීමට සිදුවෙයි. ඉටි බෝලය නැවත කියැවීමේදී , එහි වූ සොඳුරු අහුමුලු ස්පර්ෂ වෙද්දී දැනෙන සාහිතමය රසය සහ සොයා ගැනීමේ නව ප්රහර්ෂය වචනයෙන් කිව නොහැකි තරම්ය.

බොහෝ දෙනා නගන පොදු ප්රශ්නයක් නම් , මා කියැවූ පොත් නැවත කියවන්නේ මන්ද යන්නයි . කියැවූ පොත් යනු එක් වරකදී එක් අයුරකින් 'කියවා ගත්' ලේඛනයක් වූ පමණින් ඉවත දැමිය හැක්කක් නොවේ. නැවත කියැවීමේ සන්තෑසියට බරපතල වශයෙන්ම ලක්ව තිබුනේ ජයසේන ජයකොඩි මහතාණන්ගේ 'පිච්චමල ' සිට 'සුදු නෙලුම' දක්වා පොත් 8යි. පසුගිය දශක එකහමාර තිස්සේ ඒවා නැවත කියවූ වාර ගණන සිය ගණනක් විය යුතුය. කියවන කියවන වාරයක් පාසා නොදුටු සොඳුරු යටි අරුතක් , උපහැරණයක් , නොතේරී තිබූ යමක් හිසට සන් කරයි. සිත සහ ලෝක ස්වභාවය මේ යයි වටහා ගන්නට මෙතරම් සොඳුරු සරල වෙනත් නවකතාවක් මට හමුවී නැත්තේය.

2006 පමණ වනතුරුම මේ සන්තෑසිය එහෙමම සිද්ද වූයේ ඔය පොත් ටිකටය. එහෙත් ඒ 'ජෙරල්ඩ් ඩරල්ගේ මගේ පවුලයි අනෙක් සත්තුයි , කුරුල්ලෝ සිව්පාවෝ සහ නෑදෑයෝ , දේව උද්යානය හමුවන තෙක්ය. දැන් ඒ පොත් තුනට නිවනක් නැත්තේය. මේ පොත් තුනෙන් එකක් මගේ ඇඳ ඉහත්තාවේ නොමැති දිනයක් නැත්තේය. නිදන්නට පෙර ගන්න බෙහෙත් අවුසදයක් මෙන් , අහම්බෙන් පෙරලෙන පිටුවක් දෙකක් යල්ත් ,යලි යලිත් සිය දහස් වතාවක් කියැවූවද රස නොනැසී ඇති හෙයින් , නින්ද එන තුරු කියවමින් රස විඳිමි. එය දැන් යාවජීව කාරියක් වී පුරුද්දක්ම වී තිබෙන්නේය.,

අද හැන්දෑවේ සිට මට ඉටි බෝලයෙහි ගැඹුර විද්යමාන වීමට පටන් ගෙන ඇත්තේය. මෙතෙක් නොදුටු ස්පර්ශයකින් ගී ද මෝපසාං දකිමින් සිටිමි.

1998 උපන්දිනයේදී අක්කා මේ පොත තෑගි දෙද්දී ඒ පොතේ මෙහෙම ලියා තිබ්බා මතකය.. 

'ඉටි බෝලය' _________ වුවත් ඔබ කිසිදා ඉටි බෝලයක් නොවන්න.... 

ඉටි බෝලය යනු අසාධාරණයට ලක් වූ , අනුන් උදෙසා තම ප්‍රාණ පරිත්‍යාග කිරීමෙන් ගැරහීමම පමණක් ලැබූ අසරණ ස්ත්‍රියකැයි පමණක් මට 1998 දී ගම්‍ය වූ බව ඇත්තකි. ජීවිතය ලෝකය , ගැරහුම් අවමන් , හැඬුම් වැලපුම් යන්නෙහි ඊට එහා ගිය අතිශය සියුම් සංවේදනාවන් ඝැබ්ව ඇතයි විචක්ෂණ මනසින් බලන්නට මම බුහුටි නොවීමි.  

එහෙත් ඉටි බෝලය සතු මානව හිතවාදීත්වය ? ඇගේ දැඩි මතවාදීත්වය ... අනුන් වෙනුවෙන් සිය ප්‍රතිපත්තින් මෙන්ම ජීවිතයද කැප කළ උදාරත්වය ? මට ඉටි බෝලයක් නොවිය යුතුයැයි කී අක්කා, මට එසේ නොවන්නැයි කීවාද ? එසේ නොවන්නැයි අදහස් නොකලාද ? එය දන්නේ ඈ පමණි .. 

ඉටි බෝලය තරම් විවාදශීලි අදහස් නොදරන්නැයි ඈ කීවා වෙන්නට පුලුවන . ඉටි බෝලය මෙන් සාධාරණ නොවන්නැයිද කීවා වන්නට පුලුවන. ඉටි බෝලය මෙන් නොවිකිණෙන්නැයිද කීවා වන්නට පුලුවන. එක්කෝ ඒ කිසිවක් නොසිතා ඉටි බෝලය වාගේ සමාජයෙන් නරක ලේබයට පත්වූ ගැහැනියක නොවන්නැයි කිවා වෙන්නට ඇත.  (මට ගණිකාවකගේ අකැප ආදරය සිහි වෙයි)

අද කියවන ඉටි බෝලය තුල විදාරණය වන සර්ව සාම්‍ය සමාජ විෂමතාව , තරඟකාරීත්වය , කුහක කම , අවස්ථාවාදිත්වය මේ කී නොකී දහසකුත් එකක් මානව ලක්ෂන එක් දිගු කෙටිකතාවක ගී ද මෝපසාං කැටි කළේ කෙසේදැයි මට විමතිය නවත්වා ගත නොහැකි. ඊටත් එහා ගිය විමතිය පහළ වන්නේ , ගී ද මෝපසාං අවසන මානසික ආතතියෙන්ම දිවි නසා ගැනීමය. මේ තරම් ජීවිතය අතැඹුලක් සේ දැකීමේ ඥාණයකින් හෙබි ඔහු ජීවිතයෙන් පලා යන්නේ ඇයි? ජීවිතාවබෝධය සහ ලිවීමේ හැකියාව අතර විසල් පරතරයක් තිබේද? 

ලියන දෑ ජීවිතයක ගැබ්ව නැතිද?  ජීවිතයත් ලිවීමත් යනු දෙකකැයි සිතේ. ජීවිතය උවමනාවට වඩා ඇනලයිස් කිරීමට යාමේ අතුරු ප්‍රතිපලය ගී ද මෝපසාං ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවීමද ? 

Sunday, March 23, 2014

[306] යාත්‍රා කළ වැලි කැට

.
 .
වෙරළෙන් ඈත දියඹෙ ගැඹුරට
 තුරුල් වී පෙම් කෙලින මූදට
නැලවි නැලවී එපා වෙන විට
ගාට ගාටා ඇදෙයි වෙරළට ..

පිහිනගන්නට නොදත් වැලිකැට
කැන්දගෙන ගොස් දියඹෙ ඈතට
ක්ෂිතිජ රේඛා පෙන්වු පලියට
මූද රැඳෙවිද උන්ගෙ තනියට ?

මෙතෙක් ගතවූ කල්ප කාලෙට
මූදු දෙව්ලොව දොරටු හරිනට
යාත්‍රා කළ වෙරළෙ වැලි කැට
නතර වූයේ බඹ ගණන් යට ...




Thursday, March 20, 2014

[305] ජීවිතේ රඟහලක්



 ආලය ... 

පෙති ඇහැරී නොමැති වුව , 
පිපී අවසන් මලක , 
නටු අගෙහි එල්ලී ගත් 
දාහයෙන් ශේෂ පිණි බිඳුවකි.. 

අතීතය ... 

 හීනි සුලඟටත් සසැලෙන 
දුබල පෙති ගිලිහුනෝතින් 
විදාරණය වන නිරුවත 
වියැලි හද රේණු අහුරකි.. 

වසන්තය .. 

එන වසන්තයටත් බඹරු විත් 
යන තුරුත් , හිස ගසා සැඟවගත් 
පොහොට්ටුවක අකල් නිද්‍රාව 
ජීවිතයෙන් ඉපැදුනු මරණයකි ...


 2014 - 3 - 20

Friday, March 14, 2014

[304] අභව්‍ය වෘක්ෂ තරණය සහ හස්ති දමනය

ඒක මහ පුදුමයකි. කවදාවත්ම අමතකම නොකළ යුත්තකි. එය එසේ වූයේ කෙසේද ? 

දවසේ අඳුරුතම පැය හෙවත් හිරු නැගීමට ආසන්නතම යාමයයි. කෙටිකලක පටන් මට මේ වෙලාවට එලාමයක් තිබ්බා මෙන් ඇහැරෙයි. මගේ දෙපයට ඉස්සරහින් ඇත්තේ ආකාස බැල්කනියට යන දොරයි. ජනෙල් කවුලු තුනෙන් එකක් ලීය ඇදේ ගොස් මට දැන් වසා ගත නොහැකිය.  දැන් එය බීතජනක ලෙසින් ඇරී තිබෙයි. මගේ සිත හා දෑස අවදිව ඇතත් නින්දත් එහෙන් මෙහෙන් හොල්මන් කරයි. 

ජනේලය ඉදිරිපසින් අලුපාට හෙවනැල්ලක් චලනය වෙන්නා වගේ පෙනෙයි.  කුඩා කල සිට මම අඳුරු භීතිකාවක් ඇත්තියක්මි. දැන් එය චුට්ටක් සමනය වී ඇතත් සම්පූර්ණයෙන්ම සුව වී නැත්තේය. හදිසියේම සිතට බියක් සැපත්වෙයි. හොරෙක්ද? මම අඩියට දෙකට ජනේලය වෙත ගියා නොව ඉගිල්ලුනෙමි. දඩාං හඬින් ජනේලය කෲර ලෙස වසා දමමි. බිය වෙච්චි වෙලාවට ගෙදර කවුරු හරි සද්දයක් දමා ඇහැරවීම හිතට සැනසීමකි. අඳුරට බිය නිසා විදුලි බුබුලක් දල්වා නිදන මා , විදුලි බුබුල වෙත ඇදී එන කෘමියන් වර්ගයකටද දක්වන්නේ ඒ හා සමාන බියකි. එනිසා ජනේලය හොරෙකුට තබා සමනලයෙකුටවත් ආ නොහැකි පරිද්දෙන් වසා තැබිය යුතුය. 


 මම ඇඟ මැලි කඩමින් යලිත් ඇඳ වෙත හැරෙමි.  අවුවට ඇදේ යන ආකාස බැල්කනි දොරටුව අගුල දැමීම ඇතෙකු තල්ලු කරනවා වැනි ලොකු වැඩකි. ඒ නිසා සොරෙකුටවත් මුලු අනිවත්තම ඇහැරවීමෙන් තොරව ඒ දොර විවර කරගත නොහැකිය. ඒ නිසා අගුල නොදමා දොර නිරන්තරයෙන් අඩවල් කොට පමණක් තබන්නට මම නිර්භය වෙමි. එහෙත් අද ! දොර කිරි කිරි හඬින් විවර කිරීමට දරන උත්සහයක් ! නිදිමතත් , මේ සිහිනයක්දැයි සැබෑවක්දැයි තෝරාගත නොහැකි කමත් මැද්දේ මම වශීකෘතව සෙමෙන් ඇරෙන දොර දෙස බලා සිටියෙමි. ගෙවී ගිය ජීවිතයේ සැම වතාවකම සිදුවූ අයුරෙන් , අසීරු හැම වතාවකම සිදුවූ අයුරෙන් , අසාමාන්‍ය ජවයක් ශක්තියක් ගතට උණා එනු දැනුනි. මම එක පිම්මට දොර වෙත පැන මුලු වෙර යොදා එය වසා දමන්නට තැත් කලෙමි. මට කෑගසන්නට අමතක වූයේය. දෙයියනේ බැල්කනියේ හොරෙක්.! දොර වැසිය නොහැකිය. දොරත් උලුවස්සත් හරස් කොට මේ ඇත්තේ කුමක්ද? අලි හොඬයකි !!!!! මම ඊට පයින් ඇණගෙන ඇණගෙන ගියෙමි. හොඬවැලෙහි අග තෙතමනයෙන් ගත සලිත වෙද්දී මම මාරාවේශයෙන් හොඬවැල පයින් තලු කොට දොර වසා දමන්නට සමත් වීමි. බුදු අම්මේ අනූ නමයෙන් බේරුනා,මම දහඩිය උතුරුවමින් සැනසුම් සුසුම් හෙලමින් ඇඳට කඩා වැටෙමි ! 

----



මම සීත තැනිතලා බිමෙක හරි මැද තනිව සිටින රූස්ස යෝධ ජීවන වෘක්ෂයක් පාමුල තනිව සිටිමි.  මූසල පාලුවක් හා අඩ අඳුරක් හාත්පස වෙලාගෙන ඇත. සිතෙහි නලියන දැඩි අභිලාශයක් ඇතිව මම උඩ බලාගෙන තුරු මුදුන වෙත නෙත් යොමා සිටිමි. තුරු මුදුනට නැගීම ඒ අභිප්‍රායයි.එහෙත් එය හීනයක් නොවේද ? අඳුරට තරම්ම බියක් මට ඇත්නම් ඒ උස් තැන් කෙරෙහිය. එහෙත් එය කඳුගැට වලට බලපාන්නක් නොවේ. එහෙත් මා ඉණිමං නැගීමේ සහ ගස් නැගීමේ අසමත් වීම උපතින්ම ගෙන ආවෙමි. 

එහෙත් මෙවර අධිෂ්ටානය බොහෝ දැඩිය. ගස වටේ යමින් මම බදා ගත නොහැකි තරම් මහත බඳ නිරික්සමි. නොහැක්කක් නොමැත්තේය. කවුදෝ මොළ කුහරය අස්සෙන් හඬක් කොඳුරයි. 

මම පලමු කරුවට නගිමි. වෙවුලන දෙපා නොතකමින් , රැකෙම්වා හෝ මියෙම්වායි අදිටනින් දෙවන කරුවටද පය තබමි.  තෙවන ,.. සිව් වන.... හුස්මක් කටක් නොගෙන . දෙපා වලට උණා ඇති යෝධ දහිරිය නිසාවෙන්ම, ගමන නොනවතමි. තව තවත් උද්වේගය දැඩි වෙයි. බිය පලා යයි. මට දැන් දැන් තුරු මුදුනත ලා දළු ඇසට හසු වෙයි. අතු පතර පනිමින් තුරු මුදුන සිඹින තුරු මට ඉවසුමක් නැත.. 


 මම හාත්පස නරඹමින් වශීකෘතව සිටියෙමි.  සැතපුම් ගණනාවක වපසරියක් අරක් ගත් මේ තුරු මුදුන් වියන සිසාරා මම හාත්පස ඈත නරඹමින් හුස්ම පවා අමතකව හිඳිමි. සීතල මිහිදුම් තිර , ලා අඳුර , වලාකුලෙන් ගැබ්බර අහස මිස අන් කිසිවක් කිසිවෙක් නැත්තේය. 'ඇද්ද බලා ගත්තා' තුරු මුදුන මට ඔලොක්කුවට සිනහ සෙන්නාක් මෙනි. ඕලාරික තැනිතලාවට මගේ උදානය අසන්නට උනන්දුවක් නැත්තේය. අධිෂ්ඨානයේ මිහිරි පල නෙලා ඇති මුත් , නෙලූ අමා ඵලයෙහි නීරස මන්දගාමී අතුරුපල දකිද්දී එය හිතට වේදනාවකි. තෘප්තියත් අතෘප්තියත් සමෝසමේ පැතිර යන චිත්ත ස්වභාවයෙන් විපිලිසරව මම උඩ බිම බලමි. දෙවියනි මා මීටර සිය ගානක් ඉහල ! උවමනාව දැඩිව ආ කල , බිය අමතකව තිබිණ. එහෙත් දැන් ? මා වඩා ගෙන පරෙස්සමෙන් පහළට ගෙන යන්නේ කවුරුන්ද? 

දෙවියන් මට අහස පෙන්වන්නට එක්ක ආවේය. එහෙත් දෙවියන් අහසේ නවතිද්දී අඳුරට පෙර මා පොලොවට තනිව යා යුතු වේ.  බිය, ගත වෙලා ගනී. තුරුමුදුනෙහි සදාකාලික නවාතැන් ගත නොහැක්කේය. මගේ ප්‍රාණ සම මිතුරියක් ඉන්ද්‍රජාලයකින් මෙන් ගස මුල පහළව සිටින්නීය. ඈ දකිත්ම මා ගත සිඳී ගිය දිරිය යලිත් වැඩී එනු මට දැනින. 

ජීවිතයක් හිලව් කොට තබා , අහස දැකීමේ ජයග්‍රහණය උදෙසා හඹා ආ තෘප්තියත් , එය තනිව දරාගැනීමේ අමිහිරි අතෘප්තියත් විඳ අවසන්ය. දැන් මා මිය යා යුතුය. නොහොත් හැර යා යුතුය. කොහෙන් කෙළවර වුවද එය මරණයකි.  

සියල්ල අතහැරීමෙන් උණා ආ නිර්භය හැඟුම් පෙරදැරිව අතු එකින් එක අල්ලාගෙන මම බිමට බසිමි. දෙවියනි , මගේ භීතිකාව පලා ගොසිනි. මෙන්න මා ගස පාමුළ ! මිතුරිය බර අඩි තබමින් ඉදිරියෙන්ද , මම නිහඬව හෘද සංවාදයක යෙදෙමින් පසුපසින්ද තවත් ලෝකයකට සංක්‍රමණය වෙමින් සිටිමි. 



----
සැබවි .. දෙකම සිහින ය. එහෙත් එය සිහිනයෙන් දුටු 'සැබෑව' යැයි මම පවසමි. 

Monday, February 17, 2014

[303] ආදර සිතියම..

 .
ජීවිතේ .. 
පාට විසිරුනු සිතුවමක් 
දැවෙන අහසත් 
තෙමෙන පොළොවත් 
එකට යාවුන සිතියමක් .... 

ආදරේ 
ඒ සිතියමේ එක් නිම්නයක් .. 
අහඹු හමුවක 
මතක සළකුණු 
ඉපිද මිය යන සිහිනයක්... 

නුඹ මගේ 
තාල ගිලිහුණු කවි පෙලක් .. 
පැරණි නගරෙක 
ශිලා ලිපියෙක 
ලියා කටුගෑ පද වැලක්...
.

Friday, February 14, 2014

[302] ජීවිත කංකාරිය



කලකට පසු තනිවම නුවර මගට බැස්සෙමි . එකක් දලඳා මාලිගාවට සිරිපා ගමන වෙනුවෙන් කළ බාරය ඔප්පු කිරීමටය. අනෙක රස්තියාදුවක් යාමටය . 

දලඳා මාලිගාවට ඇතුලු වන තැන පෙර නොවූ විරූ කලබලයකි. කොලු කෙල්ලන් පිරිසක් 'ජෝන්ගේ සත්තු වත්ත' වේදිකා නාට්‍යයේ ටිකට් විකුනති. රුපියල් තුන්සියයක් දීමට අතේ මිටේ මුදල් හිඟය . ඒ නිසා බොරුවක් කීවෙමි. 'මම ඕක බලල තියනව මල්ලි' . මට උවමනා වූයේ නොමනා තරම් ලඟට පැමිණ ටිකට් විකුණන්නට උත්සහ කරන ලාබල තරුණයාගෙන් ගැලවෙන්නටය. දලඳා හාමුදුරුවන් වෙත අසරණව බලමින් මුසාවාදය වෙනුවෙන් මම පව් සමා කර ගනිමි. 

මට සුදු නෙලුම් මල් වට්ටියක් උවමනාය. මල් විකුණන ඇත්තන් ජෝන්ගේ සත්තු වත්ත වගේම බේරෙන්නට අමාරුය . එතන භයානක යුද්දයකි. මල් ගන්නා වඩාගෙන කඩය තුලට ගෙන නොගියොත් පුදුමය. එතැනිම මගේ ශ්‍රද්ධාව හීන වන්නට පටන් ගනී. හිතුවක්කාර කමින් මම කොනේම ඇති කඩය තෙක්ම ගමන් ගනිමි. වඩාත්ම අහිංසක මුහුණක් ඇති , මට මල් ගන්නැයි බල නොකල කඩයට ඇතුලු වී මල් ඉල්ලමි. හිතවන්ත සහ ඉවසිලිවන්ත මහත්මයා එහි ඇති වට්ටියකටම මල් වට්ටිය හදා දී , 'එනකොට පුලුවනි නම් වට්ටිය ගෙනත් දෙන්න මිස්' කියා කරුණාවෙන් කී හෙයින්ම හීන වී ගිය ශ්‍රද්ධාව යලිත් ටිකක් වැඩී ආවේය. 

සෙරෙප්පු වගේ දේවල් අමතක වීමේ ලෙඩය තදින්ම ඇති හෙයින් මම සෙරෙප්පු දෙක ඉටි කොළයක ලාගෙන බෑගයෙහිම රුවා ගන්නේ තාර පාරේ සිටය. ඒ මගේ පහසුවටය. දෑතට ගත් මල් වට්ටියට දෑන් පිට රැඳි බෑගය නිසා පහසුය. මම මාලිගාවේ දොරටුව පෙනි පෙනී දිගු කොරිඩෝරයේ යලිත් දුරක් ගමන් ගන්නේ දෙවන මුර කුටිය මුණ ගැසෙන තුරුය. දෙවන මුර කුටියෙන් අණක් නැගෙයි. සෙරෙප්පු කවුන්ටරයෙන් තියල යන්න. එතැනත් බල කිරීමකි. මම යලිත් ආ මහ දුර ගෙවාගෙන කවුන්ටරයට විත් සෙරෙප්පු තබා ආපසු යමි. 

මාලිගාවට ආයේ වැරදි වෙලාවකය. සෙනග හෝ ගාලාය. කුමක් කරම්ද. ඉඳහිට ලැබෙන නිවාඩුව නෙව! මම සෙනග පීරමින් පරණ මාලිගාවේ සඳලුතලයට ඇදෙමි. එහි දෙගුණයක් සෙනගය. ඒ මදිවාට මහ විසාල රූපවාහිනි දෙකක් මල් ආසනයදෙපසින් එල්ලෙයි. එහි ඉරිදා පොළ තරම්ම කලබලයකි. සෙනගක් එහි නතර වී ටීවී එකෙන් පෙරහැර බලති. ඉතිරි සෙනග , නතර වී සිටින සෙනගත් තල්ලු කරගෙන ඇඹුල් වූ මුහුණින් මල් අසුන වෙත ලඟා වන්නට පොර කති. මමද ඒ ගොඩෙහි ගසාගෙන යමින් සිටියෙමි. අවසානයේ මල් ආසනය වෙත ලඟා වී මල් එක එක පුදා කොනකින් අපහසුවෙන් වාඩි ගතිමි. 

දෙනෙත් පියාගෙන තෙරුවන් සිහි කළෙමි. මගේ සිතුවිල්ල මටවත් නෑසෙන තරමට කචබචය වැඩිවී තිබේ. මට අපහසුවක් දැනෙයි. හැකි ඉක්මනින් මා එතැනින් එලියට යමි. සෙරෙප්පු කවුන්ටරයට ලං වන විට එතන අවනඩුවකි. විදේශික කතුන් කිහිප දෙනෙකු මුහුණ අඳුරු කරගෙනය. 'අපි තණකොල ගොඩේ තියල ගිය සෙරෙප්පු නැතිවෙලා . ඒවා මෙහෙ තියෙයි කිව්වා.. ' 

ඔවුන්ගේ කතාව අසන්නට සිටියා නම් දලඳා හාමුදුරුවන් වැඩ වසන , කලකට ඉහත ඉතා මනරම් සිත නිවන තවන ස්ථානයක් වූ මේ පූජනීය භූමිය මට එපාම එපා වන්නට ඉඩ තිබුනි. ඒ නිසා මම හැකි ඉක්මනින් එතැනින් ඉවත් වීමි. මාලිගාව මේ තරම් මුදලට යට වූ , වාණිජමය තිප්පලක් බවට පත් කිරීම බුදුන් වහන්සේට කරන කිනම් වර්ගයේ අපහාසයක්දැයි මට නොතේරෙයි. සමහර විට මට පේන හැටි වැරදි වෙන්නට පුලුවන. 

දෙවසරකට පෙර මම හිඳ සිට බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් ලියූ අයිස්කිරිම් පිලිකන්නේ එතැනම හිඳගෙන අදත් කෝනෙටෝවක් ලෑටි ගාමින් සිටිමි. එදාත් මෙදාත් අතර මහ වෙනසක් නැතැයි කියන්නාක් මෙන් මා ඉඳගෙන මොහොතක් ගත වෙත්ම ඉතා තරුණ යුවලක් මා අසලින්ම වාඩි වෙති. අද තරුණිය ඇපල් සෝඩා එකක් බොන අතරතුර කොල්ලා උඩ එල්ලා ඇති මහ රූපවාහිනිය දෙස කට ඇරගෙන බලා සිටියි. ඒ නම් පෙර වසරට වඩා වෙනසකි. පෙර මෙන් නිහඬ තැනක් නොවූ එය දැන් විසාල ප්‍රචාරණ රූපවාහිනි දෙකකට වාසභවනය වී තිබේ. එහි කේ සී සී අධිපතිතුමන්ගේ සිරිපා පිලිසකර වැඩසටහනේ විශේෂ අවස්ථා නොනැවතී ධාවනය වෙයි. 

ඉස්සර මෙන් අයිස්කිරිමක් ලෑටි ගාමින් නිදහසේ ඉන්නට එතන අවකාශයක් නැත්තේය. ජීවිතය මොන තරම් කාර්ය බහුලද කියා මට සිතෙයි. රාජකාරිය දේවකාරිය පමණක් නොව ශරීරයේ රෝම කූපයක් දක්වාම දිව යන කංකාරියක්ද වී තිබේ. ජීවත්ව සිටින්නේ රස්සාව කිරීමටදැ‍යි සිතෙයි. පවුල යන්න නාමික කාරණාවක් වී තිබේ. ජීවිතයේ බොහෝ වැදගත් තීරණ මග හරිමින් ජීවත් වීම යනු වෘත්තිය සාර්ථකත්වය ලඟා කර ගැනීම යයි සිතන යාන්ත්‍රික ගැහැනියක වීමට මට කිසිදු ආශාවක් නැත්තේය. එහෙත් සිදුව ඇත්තේ එය නොවේද? 

 මම වික්ෂිප්තව සිටිමි. කාලයට පින් සිදු වන්නට ජීවිතයේ සොඳුරු බොහෝ දේ අහිමිව තිබේ. මිතුරන්ට මගේ කාර්යබහුලත්වයටත් වඩා මගේ කොයි වෙලේත් අසහනයෙන් පසුවන ගතිගුණය වදයක් වීම අරුමයක් නොවේ. සතුටෙන් සිටීමට නොදන්නා , අනුන් අගැයීමට නොදන්න මිනිසුන් අත‍රෙහි වාණිජ අරමුණු පමණක් හිස දිවෙන නිසාවෙන් ආතුරව මෙසේ ලියමි. අරුමයක් නොවේ ... ලෝකයම වාණිජ අලෙවි පොලක් මිස අනෙකක් නොවේ.

Tuesday, February 11, 2014

[301] රාත්‍රිය

 


. 
ලොවම නිදන අමාවක අඳුරෙහි
නුඹටත් හොරෙන්
නුඹ වෙලාගෙන,
මොහොතක්ම පමණක් වැලඳ ගන්නට
රාත්‍රියක් වී මම එමි..

සොඳුර ,
පිලිගන්න ..
අවසන් වැලඳ ගැන්ම ...

නිදා සිටි කොඳ මල ඇහැරී ඇති
ඔබ නිදිදැයි හොරෙන් විමසා බලනු ඇති
මගේ සීතල හඳුනා ගෙන ඇහැරෙන්න..
නොදුටුවා සේ දෑස් පියා පසු වන්න...

ඉච්චාකාර සඳ තුරු මුදුනෙන් එබී
තුරු සෙවණ අපෙන් හිස් යැයි සැනසෙනු ඇති
තුරු හිස නොපිපි මල් ඇතිදැයි බලා එන්න
අවසන් සිනහවෙන් රාත්‍රියට එය පවසන්න ...

මේ ලිපිත් බලන්න ඔන්න හොඳේ :-)

Related Posts with Thumbnails

ලේසියෙන් පිටු පනින්න

<--http://www.bloggertricksandtoolz.com/ -->