[261] මගේ හිත ගත් පොතක් 1- සාරභූමි

අද ඉඳලා පොඩි පහේ කෙටි ලියමන් කිහිපයක් ලියාගෙන යන්න මට හිතුනා. බරසාර එව්වා පැත්තක තියලා , මගෙ හිත ගත්තු පොත් ගැන දවස ගානෙ ලියාගෙන යන්න මට හිතුනේ , බීට්ල් (අකුරු බ්ලොග් එක ලියන) යාලුවා ලිව්ව පෝස්ට් එකක් දැකලා.

මම කැමති හැම පොතටම ඔබ කැමති වෙන එකක් නැති වෙයි. ඒත් හොඳ පොතක දෙකක වගතුග බොහොම වටින පිරිසකුත් ඇති. හේතුව තමයි ලඟ ලඟ එන පොත් සැණකෙලිය. මම එහෙ රස්තියාදුවෙ ගිය ගමන් විස්තර හෙම මතක ඇතිනෙ. ගත්තු පොත්, රස්තියාදුවෙන් මුණ ගැහිච්චි ඩේවිඩ් අන්කල් හෙම?

ඉතින් මේ පාරත් රස්තියාදුව ජයටම කරන්නයි මගෙ නම් ලෑස්තිය. ඒකට ලැස්තිවෙන ඔයාලට , මගෙ ලෝකෙ හිත තදින්ම ඩැහැගත්තු පොත් ගැන ලියන පලමු සටහන මේ....

අද ලියන පොත මට ලැබුනෙ 1999දී. අපේ අක්කා (පුරසඳ)  1999 මගෙ උපන්දිනේට තැගි කළ පොත තමයි මේ... 

පින්තූරෙ තියන ඉන්ගිරිසි පොත නෙවි. ඒකෙ සිංහල පොත.

පොතේ නම : සාර භූමි
කතුවරිය: පර්ල් ඇස් බක්
ඉන්ග්‍රිසි පොත: ගුඩ් අර්ත්
පරිවර්තකයින් : ඌරාපොල හේමාලෝක හිමි , හේමපාල විජයවර්ධන
මිල: අලුත් මිල නම් දන්නෙ නෑ. මගෙ ගාව තියන පොතෙ මිල අවු 13කට කලින් මිල නෙව. :)

කතාව 

වං ලුං නමැති ගොවියෙකු චීනයේ කෙත් වතු සහ සිය පවුල් ජීවිතය සමග දෝලනය වෙන විපර්යාසයන්ට මුහුණ දෙන විදිය තමා මේ පොතේ ලියලා තියෙන්නෙ. අවු 13කට කලින් උනත්, මේ පොත කියවද්දි මම ඇත්තටම චීනයේ ගොවි ජනපදයක දින කිහිපයක් ජීවත් වුනා කිව්වොත් නිවැරදියි. ඒ තරම් සජීවී අයුරෙන් චිත්ත රූප මැවෙන විදියට මේ පොතේ කතාව ගලාගෙන යනවා.

දුප්පත්කම, නියඟය , ආදරය, අසහනය, වස්තුව , බලය , තණ්හාව මෙන්ම මානව දයාවත් සමෝසමේ කතාව සමග ගලාගෙන යනවා. වංලු සිය බිරිය ඕලෑං නිවසට කැඳවා එන තැනෙහි පටන් , ඔවුන් දරුමල්ලන් හදා වඩාගෙන , නොයෙක් ස්වභාවික ව්‍යසනයන්ට මුහුණ දෙමින් සිය තරුණ සහ මහලු විය කරා පියවරින් පියවර ඇදෙන අයුරුත් , හදිසියේ ඇති වන කැ‍රැල්ලක ප්‍රතිපල වශයෙන් වංලුං හදිසි ධවතකු මෙන්ම නව බිරියකුත් සමග අලුත් ජීවිතයකට අව්තීර්න වන අයුරුත් මෙහි සටහන් වෙනවා.

මේ කාලය තුල ගලා යන වෛරය , දුක , ශෝකය , මෙන්ම ආශාවන්ද සැබෑ ලතෙත් මානව දයාවකින් යුතුව පර්ල් ඇස් බක් , සාර භූමි'හි පින්තාරු කොට තිබෙනවා.

මේ හෙයින්ම 1931 ලියැවුනු මේ දුලබ සාහිත්‍ය නිර්මාණයට පුලිට්සර් සම්මානයත්  , 1931 සහ 1932 වසර වල ඇමෙරිකාවේ ඉහළම පොත් අලෙවි වාර්තාවත්, එමතු නොව, 1938 වර්ෂයේ පර්ල් ඇස් බක්ට නොබෙල් සාහිත්‍ය ත්‍යාගයත් හිමි වීමට මං පෙත් විවර කරදීමට තරම් මේ කෘතිය හේතු වී තිබෙනවා.

ලෝක සාහිත්‍යයේ බොහෝ සංවේදී ලියැවීම් අතරින් , සියවසකට ඉහත පමණ ලියැවුනු මේ පොත විසින් , දශකයකට ඉහත පමණ මා මනසේ ඇති කළ මානව හිතවාදී කම්පනය අදත් මා සිතේ නොමැකී පවතිනවා. 

[260] මම වෙරි වුනෙමි ...

මද්දහන් උණුසුමට මොළය රත්වෙන වෙලාවෙහි , කාර්යබහුල කාර්යාල මේසයේ ලිපිගොනු පිරිවරාගෙන , මොන සාහිත්‍යයක් ලිවිය හැකිදැයි කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුලුවන. චිත්ත රූප මැවීම ! එය කැමැත්තක්, ආස්වාදයක්, ඇබ්බැහියක් යන මට්ටම් වල හිඳ ලෙඩක් දක්වා වර්ධනය වන අවස්ථාවන්හිදී චිත්ත රූපය කොතරම් බලවත්දැයි කියන්නේ නම් , එය චිත්‍රපට රූප රාමු පෙලක් වේග ධාවනය වන්නා සේ පෙනෙන්නට පටන් ගනියි. ඒ දුවන්නේ මගෙ හිතේ ඇඳෙන බයිස්කෝප් එකය.

මා සිහින දකින්නියක් විය හැකිය. එහෙත් මම මමත් , මගේ හීන වලටත් , හීන දැකීමෙන් කොතෙකුත් වෙහෙසපත් නොවන ජීවිතයටත් මහත්සේ පෙම් බඳිමි.

රහමෙර කොයි වගේදැයි බලන්නට රස බලා ඇතත් , උගුරෙන් පහලට නොගිය නිසාත් , පානයක් කර නැති නිසාත් , වෙරි වීම හෝ මත් වීම ගැන මට පුලුල් අදහසක් නැතිය. එහෙත් හදට වදින ගීයක ආනුභාවයෙන් දෑස් අද්දර මගේම චිත්ත රූප වේග ධාවනය වන මානසිකත්වය ආරූඪ වන කල්හි, ශරීරයට බලපවත්වන ගුරුත්වය අඩු වන විටදී , මමත් එක්තරා අන්දමකින් වෙරි වෙමි. හෙවත් මත් වෙමි. ඉදින් ගීතයකට මා වෙරි කිරීම කළ හැකිය. 

පසුගිය සතියෙහි ගිනි මද්දහනෙහි , සිදාදියේ කාෂ්ඨ අවුවේ , රිය තුලදී මට වෙරි වුනේය. ඊට හේතු භූත වූ කාරණා අතර , ප්‍රීතියෙන් ඉපිල ගිය මනසකුත්, මගේ ප්‍රීතිමත් ආශ්චර්‍යයෙන් උදම් වන ප්‍රිය හදකුත්, ඒ ශරීර ස්කන්ධ අතරින් හෙමි හෙමිහිට ගුවනට මුසු වූ ගීතයකුත් අඩංගුව තිබුනේය.

අද මේ සටහන ලියවෙන්නේ , මගේ ප්‍රීතිමත් මනස ගැනවත්, ඒ ප්‍රීතියට සමාන ප්‍රීතියෙන් පොහොර දැමූ ප්‍රිය හද ගැනවත් නොවේ. ගීතයක් නිසා වෙරි වී මගේ සිත තුළ ධාවනය වූ බයිස්කෝප් එක ගැනය. 

ගිනි මද්දහනේ පාර අයිනේ එකෙළ මෙකෙළ වෙන කොල්ලෙකි. වෙලාව බලන්නේය. ජංගම දුරකතනය බලන්නේය. ආයිත් පාර බලන්නේය. කවුරු හෝ එන මග බල බලා මහ දවල් කල් මරන්නේය.

දිවා දාහයෙන් අකර්මන්‍ය වූ සිදාදියේ එක කොනක කඩි ගුලක් ඇවිස්සෙයි. කඩින්ට කිසි සේත්ම සමාන කළ නොහැකි තර්ම් වෛවර්ණවත් ගැටිසීයන් රංචුවක් එක් පටු පාරකින් මහ පාරට මුදා හැරෙයි.   බොහෝ ඇස් එදෙසට හැරෙයි. දෑසින් දැක් විඳගනු වස් වේගය බාල වන රථවාහනද , ගමන බාල කරන තරුණ ඇස්ද අතරෙන් අපේ කතානයක කොල්ලාගේද ඇස් නිකම් ඉන්නවාට එදෙසට යොමු වෙයි.  ජීවිතේ අහම්බයකි.

මෙතෙක් කොල්ලා මග බැලූ දෑස් , ඒ මල් පෙරහැරෙහි නැති බව නිසැක වුවද , ඇසකට 'අසිරිය' යනු අමාවක්මැයි ! 

අහංකාර කොල්ලන් , කෙතෙක් සොඳුරු වුව, ලඟින් යන කෙල්ලන් දෙස කෙලින් නොබලති. දුර තියා ඇස් අයා , හද දල්වා බලා හිඳින තියුණු ඇස් , පරතරය කෙටි වෙද්දී , නොසැලකිල්ලත්, අහම්බයත් , අහංකාරයත් ආරූඪ කරගනී... කතා නායක කොල්ලාටද , මේ මල් පෙරහැර ලංව එද්දී ඒකෙ වගක් නැති වගක් පෙන්නන්නට හිතෙයි. අහක බලාගෙන , හිත ඇතුලෙහි කුතුහලය යටපත් කොට යලිත් ජංගම දුරකතනයත්, ඔරලෝසුවක් නුරුස්නායෙන් විමසන කොල්ලා වැරදීමක් වගේ පෙන්නාගෙන , අහම්බෙන් වගේ ආයෙත් මල් පෙරහැරට හැරෙන්නේ ඉච්චාවටය!

සඳක් ! මල් අතරෙහි , නිවි නිවී පත්තු වෙන තරු එලි දෙකකින් , පපුව මත අකුණු සලකුණක් සටහන් වෙන්නේය! ජීවිතේ අහම්බයක්!  සඳ රැජිණිය , කොල්ලා , මුහුණට මුහුණ දකින එක නිමේශයෙක , ලෝකය සහ ලෝකයෙහි ඇති සියලුම ඔරලෝසු දීර්ඝ විරාමයක් ගන්න තීරණය කරයි.

හදවතින් ඈ අත්පත් වන. හදවතින් ඈ ලුහුබඳින, හදවතින් ඈවම ඉල්ලා හඬන ඒ දිගු මොහොත , සැබවින්ම පොළොවෙන් අඟල් කිහිපයක් ඉහළින් ඇවිදයන , ඔහුගේ ලෝකයෙහි එක් නිමේෂයකි. 


සඳෙහි එක කැල්මෙන් , කොල්ලාගේ සිතෙහි සැණකෙලියක් ඇරඹෙන්නේය.දෑසත් හදවතත් අන්ද මන්ද වී ගොස් , පෙරහැරෙහි උත්කර්ශය මතින් කොලු හදවත පන්තේරු නැටුමක් නටන්නේය. මොහොතක සැණකෙලිය අහවරය ! ඔරලෝසු යලි දුවන්නට වෙයි. ජීවිතය  යලි නතර වූ නිමේශයෙන් පටන් ගත යුතුමය. එහෙත් කොල්ලාගේ සිතෙහි රඟන රැජිණිය අහක බලා,  ජීවිතයත් උත්කර්ශයත් පැහැර ගෙන ඉදිරියට ඇදී යන්නීය. ඇදී යන පෙරහැර මත්තේ මොහොතක සොවින් හැපෙන කොල්ලාගේ හදවත මත සඳවතියගේ මුදු පියසටහන් එහෙත් සීරුවෙන් ඇවිද යන්නීය.

ජීවිතයෙන් බැහැරව ගිය එම මොහොත ආස්වාදනය කරන පිරිමි හදවත බිඳකට වැලපෙන්නේය. ඒ බිඳ සැණකෙලියෙහිද , උත්කර්ශයෙහිද, දැවුමෙහිද , පසුතැවුමෙහිද සම අයිතිය හිමි කොටගෙන හිඳියි. ඒ මොහොතෙහිදී,  ඔහු ඔහු නොවේ. ඔහු නොවන්නේද නොවේ. එහෙත් ඒ මොහොත ඇත්තේ වෙනමම ලෝකයකය.  ගැහැණු ඇස් දෙකක් හා පිරිමි හදවතක් මැද්දෙන් ක්ෂණික රිදී ඉරකින් සටහන් කල අකුණු පහරක් බඳු එම මොහොතෙන් පමණක් සුසැදි  ලෝකයකටය.

නැටුමෙහි ආවේගයත්, අහම්බයෙහි උත්කර්ශයත්, පෙරහැරෙහි පන්තෙරු සැණකෙලි නදත් , කෙමෙන් වියැකී යයි. දාහයත්, රථවාහන නාදයත් , දෙනෝ දාහක් මිනිසුනගේ වෙහෙසකර මුහුණුත් කෙමෙන් වේදිකාවට අවතීර්ණ වෙයි. 

එදෙසම බලාගෙන  , නිමා වෙමින් පවතින සැණකෙලි බිමක , තරු එළි පමණක් ශේෂ කොට සැඟව ගිය සඳ රැජිණිය මත්තෙහි සිත පැටලී වික්ෂිප්තව හිඳින ඔහුගේ දෑත් අල්වා ගන්නා , ඔහුගේ පියවි ලොවෙහි පෙම්බරිය 'අනේ සොරි ලේට් වුනා' කියා නිදහසට කරුණු කියනවා විය හැකිය.

මල් පෙරහැරෙහි පන්තේරු නාදයත්, බිම වැටුනු නිල් තරු එලිත්, මකා දමමින් ඔහුගේ බරැති අඩි සටහන් , පෙර මොහොතෙහි ගිය පෙරහැරෙහි සළකුණු මකා දමනවා විය හැකිය.   ඒ මෘදු පියවර,  භෞතිකමය සීමාවෙහි බොහෝ දුර වුවත්, හොර පූසියකගේ සීරුවෙන් යුතුව , ඒ පිරිමි හද කුටීරයෙහි කාටවත් නොපෙනුනු මුල්ලක තවමත් ඇවිද යනවා විය නොහැකිද?


මල් පෙරහැර එන්නා සේ හිඳිමි
ඔබ මහද පුරා ඇවිදින සුව විඳිමි
ගැල් පෙරහැර යන්නා සේ නිදමි
ඔබ අහක බලා ගිය පසු දුක් විඳිමි

ඒ දුක  නිමක් නැති
එනමුදු කමක් නැති
යලි හිත හදාගමී
සදහට පතා එමී
හඹ එමී සදා ඔබම පතමී....

නිල් තරු බිම වැටිලා සේ දුටිමී
ඔබෙ නෙතු සඟලේ එලි සේරම දුටිමි
නිල් එලි පෙල දැවෙනා සේ දුටිමි
ඔබ ඉවත බලා ගිය දුක හා ගැටෙමී

සඳ ‍රැජිනිය වඩිනා සේ දුටිමි
හිත ඇතුලෙන් පන්තේරු නැ‍ටුම් නටමි
පෙරහැර මා හැර ගිය බව දුටිමි
ඔබ මා ලඟ නැවතී ඇති බව දුටිමී

ඒ සැප නිමක් නැතී
තාමත් පමා නැතී
ඔබෙ සිත බදාගමී
සදහට සිනා සෙමී
සිනා සෙමී සදා ඔබම පතමී

නිල් තරු බිම වැටිලා සේ දුටිමි
ඔබෙ නෙතු සඟලේ එලි සේරම දුටිමී
සඳ ‍රැජිනිය වඩිනා සේ දුටිමී
හිත ඇතුලෙන් පන්තේරු නැ‍ටුම් නටමී

ගැල් පෙරහැර යන්නා සේ නිදමී
ඔබ අහක බලා ගිය පසු දුක් වින්න්හ්දිමි
පෙරහැර මා හැර ගිය බව දුටිමි
ඔබ ඉවත බලා ගිය දුක හා ගැටෙමි

ඒ දුක නිමක් නැතී
එනමුදු කමක් නැතී
යලි හිත හදාගමී
ඔබෙ සිත බදා ගමී
හඹා එමී සදා ඔබම පතමී

මල් පෙරහැර එන්නා සේ දු‍ටුවා
ඔබ මහද පුරා ඇවිදින සුව වින්දා
පෙරහැර මා හැර ගිය බව දු‍ටුවා
ඔබ අහක බලා ගිය පසු දුක් වින්දා  

ගීතය අහන්න මෙතනින්

[259] හිංසාව වපුරන්නන්ට සෙනෙහසින්

සත්තු මරන එක පව්ය. සත්තුන්ට උපරිම ආයු කාලයම ජීවත් වෙන්න තියනවා නම් ඒක හොඳය. ඒ වගේම එක සතෙක් තව සතෙකු සිය කුසගින්න නිවා ගන්නට යොදා නොගන්නවා නම් තවත් හොඳය. එතකොට මේ ලෝකය ලේ හැලීම් නැති සුන්දර තැනක් වෙන බවත් ඇත්තකි.

ගල ගහන්නා වගේ , වෙඩි තියන්නා වාගේ මෙහෙම ලියමනක් අරඹන එක කොච්චර කැතද? ආඩාතාඩේ පටන් ගෙන , එහෙන මෙහෙන් ඉඟියක් දෙකක් ලියා,  ලතාවට හැඩ රවුම් කොට ලියමනක් පටන් ගන්නේ නැතුව , අමු අමුවේ සමහර දේවල් ලියාගෙන ලියාගෙන යන එක, සාහිත්‍ය රීතියකට එකඟ නැති වෙන්ඩ පුලුවනිය. ඒත්.... ඒත්.... සමහර දේවල් අපේ ඇස් ඉස්සරහා දකින ඇහෙන තාලය මීටත් වඩා අමුය ..කැතය... අද ලියන්නේ අන්න ඒ දේ ගැනය...

ඔහේ නිස්කාරනේ රස්සාව කරගෙන පඩියක් අරගෙන ,  අනික් ගෑනු ලමයි වගේ ඉන්න බැරි එක මට තියන ලෙඩකි. මොකක් හරි සමාජයේ කොනක් අවුස්සගන්නට හිතෙන එක , අමුතු දේකි. මටත් නිකම් ඉන්න බැරි හැටි... ! 

අවුරුදු දෙකහමාරක් තිස්සේ මම 'සංසාරේ අපි' ඇතුලේ දුක , කෝපය . නොසතුට, විඳවීම් ලියා ඇත්තෙමි. ඒත් ඒවා ලියා තිබෙන්නේ කරකවා රවුම් කොට ව‍යංගයෙන් මිස , වෛරය , හිංසනය නොතැවරෙන්නටය. ආසන්න තෙවසරක මෙම නිර්ණායකය පොඩ්ඩකට එහෙ  මෙහෙ කරන්නට අද දහවල් සිදුවූ සංවාදයක් බල කර සිටී... 

සමාජ ජාල අතර සීග්‍රයෙන් , කලින් කලට වැල‍ඳෙන ආසාත්මිකතාවන් තිබේ.... මේ දවස් වල ඉහලින්ම පැතිරෙන්නේ ෆොටෝ මේනියාවය. ලංකාවේ තිබෙන ඇතැම් අන්තගාමී මතවාද , දර්ශන ෆෙස්බුක් තුලද සීග්‍රයෙන් ඉඩ ලබා වෑපිරෙමින් ගෙන සිටියි. ජුගුප්සා ජනක දර්ශන, හද කකියවන දර්ශන, ලේ රත්වන දර්ශන , ලේ පිපාසිත දර්ශන ඔස්සේ  වැපිරෙන්නේ දයානුකම්පාව , සෝකය ,  ජාත්‍යාලය, අගමාලය සහ තම දර්ශනය යයි සිතන්නෝ එක මවුස් බට්න් (Mouse Button) පහරින් මේ දර්ශන share  කරගෙන කරගෙන යන්නෝය.
 

දකින්නෝ මොන මානසිකත්වයෙන් සිටියත් ශෙයා කරන්නාට ඇති පල කිම? එකම අරමුණ ලෝකය හොඳ තැනක් කිරීම හෙයිනි. තම ආගම අන් ආගමින් කොයිතරම් හොඳ තැනක වැජඹෙන්නේදැයි තහවුරු කරගැනීම පමණි. දකින්නා කුඩා දරුවෙක් වුවත්, සංවේදී මනසක් ඇතියෙකු වුවත්. රෝගියෙකු වුවත් , ලේ පිපාසිත මිනීමරුවෙකු වුවත් ශෙයා කරන්නාට කම් නැත.

සමාවන්න... මෙහි ලියන්නේ මගේ මතයකි... ඔබේ මතයට මෙහි ඉඩ තිබේ....

මගේ මතය 1

විලෝපීයතාවය !

මේ ගැන කතා කිරීමත් භයානකය. සතුන් මරන එක ඒ කියන්නේ හරිද? ඔබ එක සැණෙන් අහනු ඇත...

මම කියන්නේ මේකය. හරි වැ‍රැද්ද තිබෙන්නේ කුමන සාපේක්ෂ රාමුවේද? කොටියෙක් සාවෙකු මස් කොට කන විට එය සොබා දහම් රීතිය යයි දැකීම, මේ සොබාදහම් දාමයේ විලෝපීයතාවය යයි දැකීම අමනුස්ස කමක්ද? හූනෙක් සමනලකු අල්ලාගෙන කන විට අප සමනලයා වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වන්නෙමුද?

බෝ කොට , ජාන විකෘත කොට මිනිසුන් කරන මස් වෙලඳාම හරිද ?
එය ඔබේ දෙවන පැනය වනු ඇත ....

මිනිස් සතා සොබා දහම විකෘත කරමින් විලෝපීයතාව එක්කත් ඕනෑ නැථි අත් හදා බැලීම් කර තිබෙන එක ඇත්තය . සහ ඒක සහමුලින්ම ගොන් කමකි.

බෝ කිරීම සොබා දහමේ සමතුලිතතාව බිඳිනවාද නොබිඳිනවාද යන්න සලකා බැලීම වටී... සුලඟ වරාමල් ගෙන ගොස් වරා ගස් ජනපද නිර්මාණය කරයි. සමනලයකු පරාග වාහකයකු වෙයි. බ්‍රොයිලර් සහ ගව ඝාතන පමණක් සාහසික මරණ වන කල්හි? සා මුවන්? ගෝණුන්? මාලුන්? හාල්මැස්සන්? කරෝල වන මාලුවන්? කූනිස්සන්??

සත්ව කරුණාව පතුරනු වස් හරකුන්ගේ ගෙල සිඳින හද කීරිගැසෙන දර්ශන දැක , ආගමාලයෙන් ජාති ආලයෙන් ඔද වැඩී ශෙයා බට්න් ඔබන ඔබට පුලුල් දැක්මක් තිබෙනවාද? නැතහොත් ඔබ එය වපුරාගෙන වපුරාගෙන යන්නේ , පිස්සුවෙන් කොමෙන්ටු ලියනේ ආවේගයන් නිසාද? සැබෑ අවබෝධයෙන්ද?

මා සතුන් මැරීම අනුමත නොකරමි. එහෙත්  බාගෙට ගෙල කැපෙන හරකුන් වෙනුවෙන් පමණක් නොව ඒ අනුමත නොකරන මැරීම් බොහෝ පරාසයකට විහිද යයි... එකම දෙය නම් විලෝපීයතාව සහ මිනීමැරුම් මා පටලාගෙන නැත.  අනියම් සැමියා සමග එක් වී සිය සැමියාගෙ අතපය වෙන වෙනම කපා සිලි මලු වල බහා පස් යට නිදන් කරන බිරියත් මැරීමේ පාපයට යටත් වෙයි...

මැරීමේ විපාක මරන්නා මෙන්ම, මැරූ මස් කන්නාත් , එදෙස බලා හද අවුලවා ගන්නාද , ඒවා පතුරන ශෙයා කරන්නාද දැරිය යුතු වෙයි... ඒ මගේ මතයය. ඔබේ මතයට ඉඩ තිබේ...

මගේ මතය 2

හරකුන් එලුවන් බෙලි කැපෙන දර්ශන, හි‍ටු කියා ශෙයා කරන ඔබෙන් වෙන සමාජ සේවය මා දකින්නේ ලේ දර්ශන , ලේ වැගිරීම් , සාහසිකත්වය , විනාශය , මරණ දර්ශන , විනාශකාරීතවය වපුරන වාහක වීමේ තත්වය මිස අනෙකක් නොවේ...

එයින් මස් කන්නා මස් නොකන්නට පෙලඹෙන්නේ නැද්ද? ඔබ අසනු ඇත...

ඇතැම් විට පෙලඹෙනු ඇත ... එහෙත් සාහසිකත්වය නුහුරු මනසකට , ඔබ සාහසිකත්වය සාමාන්‍යකරණය (Generalizing) කරනවාද විය හැකිය...කුඩා දරුවකු ගන්න... ඔහු හය හතර දන්නේ නැතැයි සිතමු. රූපය පමණක් නෙත ගැටේ යයි සිතමු... මෙවන් රූප දකින මනසකට එය සාමාන්‍ය දෙයක් වීමේ හැකියාවක් නැත්ද? එසේ නැතහොත් ලේ සහ හිංසාකාරී දර්ශන කෙරෙහි අසීමිත මානසික බියකින් පෙලෙන තත්වයක් දක්වා වර්ධනය වන්නට තරම්, කුඩා යටි සිත ඇතැම් විට දුර දිග නොයාවිද? ඔබට එසේ නොවේ යයි කීමට ඇති සහතිකය කුමක්ද?

මගේ මතය 3

කසුරි (දිනමිනෙහි වටරවුම ලියූ ලේඛකයා) කියු දේ මම භාවනාවක් සේ අදහමි.. ලෝකය සුන්දර තැනක් වන්නේ අයහපතෙහි ආදීනව , කෲරත්වය , සාහසිකත්වය පිලිබඳ ජනතාව දැනුවත් කිරීමෙන්ද? මම එය පිලි නොගනිමි. මම නිතරම විස්වාස කරනුයේ සාහසිකත්වය නිතර දකින්නට දකින්නට , මුලින් ඇස් වසා කන් වසා ගන්නා පුද්ගලයා , දෙවනුව එය තනි ඇහෙන් නරබන්නටත් , තෙවනුව ඇස් දෙකම හැර එය නරඹන්නටත් , සිවු වනුව එය දැස් දල්වා කුතුහලයෙන් නරඹන්නටත් ඉදිරිපත් විය හැකිය.



දුර්ලභ අවාසනාවත් අවස්තාවකදී සාමාන‍ය වූ කෲරත්වය, පිපාසයක් දක්වා වර්ධනය වන්නටත් මේ සාහසික දසුන්ම හේතු භූත වීමේ හැකියාවක් තිබිය හැකිය! මන්ද , ඔබේ ස්ටේටස් අප්ඩේට් කියවන දහස් ගණනක් අතරේ මේ හැම වර්ගයෙහිම අය සිටිය හැකි නිසාවෙනි...

මගේ මතය 4

මා අදහන තව දෙයකි... මිනිසෙකුගේ හදවත හෝ ලෝකය සුන්දර තැනක් විය හැක්කේ දුර්ගුනයෙහි ආදීනව නිතර ඇසගැසීමෙන් නම් , කියවීමෙන් නම්, සතියේ පුවත් පත් වල කැපුම් කෙ‍ටුම් ඇනුම් මැරුම් , නඩු කියවන හැම දෙනෙක්ම, කුනු කරෝළ වාගේ 'දෙයියෝ සාක්කි' කියවන හැම රටවැසියෙක්ම ,  ලෝකය බොහෝ යථා අයුරෙන් දු‍ටු ඉතා යහපත් අය විය යුතුය. 

ෆෙස් බුක් එකේ ජාතිමාමක රූප රාමු දකින ඔබ නිර්මාංශී , සත්ව කරුණාවෙන් ඉපිල ගිය උදවිය විය යුතුය. මගෙ පව්කාරකමටද මන්දා , ඔය බාගෙට බෙලි කැපෙන භයානක දර්ශන අහම්බෙන් හෝ ඇස ගැසී තිගැස්සෙන මම අංග සම්පූර්ණ,  සත්ව කාරුණික මහත්මියක් කිරීමට ෆෙස් බුක් එකට සහ ජාති මාමක ඔබට තවම බැරි වී තිබේ...  !!!!!!

වැපිරිය  යුත්තේ යහ ගුණයය.  ඇස් හුරු විය යුත්තේ යහපතටය... යහපතට ඇබ්බැහි වන්නගේ හදවත තුල අයහපත ඉබේම වැලලී යයි... එනිසා මා හිතන විදියට අනුව නම් ශෙයා විය යුත්තේ, හදවත නිවන සනසන , හදවත සුභවාදී හැඟීම් වලින් සලිත කරවා වෙනස් කරවන සුලු දෑ බවය. 

සත්ව හිංසාව නොව, මා අදහන අයුරෙන් පැතිරිය යුත්තේ සත්ව කරුණාවය. සත්ව ඝාතනය නොව සතුන් කෙරෙහි ආදරයය. එවන් දේ දකින මනසක කුකුලෙකුගේ රුව පි‍ටුපස චිකන්  කැල්ලක් පෙනීමේ ඉඩ අඩුය. වැපිරිය යුත්තේ හොඳ මිස නොහොඳ නොවන බව මම අදහමි.යලි යලිත් කියමි... එහෙත් මෙය සංවාදයට විවෘතය.

මට යලිත් කසුරිගේ වටරවුම සිහිවේ. එහි ඇත්තේ නපුර අයහපත නොව , මහපොලව මත සිදුවූ සොඳුරු මිනිස්කම තැවරුනු යහපත් සිදුවීම්ය. මා සිතන්නේ එය කියවන මනසක පැල වන්නේ තමා කළ යුතු දැ මිස නොකල යුතු දෑ නොවේ... ලෝකය ප්‍රශංසා කරන හොඳ දේ කියවන්නට කියවන්නට 'හොඳ ' යන්න මිනිසෙකුගේ හදවත තුල සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්වේ... සාමාන්‍යකරණය පොදු දහමකැයි මම අදහන බැවිනි.සෙල්ලම් තුවක්කට හුරු වූ සිඟිත්තා , ලොකු ලමයකු වෙද්දී තුවක්කුවෙන් වෙඩි තියන රූප රාමුවක් දකී නම් , තුවක්කුව අතපත් තැනදී මනස තුල රූප රාමුව ක්‍රියාකාරකමක් දක්වා දුර යා හැකිය. මේ මට හිතෙන හැටිය... 

සමාප්ති සටහන

මෙය ආවේගයෙන් ලියූ සටහනක් නොවේ... දහවල් හද දවන රූප රාමුවක් ඔස්සේ , ආගමාලය වපුරන නොමේරූ උත්සහයක් පෙන්වා දෙන්නට ගොස්, ආගම්වාදියා කියා ඒබලයකුත් ගසාගෙන , උණුසුම් සංවාදයකින් ඇතිවූ ආවේගය නිවූ පසු, හෙමීට යලිත් සිතා බලා ලියන සටහනකි.

බාගෙට බෙලි කැපෙන ඝාතනය පමණක් සත්ව හිංසාව යනුවෙන් දකින සමාජයකට මා එරෙහි වෙද්දී , මා අබෞද්ධයෙකැයි කෙනෙකු ඇඟිල්ල දික් කරයි නම් , මා නිරාගමිකයෙකැයි කියයි නම් , ඔහුගේ තර්කය අනුව මා සාර්ථක අබෞද්ධයෙක් වෙමි. අන්තගාමී වෙනවාට වඩා මට ඒක හොඳය. කිසිදු ආගමකට වෛරී සිතින් යම් දෙයක් අප කරයි නම් , එය අපේ නොහොබිනා කම විනා අන් දෙයක් නොවේ....

බාගෙට බෙලි කපන්නන්, උණු වතුර බාල්දි වල එබෙන හාවුන් පව් කියා වැලපෙන්නන් හට ලෝකය යථා ඇසින් දකින්නට මම ඇරයුම් කරන්නෙමි.

එක - ලෝකයෙහි ආහර දාමයන් තිබේ... හතර වසර ආරම්භක විද්‍යාව පාඩම් යලිත් කියවන්න.
දෙක - ලෝක ධර්මය අනුව විලෝපීයතාව කියා දෙයක් තිබේ.... Predation විකිපීඩියාවෙන් සොයාගෙන කියවන්න.
තුන - මේවා වෙනස් කල හැකි , විකෘත කළ හැකි දේවල් නොවේ..
හතර - මරණීය වේදනාව කාටත් පොදුය... අහිංසක ඇස් ඇති ගවයාට විතරක් නොවේ...
පහ - සත්ව කරුණාව පතුරන්නට හිංසාව පැතිරවීමෙන් මට අනුව නම් , වැඩක් නැත. එයින් ලෝකය යහපත් තැනක් නොවේ... ඒ වෙනුවට හිංසාව සහ අකරුණාව වැපිරීමට ඔබට දායක විය හැක.
හය - ශෙයා බට්න් ඔබ ඔබා සත්ව කරුණාව , ආගම් සංසන්දන , සහ ජාතයාලය වපුරන ඔබ ගේ හදවත කොච්චර සෙන්ටිමීටර ගාණක් පළල් දැයි සොයා බලන්න.
හත - ඝාතනයට එරෙහි වන්න. ඊට වෙනත් ලේබල් ගාවා නොගන්න. හිංසනයට එරෙහි වන්න. 


අඳුරට සාප නොකොට , අඳුර ශෙයා කරනු වෙනුවට , පහනේ ආලෝකය තැන තැන ගෙනයන ගිනිකූරු හිසක් වන්න.

දවල් ඇති වූ දුර්දම නිශ්පල විවාදයකට මගේ සමාප්ති සටහන ලියමින් ඔබේ මතයෙහි සමාරම්භය සටහන් කරමි..
ස්තූතියි

වැඩක් වෙන අයුරෙන් , Productive විදියට එරෙහි වෙන්න. 

[258] සාංකාව සහ සමනල්ලු

පෙම්වතෙකුට , මම මේ කිව්වේ සරල සුගම පෙම්වතෙකුට තිබෙන එක් පොඩි සිහිනයක් වෙයි. මුලදී පොඩි පොඩි සිහි කැඳවීම් වලින් පටන් ගෙන , මේ සිහිනය  බරපතල සික්නස් (sickness)  එකක් තරම්ම නරක් වෙන්නේ ප්‍රේමයේ මුල්ම දවස් වලටය. ඒ සික්නස් එක නම් , පෙම්වතිය ලඟ නැතිවීමෙන් හැදෙන සාංකා තත්වයය. ඩෙංගු මැලේරියා බරවා තරම්ම ශාරීරිකව බරපතල නොවුනත් මේ රෝගය මානසිකව නම් යම් බලපැමක් කරයි. රස්සාව බකල් වෙන තරමට, කන්න බොන්න බැරි වෙන තරමට මේ ලෙඩේ විටින් විට කොල්ලාගේත් කෙල්ලගේත් හිත් දුකෙන් බර කරවයි.

ඉතින් හූල්ල හූල්ලා සතියක් මාසයක් ,එක්කෝ අවුරුද්දක් දෙකක්... රටේ ලෝකේ පෙම්වතුන්ගෙන් අටෙන් පහක් විතරම කල්පනාවෙන් බරව ජීවත් වෙන්නෝය. (පෙම්වතුන් කියන කුලකයෙන් මම මැරීඩ් අයව පොඩ්ඩකට අයින් කලාම තමා ඔය ප්‍රතිශතය ගනන් හැදෙන්නේ) :) :)

එක්තරා රටක එක්තරා ගමක කොල්ලෙකුත් කෙල්ලෙකුත් සිටියෝය. මේ කොල්ලා ‍රැකියාව කරන්නේ නගරයේය. ඒ නගරේ ගොඩක් දුරය. ඒක නගරයක් උනාට සමනල්ලු සිටිති. (සමනල්ලු නැත්තේ කොයි නගරයේද නේද?) . කොල්ලාගේ කෙල්ල ඉන්න ගමේත් සමනල්ලු සිටිනවාය. ඒත් මේ දෙන්නාට කොලුවා ගම එන තුරුම දකින්නට නම් ලැබෙන්නේ නැත (සතියකට පාරක් වගේ). ඒත් සමනලයින්ට එහෙම නැත. ඇඟේ හැප්පි හැප්පී , එති එතී , කිචි කවමින් , හුරතල් වෙමින්, ඉඳහිට නෝක්කාඩු කියමින්, අමනාපයෙන් ඈත් වෙමින්, ආයිත් ලං වෙමින් සමනලයින් පෙම් සුව විඳින සැටි පෙනෙන  කොට , නගරයේ ගිනි ගහන අවුවේ (මම හිතන්නේ මේ කාලයේ ලයි‍ටුත් නැතුව) රස්සාව කරන කොල්ලාට හිතෙන්නේ මේ වගේය.  මේක නම් තනිකරම ඉරිසියාව මිස වෙන කුමක්ද?

නුඹේ පෙම් ලෝකේ - සුවේ විඳින සමනල් යාලුවේ
මටත් පෙම්වන්තී - ලඟින් ඉන්න ඇත්නම් ඔය වගේ
නුඹලාට වාගේ නෑ - බාධා අනන්තයි
වැටකඩොලු සීමා මායිම් බොහෝමයි
හමුවෙන්න වත් නෑ නිදහසේ...

කොල්ලෙකුට ආදරවන්තිය ඉස්සරහා වීරයත්වය පෙන්වීම එක්තරා හීනයක් වෙන්නට ඕනේය. කෙල්ලගේ ලෝකයේ ඉන්නා වීරවරයා තම සැමියා බව ඈ පිලිගන්නේ නම් එය තරම් කොල්ලෙකුට වටිනා අන් දෙයක් තිබිය හැකිද? නොදන්නෙමි. මම කොල්ලෙක් නොවෙමි.. :)

ප්‍රිය සාදයේදී මා ගී ගයද්දී - ඈ ඉන්නවා නම් ලඟ හොඳයි
ක්‍රීඩා ලොවේදී මා ජය ලබද්දී - ඈ දකිනවා නම් හරි අගෙයි
ඒත් කෝ නෑනේ.. අනෙ තවත් නෑනේ..
ලැබුනෙ නෑ අවසරේ - නුඹ ලඟින් නෑ මගේ..     

හැම පෙම්වතෙකුටම මේ සරල සුන්දර සිහින තිබෙනවාමය. මේ පෙම්වතා කොච්චර බරපතල පෙම්වතෙකු වුවත් , මොන තරාතිරමේ එකෙකු වුවත් , හැම පෙම්වතාටම හිතෙන ආදර හීන මෙතන තිබෙනවාය. ඒ හීන ඇතැම්විට නොදැක ඉන්න බැරි තරම් හිත පෙලන්නට ගන්නා විට මේ වගේ ගීත ලියවෙනවා වෙන්නට ඕනේය. ඒ ගීත ඇහෙද්දී සැබවින්ම පෙම්වතුන්ට හීල්ලෙනවා විය යුතුය. අනේ මන්දා එහෙම නැතිනම්... .. මන්දා..ය.. :) :)

සති අන්තයේදී සිනමා හලේදී - හමු වන්න ඇත්නම් මා ප්‍රියේ
ඉර බසින යාමේ මුදු සුමුදු වෙරළේ - පෙම් ගී ගයන්නම් ආදරෙන්
හෝ හෝ  කෝ නෑනේ.. අනෙ තවත් නෑනේ..
ආවෙ නෑ ඈ අනේ, තනිව මා මගෙ ලොවේ..
   සංගීත් විජේසූරියගේ මුවින් නිරායාසයෙන් ගලා එන අපූර්ව කෙලිලොල් කටහඬ මවන්නේ අලංකාර චිත්ත රූපයකි. මට නම් මැවෙන්නේම දඟකාර සොඳුරු යෞවනයෙකි. හුරතල් සමනලුන් දෙදෙනෙකුගේ දෙස බලමින් පෙම්වන්තිය සමග මොහොතකට මනසින් ලංවී ඉගිලෙන පෙම්වතෙකි. ඒ පෙම්වතාට සමනලුන්ට තියෙන උවදුරු මතක නැතිය. ඒ ප්‍රේමයේ හැටිය. 

කොටින්ම එක ගාව ඈලි ඇලී වෙලි වෙලී ඉන්ඩ තියෙනවා නම් , වට්ටක්කා නැට්ටක් උඩ උනත් කමක් නැතිවා වගේ තමාය. !!!!

සැබවින්ම මේ සොඳුරු සරල ගීයකි. එහෙත් ඔබට දැනුනාද? මෙහි ඇති අව්‍යාජ සුන්දර බව? සරලත්වය. ගීයක මුසු විය යුතු රිද්මයෙහි තිබෙන සුමට බව? සංගීත්ගේ කටහඬින් මැවෙන සොඳුරු ආදරයේ චමත්කාරය පිටිපස්සෙන් මේ අරුතෙහි දුවන්නේ තනිකරම ඇඬියාවක් බව දැනුනාද? එය නොදැනෙන්නට , දුකෙහි සුන්දරත්වය ඉස්මතු වන්නේ හරියට කුඩා පැලැටියක් නිසි නින්දේ හෙමීට වැඩෙන වේගයෙනි.. ගීයක චමත්කාරය මට දැනෙන්නේ අරුතෙනි. අරුත මවන කටහඬෙනි. හඬෙන් මැවෙන ලාලිත්‍යයෙනි. සංගීතයට සංගීත්ව අතික්‍රමණය කළ නොහැකි වන්නේ එනිසාය. ටකරං සංගීතයෙන් පලුදු වහන්නට තරම් සංගීත්ගේ හඬ බාල නැතිය.

අපිට මීට දශකයකට කලින් තිබ්බේ අන්න එහෙම සංගීතයකි. බෙලෙක් සද්ද , ‍රැප් හෝ, ගෑණු හඬින් ගයන පිරිමි ස්වරාල අනවශ්‍ය වූ රටක අද තැනෙන්නේ බෙලෙක් සද්ද මැදින් ඇහෙන හඬක් හා වචනයක් දෙකක්ය. ගලන ගඟක් වාගේ සුමට ගීත අද හැදෙන්නේ කොහේදැයි මා දන්නේ නැත.

මේ ගීයට මා පෙම් බඳින්නේ වසර අටක පමණ කාලයක සිටය. ආදර හැඟුම් බෙදාගන්නට පෙම්වතිය ලඟ නැති එක බළල් අඳෝනාවක් ලෙස නොව , දඟකාර ආශාවන්ගෙන් පරිමිත සොඳුරු ආශාවන් සුසැදි  ගීයක් කොට සංගීත් තවමත් ගයන්නේය. සංගීතයට අතික්‍රමණය කළ නොහැකි වූ එම අරුත හා හඬට එදා බැඳි පෙම මට අදත් එලෙසින්ම දැනෙන්නේය.

ගීතය අහන්න මෙතනට යන්න 

[257] මල් !

මේ පහළ තියන වීඩියෝව මම නැරඹුවේ මීට හරියටම අවුරුදු 10කට කලින්.  ජීවිතේ මොන තරම් ඇදිලා ගිහින්ද? එදා ඒ ඇස්මද අද මේ ආයිමත් ඒ වීඩියෝවම නරඹන්නේ?? දෙවියනේ.. මම අවුරුදු 10කට කලින් ඉඳගෙන හිටි ඒ හාන්සි පු‍ටුවේ ඉඳලම මේගීතය අහමින් එක මොහොතකට නැගිටලා කණ්නාඩිය ගාවට ගියේ අවුරුදු 10කට කලින් හිටි කෙල්ලම අදත් ජීවතුන් අතරද කියලා දෑහින් දැකගන්න.

මට දැනෙනවා මොකක්ද අතීත සුවඳක්.. ඒක මහ වේදනාවක්.. අපි වියපත් වෙන බව දැනෙන එක. අතීතයේ හුස්ම ඇඟේ ඇතිල්ලෙන්නෙ නැති තාක් වර්තමානය හෙවත් වියපත් වීම, මුහුකුරායමක් වශයෙන් ආඩම්බරයෙන් හඳුන්වන්නට මම පැකිලුනේ නැහැ. ඒත් අද මට දැනෙනවා ඒ අතීත මතක ඇතුලේ හිටිය අභිමානයෙන් පිරිච්චි, මාන්නය හිස්මුදුනෙන් බේරෙන, තරුණ මදයෙන් ජීවිතේ දිහා බැලුව, අනුකම්පාවෙන් තොර මම අද එතැන නැති බව....

මට දැනුනේ හීන් සතුටක්... ඒ මොරෝම දරදඬු කෙල්ල අද නැහැ. එදාට වඩා පාටින් අඩු හිසකෙස්, එදා කුඩාවට දැනුනු මෙදා විශාල වුනු මුහුණේ වලවල්, හරියට, ගෙවුනු අවුරුදු 10ක රලු දුශ්කර ගමන් මගක මං සළකුණු වගේ... මං අහල තියනවා, ඒ විතරක් නෙවෙයි ,දැකලම තියනවා , එක දිගට වතුර ගලාගෙන යන උල්පත් ගාව මහ විසාලෙට හැරුන වලවල් තියෙන බව. නිතර ගලන්නට හේතුවක් නැති උල්පතක් අසල සත්තයි තිබේවි මුදු සුමුදු තැනිතලාවල්... ඉතින් වලවල් කියන්නෙ වැ‍ටුන තැන් නොවෙයි , දිය ගලා යාමෙන් පිරිපහදු වූ චිත්ත පරම්පරාවන් වග මටම මම කියාගන්නට වුනා...  ඒක කියන්නෙ මගේ වාසියට වෙන්න ඕනෙ.

මේ වීඩියෝව නරඹන එදා සහ මෙදා අතර කාල රේඛාවේ මම ගිය දුර දිහා මට ආපහු බලන්නට උවමනා වුනේ නැහැ. දිය ගලා ගිය තැන් වල ඇති හැම නශ්ටාවශේෂයකම සිනිඳු පෘෂ්ඨ වල දිග සටහන් ලියැවී තිබෙන නිසා. ඒ ලියමන් කාලයක් තිස්සේ වරින් වර යලි කියවා තිබෙන නිසා... එහෙත් මේ ගීතය මටයලිත් අතීත පුනරුක්තියකට අඬ ගසන නිසාවෙන් , මම යලිත් ඒ වෙනුවෙන් ඉඩක් ගන්නට හිතුවා.

මේ ගීතය එදා මා හද තුල ස්පර්ෂ කළ ස්ථානයම අදත් ස්පර්ෂ කරන අයුරු මම වින්දා. අද එතැන දැනෙන්නේ එදාට වඩා මේරූ කම්පනයක්. ඒ කම්පනයෙන් මට මාවත්, තලෙලු සම පසුපසින් ඇස් ඉස් මස් හා ඇට කැබලිත් දැකිය හැකි වූවා. එහෙත් අත්දැකීම් ස්පර්ෂ කරනු ලබන නිමේශයකදී විනා සිදුවීම් වලින් ගහන ජීවිතයේ බහුතර කාලය තුල ඇට ඉස් මස් හිස්කබල් නොපෙනී තවමත් මට දිවිගෙවන්නට හැකියි. ඒ වගේම පෙනෙන දේත් දකින දේත් අතර පවතින ‍තෝරාගැනීම තවමත් මා සතුයි.

හඳුනාගැනීමත් ... වෙලීමත් ...සිනහ වීමත්.... බැඳීමත් ... ‍රැඳීමත් ... නොරිස්සීමත් ... නික්මීමත්... හැඬීමත්....

සංසාර චක්‍රය තුල පොදු සමීකරණයක සටහන්ව නැවත නැවත යෙදීම ...

මල් පිපී නටන්නේ පර වීමේ ආධිපත්‍යයට නතුව නොවේද?

පිච්ච මල් මොහොතින් පර වේ...  එහෙත් පිපෙන කෙටි මොහොතක සුවඳ තීව්‍රය. එහෙත් ආයිත් නොපිපෙයි. කල් ඉකුත් වන මොහොතෙහි නටුවෙන්ම ගිලිහී මහ පොළවටම පස් වෙයි. පිපුනොත් ඒ වෙන මලකි.

රෝස මල් පිපෙමින් පරවී යාමට දින ගණන් කල් ගනී.. යලි යලිත් පිපෙන්නට දැරූ වෙහෙසින් යාවත්කාලීන වූ රෝස මලෙක ඇතැම් විට නැඹුල් මලක මෙන් කෝල පෙති නොතිබිය හැකිය.

උඩවැඩියා මල් මම දකින්නේ විශ්මයෙනි. සුවඳින් නාස්පුඩු අතරමං නොවේ. රුවින් චාම්ද නැත. ඒ සංකර වගේ පෙනෙන උඩවැඩියා මල් තුල රෝස මලක ආකර්ශනයද නැතිවා විය හැකිය. පිච්ච මලක චාම් බවද නැතුවා විය හැකිය.

එහෙත් පිච්ච මලටත් රෝස මලටත් අහිමි එක්තරා දෙයක් වෙයි.. ඒ දුර්ලභ බවයි.. එහි -  එනම් දුලබ බවෙහි තීව්‍රතාව ඇතැම්විට නැහැ පුඩු මත් වන පිච්ච සුවඳත් , දැස් නිලංකාර වන රෝසමලක රුවත් අතික්‍රමණය කරයි. එහෙයින්මදෝ,  මී මැස්සෙකුට පවා ලෙහෙසියෙන් ලං වෙනු නොහෙන අතු කඳන් මත , උස් තැන්වල , දිස්න නොදී අතු පතර සැඟවී , පිපෙයි. ලෙහෙසියෙන් නෙලන්නට අවසර නොදෙන්නාක් මෙන්ම , නෙලූ කල කල් ඉකුත් නොවී පවතින්නටද ඔරොත්තු දෙන උඩවැඩියා මල,  රෝස මල් මෙන් පෙති එක එක හලා නොදමයි.
පිච්ච මල් මෙන් එක නෙලුමෙන් පරාජය භාර ගෙන පොළවටද පස් නොවෙයි. බොහෝ වාර ගණනක් පිපෙන්නට වෙර දැරීමෙන් කිසිලෙසකිනුදු එහි ඉපැරණි රේඛා සහ කඩතොලු සටහන්ද නොවේ...

බොහෝ කලක් නෙලූ නොනෙලූ සියලු අතෝරයන් මෑද වුව දිලෙමින් , ජීවතුන් අතර විරාජමාන වන උඩවෑඩියා මල්, පරවී ගිය කල්හිද පොළවට මිහිදන් නොවේ. ඒ වෙනුවට , පොත් සලකුණු සහ බිත්ති සැරසිලි මත දශක සහ මතක ගනනාවක විරාජමානව සිටිනුද පෙනෙයි.

[256] සුනාමියක් හෙවත් Duality ය !

කිරිල්ලියක් ඉන්නවා. මේ කිරිල්ලි බොහොම වර්ණවත් . කොටින්ම උපතින්ම වර්ණවත්. ඇගේ වර්ණය කියන්නේ පිහාටු විතරක් නොවෙයි. ඇගේ ජීවිතයත් වර්ණ ගැන්විච්චි එකක්.  ඇගේ හඬ... ඇගේ ගමන.. ඇගේ බැල්ම .. මේවා ඔක්කොම බාහිර දේවල්. ඒ බාහිර ඔක්කොම පැත්තකින් තියන්න. ඇගේ හිත වර්ණවත්.ඇයට පුලුවන් හිතන්න. ගොඩ දෙනෙක් නොහිතන විදියට. ඇයට පුලුවන් දකින්න, කතා කරන්න , ඒ ගැන... ඕනෙම වෙලාවක්..

ඔව්... මේ ලියන්නේ එක්තරා ගැහැණු වර්ගයක් ගැන.  එක්තරා විශේෂයක ගැහැණු කිරිල්ලියන් ගැන. සුලබ නැහැයි හිතෙනවා. ඒත් එහෙම හිතෙන්නෙ , උන් ඉන්නෙම තටු හංගගෙන නිසා. සමහර විට සුලබ ඇති, අපිට නොපෙන්නුවාට ඒ වර්ණ පදාස...

මේ කිරිල්ලියන්ට එක එක නුහුගුණ තියනවා. ඒවායින් ලොකුම එක තමයි එකමිතියක් නැති එක. ඒ මොකක්ද?  නෑ ඒ කිව්වෙ එක ලේබල් එකක් ඇතුලට මොකක් කරලාවත් දාන්න බැහැ.

අහිංසක... ඔව් ඒත් වෙලාවකට අංගුලිමාල වගේ...  සංවේදී හිත ඇතුලෙ උනත් සමහර ගස් ගල් වගෙ අසංවේදී තීරණ තියනවා.විටෙක ගුප්තයි. බුම්ම ගත්තු ගමන්. ගිනිකන්දක්ද නිසල වැවක්ද හොයන්න බැහැ. විටෙක මුහුදු රැලි වගෙ... එක එක තත්පරෙන් තත්පරේ මූණ වෙනස්.

මේ හැම දෙයක්ම පැත්තක තියන්නකො. ඇගෙ වෛවර්ණ !!!!! ඇස් නිලංකාර වෙන.. පිහාටු වල පාට නෙවි. ඒවායි දිග.. ඒවායි හයිය ! ඒවා කොච්චර ශක්තිමත්ද ? ඒවාට කොච්චර විහිදෙන්න පුලුවන්ද? (විහිදනවා නම්) අහස හරියට ඉඩ මදි වේවි ඇය පියාඹන්න ගත්තොත්...

ඔන්න ඒ එක් පැතිකඩක්.

දැන් ඉතුරු හරිය.

කිරිල්ලිය හරි වෛවර්ණ තමයි. ඒත් ඔබ දන්නවද? ඇය පියාඹන්නෙ නැහැනෙ. ඇය ඉන්නෙ එක්තරා තැනක. ඒ තැන හරියටම ගත්තොත් අක්ෂාංශ , දේශාංශ වලින් මනින්න පුලුවන් කාටිසීය ඛණ්ඩාංකයක් නෙවෙයි. හැමෝම අහනවා මෙච්චර දුර පියඹන ශක්තිමත් වෛවර්ණ පියාපත් අකුලගෙන ඇය මොකද කරන්නෙ කියලා.   ඇය කියනවා 'මම ඉන්නවා .. මෙතනම... මගෙ වටේ තියනවා ලොකු කූඩුවක් '... කියලා..

ඒත් කාටවත් ඈ වටේ කූඩුවක් පේන්නෙ නැහැ. ඇයට ඇරෙන්න. ඇය සිය කැමැත්තෙන්ම ඇතුලෙන් අගුල් ලාගෙන ඉන්න කූඩුවක්..  කවුරුවත් දාල නෙවි. ඇය කැමැත්තෙන්ම නිස්කාන්සුවෙ ඇණ තියන් ඉන්නවා. ඒක කූඩුවක් උනාට කූඩුවක්ද? මට හිතෙන්නෙ නම් 'නැහැ'. ඒත් ඈ කැමතිලු ඒකෙ ඉන්න. ඒ තරම් වෛවර්ණ කිරිල්ලියකට කූඩුව ඔබින්නෙ නැහැ. ඈට ඒක ඇතුලෙ ඉඳන් පියාඹන්න බැරි නිසා.

කිරිල්ලිටත් එහෙම හිතෙනවා වෙලාවකට. ඇයි මම කූඩුවක? ඇයි මම පියාඹන්නෙ නැත්තෙ?  වෙලාවකට හිතෙනවා තටු දිගෑරලා හයියෙන් පියාඹන්න. ඒත් කූඩුව ඇතුලෙ??? එහෙම උනොත් වෙන්නෙ ඔය තටු ටික එහෙ මෙහෙ හැප්පිලා රිදෙන එක විතරයි. ඇය පියාඹන්නෙත් නැහැ. පියෑඹුවා නම් අනිවාර්යයෙන් වර්ණවත් පිහාටු වලට අන් ඈයො ඉරිසියා වෙයි. ඒත් ඒක හරිම ටික වෙලාවකට ඈට දැනෙන හැඟීමක් ...

අනික් හැම වෙලාවටම ඇය කියන්නෙ කූඩුගත වීම හොඳ බවත් පියෑඹීම තරම් අවදානමක් නැති බවත්.... පියාඹන ලෝකය හරි සුන්දරයි... වර්ණවත්.... ඇත්ත... ඒක සුන්දර නිදහසක්.... ඒත් එතන නිස්කාන්සුවක් තියේද?නිදහසත් නිස්කලංක බවත් අතරින් කිරිල්ලි නිස්කලංකයට කැමතියි වෙන්න ඕනෙ. පියාඹන්නය කියන අහස එක්ක එච්චර තරඟෙට ඔට්ටු වෙන්න ඇය කැමතිත් නැහැ.

ඇගේ තියන ඩුවලිටි එක ඈටවත් තේරුම් ගන්න බැහැ.  විටෙක සාගරයක් වගෙ හඬ නැගෙන , ආයිමත් ගුප්ත වැවක් වගෙ නිහඬ වෙන ඇයව තේරුම් ගන්න ලෙහෙසි වේවිද? සමහර විට ඕනෙවට වඩා ඕනෙම දෙයක් ඇනලයිස් නොකරන කවුරු හරි මේ ලෝකෙ ඇති. 

කූඩුවක් ඇතුලේ ඉඳන් පියාඹන්න බැරිද? ඇය අහන ප්‍රශ්නය ඒක... ඒක විසාල කූඩුවක් නම්??? කූඩුව ඇතුලෙ තියනව නම් ගොඩක් දේවල් දිහා උපේක්ෂාවෙන් අන් අයගෙ කෝණයෙන් බලන්න පුලුවන් ඇහැක් ඇති හිතක්, ඒ කූඩුව ඇතුලේ ඉඳන්ම ජීවිතයේ වර්ණ අහස දිහාවට විහිදන්න බැරිද ?  පියාඹන්න එතකොට අහස ඕනෙද... ? ඕනෙද? 

ඩුවලිටි එක ඇතුලෙ මෙහෙම ප්‍රශ්න කන්දරාවක් තියනවා...  ඒත් ඇයට ඒක ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නැහැ. ඇය කූඩුවෙ සනීපෙට හරිබරි ගැහිලා ඉන්න එකේ තියන නිස්කාන්සුවට මේ ලෝකෙ තියන හැම දේටම වඩා කැමති නිසා. 

ඔබට ඒක දැනේවිද?  ?

[255] සුලං කපොල්ලේ සිට ඇය..!

"උඹ නම් මහ වසංගතයක්!, "

"මොකක්?"

"ගැලවිල්ලක් නැහැ. කතා නොකර ඉන්න හැම වෙලාවෙම හිතෙන්නෙම කතා කරන්ඩ. කතා කරන හැම වෙලාවෙම හිතෙන්නෙ අම්මේ මට ගැලවිල්ලක් නැද්ද කියලා"

"ඇයි මම මක් කලාටද?"

"මහ තුවක්කුවක්. කොටින්ම හෙන වදයක්" 

"ඉතින් තියනවකෝ ෆෝන් එක. මට වද දෙන්නේ මොකද කෝල් කර කර? "

"මට ඕනෙ නිසා.. " 

"ඔයාට මාව ඕනෙ නැහැ.. මම යනවා.. ආයිත් එන්න එපා පැත්ත පලාතෙ"

" එහෙම කොහොම යන්නද.? මගෙන් ගැලවිලා.! "

__

" නංගි මේක ආදරයක්ද .? දැන් මට කියන්නෙ මේක ප්‍රේමයක් හරි වෙන මොකක් හරි එකක් හරි කියල පිලිගන්ඩ කියලද? "

මට හොඳටම තරහ ගිහින් ඒ පාර. ඇයි වදේ තරහ යන්නෙ නැද්ද, මේවා පෙම්වත්තු කියාගන්න එව්වාද? මේකටද ආදරේ කියන්නෙ. ආදරේට නිර්වචන නැති උනාට.

'නෑ අක්කෙ. අපි ලවර්ස්ලා නෙවෙයි" 

එයා බබා වගෙ නලවලා එහෙම කියනවා.මගෙ තරහ දෙගුණ උනා. 

"මොකක් කිව්වා?,

එහෙනම් මක්කුද?  අසල්වැසියොද? සහෝදර ප්‍රේමයද? නගා මම කියල තියනව නේ. ඕනෙ එකක් කියන්ඩ ඔය සහෝදර ප්‍රේමෙ නැතුව. හරිද? ලෝකෙ තියන භයානකම ප්‍රේම දෙකෙන් එකක් ඕක. අනික තමා දේශප්‍රේමය ! "

මම මගේ පණ්ඩිත වදන් දෙසා බෑවා.  ඈගෙ මුහුණෙ පල උනේ වෙහෙසකර පෙනුමක් . හරියට, 'මට ඔයාගෙ බණ එපා' වගෙ පෙනුමක්. ඒ නිසා මම කට වහ ගත්තා. ඇත්තටම ඇගෙ වෙහෙස දැක්කම මගෙ තරහ නිවුනා.

'හරි, දැන් මොකක්ද කාරණේ'

'මන්දා අක්කේ... එයා මට කැමතිලු. මාත් ඉතින් කැමතියි තමා.. අනේ මන්දා. ඒත්... එයාගෙ අම්මලාට මම ගැන කිව්වොත් මාව එපාම එපා කියයිලු, ඒ නිසා කවදාවත් මේක වෙන්නෙ නෑලු '

'ඇහ්?' 

ඒපාර කට උත්තර නැති උනෙ මට. 

ඒත් ඒ අන්තිම ප්‍රකාශෙට හේතු මට ඇගෙන් අහන්න උවමනාවක් තිබ්බෙ නැහැ. එය ඈ එක පිට එක, වරින් වර, ඉවරයක් නැතුව වේදනා වින්ද එකම කතාව . හ්ම්ම්ම්.... ආයිමත් පරණ ටේප් එක එහෙනම්. එකෙ මට ආයිත් ඇගෙන් අහගන්න දෙයක් තිබ්බෙ නැහැ. ඔය පොදු දෙබස් ඇගෙ කටින්ම මම අහලා ඇගෙ හිත පාරවන්න මට ඕනෙ වුනෙ නෑ.

'ඇයි එයා එහෙනම් මුලින්... .... ම්ම්ම්ම්... එහෙනම් ඇයි ඔය දෙන්නා... තවත්.... අනේ මන්දා නගේ..' 

මට අතරින් පතර තෙරුමක් නැතුව කියාගන්න පුලුවන් උනේ ඔය ටික විතරයි.

'ඒක තමා අක්කේ. ජීවිතේ හැටි තමයි.' 

"නගේ අහල තියනව නේද ඉසිදාසි? ඉසිදාසි හිතන දේ ඔයාත් මේ වෙලාවෙ හිතනවා ඇති. ඔයාට මතක නේද මම ඒක පෙන්නුවා ඔයාට?"
මම මාස කීපෙකට කලින් අතීතෙ ආයිත් ඈට මතක් කලා. එදා ඒ කතාව පෙන්වද්දිත් අදත් , මේ වුනු දෙබස් දෙකෙ වැඩි වෙනසක් නැහැ. 

'හ්ම්ම්... ඔව් අක්ක. ' ඇය ලොකු කල්පනාවක. මම කියන දේ නෙවෙයි, වෙන දෙයක් ඔලුවෙ වැඩ කරන බව මට දැනුනා.

'හරි, මොකක්ද දැන් ඔයාගෙ තීරණේ??'

'තීරණයක් නැහැ අක්ක. මේ ඉන්න තාලෙට ජීවත් වෙනවා. වෙන උත්තරයක් නැහැනෙ. '

'ඒක හරියාවිද? ඔයා ඔයාගෙ දෛවය වෙනස් කරගන්න ලෑස්ති නැද්ද? '

'අක්කෙ වෙනස් වෙනවය කිය කියා අලුතෙන් හිත හිතා ප්ලෑන් ගැහුවට , කවුද දන්නෙ මේකද කියලා මගෙ දෛවය??' 

'අනේ මේ... විකාර. කවුද ඌද කිව්වෙ ඒක? " මම තරහින් කියාගෙන යන්නට වුනා..

'නංගි,  මම කියන්නෙ එක දෙයයි. ජීවිතේ හදා ගන්න. ඔයා ගහක එතෙන ලතාවක් වෙන්න එපා නගා. ගහක් වෙන්න බලන්න. ඒත් පොල් ගහක් වගෙ උඩට යන දරදඬු ගහක් නෙවෙයි.  ශක්තිමත් ගැහැණු ගහක් වෙන්න. කවදාවත්ම පිරිමියෙක් වගෙ රළු වෙන්න එපා.මම දන්නවා ඔයා එහෙම වෙන්නෙත් නැහැ. ඒත් කොයි වෙලෙත් ගහක එතෙන්න බලන් ඉන්න වැලක් වගෙ වෙන්න එපා. පොඩි පැලයක් වෙන්න. 

හෙවණට ලොකු පිරිමි ගහක් නැති උනත් , ඔයා ශක්තිමත්ව කෙලින් වැඩෙද්දි, ඔයාගෙ අතුපතර හරි ඔයාට හෙවණ දෙයි. ගහට ගහක් හම්බ වුනොත් , ඔයාට පුලුවන් ඒ ගස් හෙවණෙ වැඩෙන ලස්සන පොඩි ගැහැණු  පැලෑටියක් වෙන්න. වෙච්චි අතීතෙට ඔරොප්පුවට , පිරිමි ගස් පරද්දන්න උස යන්න ට්‍රයි කරන්න එපා නගා. ඒ ගස් කොහොමත් අපිට වඩා උසයි, ශක්තිමත් . ඒත් හෙවණ වෙන්න හරි ගහක් නැති තාක් වැලක් වගෙ ගහක එතෙන්න යන්න එපා. ගස් එමට තියනවා. පොඩි පැලයක් වගෙ වැඩෙන්න හෙමීට ... ගහක් නැතත් ඔයාට පුලුවන් හෙමීට උස යන්න. . '

ඇය මොනවා නැතත් මගෙ අපබ්‍රංශ වචන වලට කවදාවත් පෙරලා පහර ගහන්නෙ නැති නිසා මම ආයිමත් පුරුදු බණෙන් ටිකක් කීවා.. 

'මට තේරෙනවා අක්කෙ. මම උත්සහ කරනවා, මම දන්නවා හැම වෙලෙම ඔයා මට මේක කියනවා' 

'අහන් හිටියට මදි, හැදෙන්න නංගි , තව සැරයක් මට මේ වගෙ අපබ්‍රංස සීනිබෝල දෙබස් කිය කියා , මේක ලව් කියලා නිර්වචනය කරන්නෙ නැතුව.. මහ පොළවෙ ඉන්න. කවදාවත් ෆැන්ටසියට ලෝබ වෙන්න එපා. '

මම කිව්වා සැර වැඩි ඇති.  මට හිතෙනවා එහෙම. ඒත් ඈට තියෙන හිතවත්කම නිසාම මම මේ ටික කිව්ව බව , මේ බ්ලොග් එකත් නිතර ඈ කියවා යන නිසා, මේක කියවද්දි ඈ දැන ගනීවි.

ඈ එදත් වෙනද වගේම 'මම යනව අක්කේ, ගුඩ් නයිට්' කියාගෙන අන්තර්ජාලයෙන් සමුගනිද්දී මගෙ හිස ඇතුලේ නින්නාද උනා යමක්...  මොන එකකටද මන්දා , මේ ගීතය අහන හැම වෙලාවෙම මට සිහිවෙන්නෙ ඇයව. 

සුලං කපොල්ලේ - තැනූ කැදැල්ලේ

කෑලි කැඩී බිඳී වැටේ නිල් කඳු රැල්ලේ..

කූඩු කැඩී තැන තැන ගිය පුංචි කිරිල්ලී - 

දැන් ඔබ ලඟ සිටී රුවක් විලස නොසෙල්ලී

යොදුන් ගණන් ඔබම සොයා ආ සියුමැල්ලී - 

පිලිගනු ඈ කොහි යන්ටද නැවත ඉගිල්ලී ?

ඇයට මවක් පියෙක් නොමැත සිතිජ වළල්ලේ - 

කඳුල පමණි ඇයට උරුම දවස මුළුල්ලේ  

ඔබ තනිකඩ කුරුළු රජෙකි වෙසෙන නිදැල්ලේ - 

ඇයට ලැගුම් දෙන්න සබඳ ඔබේ කැදැල්ලේ.. 

~

ඇය හරියට ඉසිදාසි වගේ... ඉසිදාසිට මොන අඩුවක්ද? නැහැ, ඔව්, එක අඩුවක්, ඒකට හේතුව අහේතුව වෙන්න ඕනෙ. ඇය ගැන හිතෙන් මේ ගීය ප්‍රාර්ථනා කල වාර මතක් කරමින් මම නිහඬ වෙන්නම්. ඒ හැරෙන්නට මට කළ හැකි යමක් නැහැ. 

[254] ඇවිත් ගියාට ....

  ~`~

විවර අඩවන් දොරින , 
එ'සඳ කලුවර පැමිණ
වැතිර හුස්මක් හෙලන , 
හඬට සඳ විත් එබින !

පියන වෙත එවු කිරණ , ‍
රැඳින මොහොතක් පමණ
පි‍ටුව පමණක් නැමුන , 
පොතකි පෙර බැව් පිලිණ!

~`~

[253] මතක නැති මතක

                                                                

~

පෙති මත දිමුත පැහැ ඇති සුසිනිඳු මලක
වුවනත ලලිත වෙත සිත රැඳිමුත මෙලෙක
නටුමත කටුද පෙති යට පිණි දුටු කලෙක
බැඳි සිත මිසෙක, බිඳි සිත නැත , මත, මතක !

~ 

[252] 2012 පෙරහුරු පොත් රස්තියාදුව

ජීවත් වෙච්චි අවුරුදු ගණනාවේ වෙනස් නොවී එක දිගට තිබ්බ එකම දේ හැටියට මට මතක් වෙන ලොකුම ආසාව තමා පොත්. පොතක් නැතුව ගෙවිච්චි එක දවසක්වත් ජීවිතෙ තිබ්බෙ නැතිව ඇති. අනික තමයි අනෙක් කොයි දේ මිලට ගන්න ගියත් දෙපාරක් හිතන පුරුද්දක් තිබ්බත් පොත් කියන මාතෘකාවෙදි නම් මම හරියට වියදම් කරන්නෙ කිසිම පසුතැවීමක් නැතුව. ඒක ආවෙ අපෙ අම්මගෙන් වෙන්න පුලුවන්. පොඩි කාලෙ උනත් අනික් කොයි දේ අරන් දෙන්න ගියත් දාහක් ප්‍රශ්න අහලා , කිරලා මැනලා අරන් දෙන අපෙ අම්මා පොත් නම් , බස් ගාස්තුව දෙන්නට ඉතුරු කරගෙන ඉතුරු හැම සතෙන්ම පොත් අරන් දෙන්න පසුබට උනේ නැහැ.

මතකනෙ ගිය අවුරුද්දෙ පොත් රස්තියාදුව. 1,2,3 මෙන්න තියෙන්නෙ. ඒ මදිවට තඩිපොත් බෑග් එක නිසාවෙන් අඳුනගත්තු ඩේවිඩ් අන්කල්? මතක නැතිනම් බලන්නකො.

ඉතින් සැප්තැම්බරයට එන පොත් වසන්තයට කලින් නුවරට එනවනේ මිනි සයිස් (මම කිව්වෙ පොඩි සයිස්) වසන්තයක්. මහනුවර පොත් ප්‍රදර්ශනය බලන්න ඊයේ හනික සිටි සෙන්ටර් එකෙ ඉහලම මාලෙට ගොඩ උනේ නිකම් නැයො බලන්න යන්නා වගෙ හිතවත් හැඟීමෙන්.
 
ඉස් ඉස්සෙල්ලම විදර්ශනා එකට ගෑ‍ටුවෙ , කොයිකටත් එතනින් පටන් ගන්න එක පසුම්බියට සහ හිතා හොඳ නිසා. ඒක තමයි මගෙ ප්‍රියතම තැන. මම හොයන ජාතියෙ පොත් හොයල දෙන්න ඒ අක්කටත් පුලුවනි හොඳට. එතනින් එහාට නම් ඉතින් ඉබාගාතේ තමයි. පොත් රාක්ක , පොත් පුසුඹ, පොත් පොත් පොත්... කොයි අත බැලුවත් හිතවත්තු. ඒ කිව්වෙ පොත්.

රස්තියාදුවෙ යනව නම් හොඳම තනියම යන එක කියන  වාක්‍යය මම අදහන කරුනක්. හොඳටම ඉබාගාතේ යන්න හැකි වෙන්නෙ එතකොටනෙ. ඒ මදිවාට හිතෙන තැනකදි නවතින්න. හිතෙන තැනකදි ඉඳගෙන ඉන්න, හිතෙන වෙලාවට එකම සාප්පුවට ආයි ආයිත් උනත් ගොඩ වෙන්න වගෙ විකාර කරන්න පුලුවන් වෙන්නෙ තනියම යද්දි. මම නම් පොත් චාරිකං ඒක චරං තමා. නැතිනම් මගෙ යාලුවන්ට පණ එපා වෙයි මාත් එක්ක යන්න.

ඉතින් ඊයෙ පොකැට් එක එච්චර සරුත් නැහැ. ඒ මදිවාට පහුගිය සැප්තැම්බරෙන් ඉතුරු පොත් 4ක් තියනව - අටවක පුත්තු, වෙයි වෙයි-ශැංහයි සොඳුරිය, යක්ශයා සහ ප්‍රයිම් මෙනවිය , පියාපත් ලද දෝණිය. ඉතින් ඒවා පෙනි පෙනී තව ගන්න එකත් තේරුමක් නැහැ.

 

මාසික පඩි පැකැට්‍ටුවෙන් නම් හැම මාසෙම එකතු වෙච්චි පොත් අතරින් මගෙ වැඩියෙන්ම හිත ගත්තෙ නම් චේතන් බගත්ගෙ පොත් පරිවර්තන දෙකක් උනු , තුන් තකතීරුකම් කරපු කෙනෙක් මං පොතයි, හෙලෝ හෙලෝ පොතයි. 




රෝසි - උරුම අරුමය (ජෙරල්ඩ් ඩරල් ලියූ- උත්පලා ජයවර්ධන පරිවර්තනය කළ) පොත නම් මම හිතුව තරම් පරිවර්තිකාව සාර්ථක නැහැ. ඒක ගත්තෙ ලොකු බලාපොරොත්තු තියාගෙන . (මතකනෙ මගේ පවුලයි අනෙක් සත්තුයි ගැන මම ලිව්ව ලිපිය - එතෙන්දි නම් රානි රාජපක්ෂගෙ පරිවර්තන සරු බස නිසාමයි ඒ පොත් එතරම් රසවත් වුනේ- ආයෙ දෙකක් නැහැ) උත්පලා අක්කා දක්ශයි (ඇය මම හිටිය විශ්ව විද්‍යාලෙ සීනියර් කෙනෙක්, අපෙ රූමි කෙනෙක්) 

ඒත් රානිගෙ පරිවර්තන ශෛලිය ගැන හිතුවාම උත්පලා අක්කා ආරම්භයට ගොඩක්ම හොඳ බව ඇත්ත.. ඒත් ඉතින් .. ජෙරල්ඩ් ඩරල් කියන්නෙ උපහාස්යා පිරිච්ච කෙනෙක්. ඒ උපහාසය රානි සේනාරත්න රාජපක්ෂ තරම් ග්‍රහණය කරන්න උත්පලාට නම් හැකි වුනෙ නැති බව කියන්නම වෙනවා. එක අතකින් ඉන්ග්‍රීසි මුල් පොත නොකියවා මෙච්චර හෑල්ලක් කියන එකත් හරි වැරදි වැඩක්.

මොනව උනත් ඊයෙ ගත්තු පොත් ටික තමයි මෙන්න පල්ලෙහායින් තියෙන්නෙ.

දැන් ඔයාල අහාවි සෙසේ ගත්තෙ ඇයි ආයෙමත් කියලා... මතකනෙ සෙසේ ගැන මම ලිව්වා... ඔව් මට සෙසේ පොත තියනවා. ඒත් මගෙ හිතවත්ම මිතුරෙක්ට සෙසේ පොතක් හොයල දෙන්න මම පොරොන්දු උනා. ඒක ඉ‍ටුකරන්නයි ආයෙත් ගත්තෙ. සෙසේව ඕනෙ නම් දුවලා දුවලා යන්න විදර්ශනා කුටියට. එතන පොත තියනවා . සෙසෙ කියන්නෙ හිනාව සැහල්ලුව සහ සතුටට ඇබ්බැහි වෙච්චි ඕනෙ කෙනෙක්ට කියාපු පොතක්. 

සිරිමත් කියන්නෙ ඇත්තටම ළමා පොතක්. ඒත් ඒකෙත් සෙසේ වගෙ ශෛලියක් තියනව කියල තමා හිතුනේ. ඔලුව වැඩ රාජකාරි වලින් මිරිකිලා වෙහෙසිලා ඉද්දි බරසාර පොතක් කියෙව්වොත් මම හිතන්නෙ අංගොඩ තමයි නවතින්නෙ. ඒ වෙලාවට හොදම බේත් තමයි මේවා :)  

අරුම පුදුම ඉස්කෝලෙ ඊයෙ මම කියවන්න ගත්තා. ඒක නම් ආයිත් නෑ, නියම පිස්සු කතාවක්. ඉහත කිව්වබේත් ජාතියෙ පොතක්. පිස්සු හැදිලා ආයිත් හැදෙනවා. එච්චරට විකාර පොතක්. ඒත් කාලෙ හැටියට කියාපු පොත :) :) 

 

ඕන් ටිකක් බරසාර පොතක්. ඇත්තටම සයිමන් නවගත්තේගමගෙ රචනා ශෛලියට මම බොහොම මනාපයි. සංසාරණ්‍යය අසබඩ වගෙ පොත් වල මම ගොඩක් ගැඹුරක් වින්දා. ඒ ශෛලිය හොඳ සෙන්සිටිව් මූඩ් එකක ඉන්න වෙලාවට. ආයෙත් නෑ , ගැඹුරේම ගිලෙනවා. 

මග සොයා යන ගමන කියන්නෙ භික්ෂුණියකගෙ ස්වයං චරිතාපදානයක්. විදර්ශනා පොත් ගෙදර තුසාරි අක්කා තමයි කිව්වෙ මේ පොත හොඳ බව. සිල්මාතා කායිව් සහ ආචාරිය මන් භූරිදත්ත තෙරුන්ගෙ කතා කියෙව්වා නම් මේ පොත ඒ වගෙ එකක් වෙන්න ඕනෙ. තාම කියෙව්වෙ නැහැනෙ. කියෙව්වම කියන්නම්කෝ. අවුරුදු ගණනාවක්ම රැවටිලි මායාවන්ට හසුවූ මේ තේරණිය ඒ හැම එකක්ම අතරින් මග සොයා ගිය ගමන කියවෙන පොතක් මේ. 

 

පුනරුක්ති කියන්නෙ ගිය අවුරුද්දෙ ඉඳලම ගන්න එක මගෑරුනු පොතක්. ඒත් ගන්න තදින්ම හිතුනු පොතක්. අනෝමා ජනාදරීගෙ ජීවිතේ කොයිවගෙද බලමු.  

නිරුවත් වානරයා කියන පොතත් ඒ වගේ. මේ පොත පොඩි කාලෙ (ඒ කිව්වෙ අවුරුදු 21 වගෙ) දකිද්දි ගන්න ලැජ්ජා හිතුනෙ මිනිස්සු මොනවා කියයිද දන්නෙ නෑ කියලයි. ඒත් දැන් ඉතින් ලෑජ්ජාවට වඩා මේ පොතේ වටිනාකම දන්න නිසා ආයිත් මට මොකද කවුරු මොනවා හිතුවත්? නේද? අනික දැන් මම ලොකුයිනෙ . නේද? හෙ හෙ. 

ඔය පල්ලෙහායින් තියන ඉතුරු පොත් තුනම ඉතින් මගෙ දෑනුම එකතුවට තමා. විභාග දෑනුම මට වඩා වටින්නෙ මගෙ ලමයින්ට. ලක්දිව බුදු පිලිම කියන්නෙ මම කියවන්න බොහොම මනාප විෂයක්. ඒ වගෙමයි සර්පයෝ. අනේ මන්දා. සර්ප විද්‍යාවටත් මම බොහොම ආසයි, පොඩි හැකරැල්ලෙකුටත් බය උනාට. ඉතින් දැක සතුටු තමයි. :) :)  

ඔන්න ඔය විදියට හරිම තෘප්තිමත් පොත් දවසක් ගෙවලා , ගොනා අනින්න ගිහින් උලුක්කු වෙච්චි කකුලෙ ඉදිමිල්ලත් කීප ගුනයකින් වැඩි කරගෙන ඒත් හිතේ පුරවගත්තු පොත් සුවඳයි , අතේ තිබ්බ හැටියට ගත්තු පොත් ටිකයි අරගෙන මම ගෙදර ආවෙ ඔය විදියටයි. දැන් ඉතින් ලමයි මට හරියට වැඩ :) :) ලමයි මට කරදර කරන්නෙපා. තියනව මේ පොත් එක එක අනුභව කරන්න මට :)