tag:blogger.com,1999:blog-5304315484124348842012-02-14T22:46:11.444+05:30<br><b>" මිනිසුන් උදෙසා.. මිනිස්කම ලියන්නෙමි .... "</b>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.comBlogger2321100tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-43559227796965407142012-02-12T08:00:00.000+05:302012-02-13T19:42:27.603+05:30<span style="font-size: large;">ළමා&nbsp; වියෙන් පසුව ගෙවී ගිය තුරුණු වියේ , අන් අයට හිමි වෙන වසන්තය නම් සරසවි සමයයි. ඒ සරසවි වසන්තය වැඩියක්ම සොඳුරු ලෙස උදා වන්නේ පේරා කොලු කෙල්ලන්ට බව නොරහසක්. මන මෝහනීය වටපිටාවත් , අක්කර දහස් ගණනක සරසවි උරුමයත්, ඒ උරුමය හා බැඳුනු සම්ප්‍රදායන් සහ ඉතිහාසයන් විසින් , පේරාදෙණි සරසවියට පිවිසෙන්නවුන්ව නිරායාසයෙන් ඇද දමන්නේ අපූර්ව චමත්කාරයකට කිවහොත් නිවැරදියි... එනිසාම පේරාදෙණි සරසවි මවුන් ඇකයෙහි හරිබරි ගැසෙන තරුණ කොලු කෙල්ලන්ට සංසාරයම සිහිපත් කොට තලු මැරිය හැකි 'අතීතයක්' හිමියි. <br /><br />ජීවිතේ මල් නමින් ලියන මාත් ඒ මවු ඇකයට ගොස් මීට වසර හරියටම නමයකට උඩදි හරිබරි ගැහුනෙ ජීවිතේ සොඳුරුතම සමය වුවත් </span><span style="font-size: large;"> , බොහෝ බ‍රැති හිසින් හා හිතින් කිව්වොත් නිවැරදියි. මිල මුදලින් පරිබාහිර බොහෝ අතොරයන් නිසාවෙන්ම පේරා බැචාලා බැචීලා අතරෙහි හිටි ජීවිතේ මල් ඉතා නිහඬ චරිතයක් වූවා. පන්සිය හැට අටක් වූ බැචාලාත් බැචීලාත් අතර ජීවිතේ මල් හිටියාදැයි අදටත් නොදන්නා අය හාරසියයක්වත් ඇත්තේ ඒ නිසාවෙන්. <br /><br />බ්ලොග් පි‍ටු අතරේ එක එක ජාතියේ බස් වහරින් එක එක දෑ නිදහසේ ලියන ජීවිතේ මල් එකල ඉපැදී සිටියේවත් නැහැ. නැහැ , මා වැරදියි. පාසැල් සමයේ උපත ලිවීම ඈ ලොවෙහි උපත ලැබුවත් ,ජීවිතේ මල්ගේ පන්හිඳ පාසල් වියෙන් පසුව&nbsp; ඇණහිටියේ ඇයි දැයි මා පවා දන්නේ නැහැ. ඉතින් එසේ ගෙවුනු අතිශය නිහඬ අතිශය අප්‍රසිද්ධ ජීවිතය විසින් පේරාදෙණියට පෙම් නොකල එකම සරසවි සිසුවිය බිහි කරනු ලැබුවා.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTO4KAWzeaFKKowxh76rA0D4CjwDq0cTo0KF0rcaEn6TuouGFftZF9G99xr" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTO4KAWzeaFKKowxh76rA0D4CjwDq0cTo0KF0rcaEn6TuouGFftZF9G99xr" width="327" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br />අවශේෂ සිසු සිසුවියන් හමුවට නොයන, සිසු හමු, විනෝද චාරිකා මග හරින, පැදුරු පාටි , ‍රැග් සහ සංගීත ප්‍රසංග වල කිසි සේත් නොදකින ජීවිතේ මල්ගේ ජීවිතය එකල මල් පිපුනේ නැහැ. ඒ වෙනුවට සිටියේ , දේශන අවසන් වූ වහා (ඇතැම් විය අවසන් වීමට පෙරම) කඩාගෙන බිඳගෙන ගෙදර දිව එන , ගෙදර විත් පේරා ප්‍රධාන පුස්තකාලයෙන් ගෙන එන නවකතා , කෙටිකතා සහ පරිවර්තන පොත් කියවන , දේශන සටහන් ලස්සනට ලියන මුත් , විභාගය තෙක්ම දිග නොහරින , විද්‍යා පීඨ පුස්තකාලය පැත්තේ පස් නොපාගන ,&nbsp; ඇපෙන් බේරෙන්නට විබාග ලියන කම්මැලි ගැහැනු ලමයෙක්.&nbsp; එහෙත් සතියේ දවස් පහ මෙසේ අප්‍රසන්න ලෙස ගෙවා දමන ඇයගේ වසන්තය සති අන්තයයි. හේතු කිහිපයක් නිසාවෙන්. මහත් ආශාවෙන් ඈ සති අන්තය ඉගෙන ගත් පරිගණක උපාධිය සහ එම ආයතනය ඇගේ අනාගතයේත්, සතුටේත් , ප්‍රේමයේත් , මහන්සියේත් , කැපවීමේත් ‍තෝතැන්න වූවා. <br /><br />විශ්ව විද්‍යාල භාෂාවෙන් කිවහොත් , එවකට 'පිටින් ගොඩ ගිය' සංගමයට අයත් විම නිසාම , පේරාදෙණිය සරසවි බිමෙන් පෙම්වතකු සොයා නොගත් (හෙවත් සරසවියට අඩිය ගසන්නටම පළමු පෙම්වතියක වී සිටීම) වරදට විශ්ව විද්‍යාලයේ තරුණ තරුණියන් අත්විඳින නිදහස චමත්කාරය මට පෙනුනේම නැති තරම්. ඉතින් රෑ එලිවෙන තුරු පැවැත්වෙන පැදුරු සාජ්ජ , සංගීත ප්‍රසංග සහ වලේ නාට්‍ය ඈටත් ඇගේ ප්‍රේමයටත් සොඳුරු මතක එක් කලේ නැහැ. (වලේ නාට්‍ය නොබැලූ , ඒ ටී එකේ ‍ෆිල්ම් නොබැලූ , අලත් නොවූ බැචියක් වී නම් ඒ ජීවිතේ මල් පමණක්ම විය හැකියි)&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් මේ දිගු කතන්දරය අග සංසාරේ ලිපියෙහි ලියවෙන්නේ මොනවාදැයි ඔබ මගෙන් අසාවි. සැබවින්ම මා සජීවි ගීත ප්‍රසංග හෝ ජීවිතයේ සැබෑ කෙලිලොල් විඳීම් කිසිවක් මේ ගතවූ වසර දහයක් පුරා වින්දනය කළ අයෙකු නොවෙයි. එනිසාම ජීවිතේ මග හැරී ගිය අනගි තුරුණු වියක් පිලිබඳ කුඩාහෝ තැවීමක් සිත මෝදු නොවේ යයි මුසානම් මට කිව නොහැකියි. එහෙත් ඒ අ‍තෝරයන්ගෙන් පිරි ජීවිතයේ දශකයක් තුල, කෙලි වියේ පණ ගසා ආ, එමෙන්ම යොවුන් වියේ යලිත් නිද්‍රාවට පත් රසය , ජීවනය , යොවුන් විය අගිස්සේ හිඳියදී හෝ යලිත් ආගමනය වීම මට මහා මිහිරියාවක්. පසුගිය ජනවාරි 31 වනදා මා හිතවතියක් කරන්නට යෙදුනු සත්කාර්යය නිසාවෙන්ම , ඒ ගෙවුනු වියෙහි නොලද සොඳුරු අත්දැකීමක් විඳිය හැකි වූවා.. 'මියැසි රාවය' මධ්‍යයේ වික්ටර් රත්නායකයන්ගේ හඬෙන් මිදෙන ශක්තිය, සුපැහැ</span><span style="font-size: large;">දිලි ජවය සහ සුගායනීය පදවැල් විසින් මා අමුතුම ලෝකයකට ගෙන ගියා කිවහොත් නිවැරදියි.</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඔබ නැතුව ඉන්න බැරි තරමට <br />ඔබ හිතට ඇවිත් හෙමි හෙමිහිට<br />ඔබ නොදැක ඉන්න බැරි තරමට<br />නෙත ඔබව සොයනවා දවසෙම<br /><br />මේ සීතල හිම ගිරි අරණේ</span><span style="font-size: large;">&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">මට හමුවූ වන පස කුසුමේ<br />පෙති මත සතපා<br />‍රැගෙන යන්න මා <br />කුසුම් නිම්නයේ මාලති</span><span style="font-size: large;">යේ<br /><br />මේ ජීවන අවපස අහසේ<br />ඔබ පුරපස සඳ වී පිපුනේ<br />ඔබේ ‍රැසින් මා දවාලන්න රෑ<br />ලය මත සනහා රාජිනියේ</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ආදරයේ උණුසුම් නැවුම් චමත්කාරය සහ කියාගනු නොහැකි උද්වේගකර චින්තාවලීන් පණ ගසන්නේ ආදරයෙහි මුල්ම දිනවලදී.. කොතෙක් උදම් ඇනුවත්, කොතෙන් පුරසාරම් කීවත්,වරින් වර </span><span style="font-size: large;">ආදර වදන්, තැගි, කවි වලින්&nbsp; </span><span style="font-size: large;">යාවත්කාලීන කලත්, ඒ මුල්ම දින කිහිපයේ සිත වසා පැතිරගත් චමත්කාරය කිසි ලෙසකිනුත් කාලයත් සමග නොපවතින බව. <br /><br />සිය ආදරය නොදැක නොසිතා නොමැතිව එක මොහොතක් ගෙවීම පවා කොතෙක් අසීරුදැයි ආදරයේ චමත්කාරයෙන් මත් වූ මුල් යුගයක් ගෙවා ඇති ඕනෑම කෙනෙක් දන්නවා ඇති. ඒ සිහින, ඒ හද තිගැස්ම මොනවට නිරූපණය වූ මේ <a href="http://beemp3.com/download.php?file=13218686&amp;song=Oba+nathuwa+inna+bari+tharamata" target="_blank">සොඳුරු ගීය</a> මට කණ වැකුනේ , වික්ටර් රත්නායකයන්ගේ ගී ගොන්නකට 31 එනිදා දැහැන් ගත වීම නිසාවෙන්. ඉන් බැඳීගිය සිත ගෙදර ආ ඉක්බිති නොනැවතී ඔහුගේ ගී සොයා ගිය නිසාවෙන්.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ගෙවීගිය දශකයෙහි මගෙන් ගිලිහී ගිය දෑ වෙනුවෙන් , ඒ කාලයෙහි කළ හැකිව තුබූ දෑ වෙනුවෙන් මට කිසිදු දුකක් නැතැයි කියන්නේ නම් එය මුසාවක්. එහෙත් ගෙවෙන වර්තමානය , කොතෙක් ගැහැට පිරි වුවත් , එහි නිරන්තර සාමයත් සිනහවත් සැනසීමත් පිරී පවතින්නේ&nbsp; එදා අත්හැරී ගිය රස භාවයන් උලුප්පවා ගනු වස් අද එදාට නොදෙවෙනි සොඳුරු අවස්ථා එකින් එක මතුවන නිසාවෙන්. <br /><br />අතීතය සිහිනයක්ම බැවිනුත්, අනාගතය ප්‍රාර්ථනාවක්ම බැවිනුත් , වර්තමානය තරම් අත්දැකීම් වලින් කැලතෙන , හැඟීම් රස භාව මුසු වෙන සංසිද්ධියක් තිබේවිද?&nbsp;&nbsp; ප්‍රථම ප්‍රේමයත් , අතීතයත් , එහි ඇති චමත්කාරයත් , එලෙසින්ම නටබුන්ව තිබෙන එහි නිමාවත් , එහි ප්‍රතිපල වශයෙන් රස බැලූ විරහවත් , අද එහි තිබෙන සැබෑ නටඹුන් වල තිබෙන පෞරාණික අනන්‍ය බවත් , වේදිකාවට පැමිණි සුනිල් එදිරිසිංහයන්ගේ හඬින් පණ ගැසුයේ <a href="http://beemp3.com/download.php?file=5086585&amp;song=Santhapa+Mawathe" target="_blank">මෙලෙසින්</a>.. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සන්තාප මාවතේ&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සංවේදනා මැදුරේ<br />සංවේගයෙන් දන්වා සිටින්<br />වෙන්වීම මා ඇගෙන්...<br /><br />තරුවක් ලෙසින් වැලපී හඩා රැයේ<br />දැරියක් හිදී තනිවී දෙමං ත</span><span style="font-size: large;">ලේ<br />නොසැලී රැඳී</span><span style="font-size: large;"> කදුලක් ඇගේ නෙතේ<br />හඩගා කියයි නටඹුන් අතීතයේ..<br /><br />හසරැල් මැකී පිපිමල් මුවේ ඇගේ<br />සිහිලැල් සිදී හදවිල් තලේ මගේ<br />සද තාරකා අදුරේ ගිලී</span><span style="font-size: large;"> ගියේ<br />ඇය මා සෙවූ සෙනෙහෙ නිමාව යේ</span><span style="font-size: large;">..</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br />මම මේ රෑ එකට , මීදුමේ එතුනු සඳලුතලයට එබී කුකුසින් තරු දෙස නෙත් යොමමි... අනේ , ඒ පුංචි තිත් රෑ පුරාවට නිවි නිවී දිලෙමින් හඬමින් වැලපෙනයුරුත් , සඳ තරු නැති අඳුරෙහි හිඳගෙන ඉකි බිඳින යෞවනියකුත් මට එකවර සිහිවෙයි.. අහස තරම් විශාල පදාසයකට තරුවකින් ඵල කිම?&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">වික්ටර් රත්නායකයන් පෙර ගැයූ ආදරයේ උණුසුම් චමත්කාරයත්, එහි ඇති අවිහිංසක බොලඳ බවත් , සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගැයූ එතරම්ම උණුසුම් ආදරයක අවප්‍රාප්තියත් සහ වෙන්වයාමත් , ඉතා දිගු ජීවිත ගීතයක් හෙමිහිට මුමුණනු මට ඇසෙයි. පෞරාණික මතක යනු යාවත්කාලීන කළ හැකි වර්තමානයක් හෝ අනාගතයක් අහිමි අතීත සටහන් වේ.. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://tgraphic.com/userimages/new_module/TGraphic_com-love_hurt_dark_and_surreal_photo_manipulation-l319.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="332" src="http://tgraphic.com/userimages/new_module/TGraphic_com-love_hurt_dark_and_surreal_photo_manipulation-l319.jpg" width="640" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-4355922779696540714?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-50955041768505331662012-02-04T15:56:00.000+05:302012-02-04T15:56:01.354+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://fc05.deviantart.net/fs71/i/2009/364/c/5/Tree_of_Hope_by_InertiaK.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://fc05.deviantart.net/fs71/i/2009/364/c/5/Tree_of_Hope_by_InertiaK.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;දෙවියන් සිටින්නේ ගස් උඩය කියා සිතූ ඉතා ලපටි වියක් මට තිබුනේය. කාලයත් සමග දෙවියන් ඉහළ අහසට ගියේය.. වයසින් මුහුකුරා යත්ම , විවිධාකාර අනංමනං වලින් යොවුන් සිත ඔද්දල් වී යන තුරුම දෙවියන් හිතේ අපූරුවට වාසය&nbsp; කලේය.&nbsp; දෙවියන් මෙන්ම දේවත්වයද සංකල්ප කියන දෙයින් එහාට නොගියේය.&nbsp; එහෙත් පෙර කලෙක පලාගිය දෙවියන් මීට වසර කිහිපයකට උඩදී යලිත් හෘදය අරක් ගත්තේය. මෑතකදී නන්දා මාලිනිය ගයන <a href="http://www.mediafire.com/?vi85b19wr18nq9t" target="_blank">මේ ගීය</a> සවන වැකීමෙන් ඒ දෙවියන් පිලිබඳ හැඟුම යාවත් කාලීන වූයේය.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>අන්න බලන් දෙවියෝ</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>දෙවියන්ගෙත් දෙවියෝ</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සෙත් සලසන මුත් දුක් ගැහැටම ලත්</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>දෙවොලක් නැති දෙවියෝ</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සදා හරිත කර මුලු මිහිමඬලම&nbsp;</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සෙවණ සදන දෙවියෝ</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මුව වග වලසුන් ගිජිඳුන් විහඟුන් ‍</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>රැකවල් ලන දෙවියෝ</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>කියතෙන් ගෙල සිඳ ලේ සෙලවූවත්&nbsp;</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>තරහක් නැති දෙවියෝ</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නිසි කල වැසි දී පින් පෙත් නොලබන&nbsp;</b></span></div><div style="color: #274e13; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>අවිහිංසක දෙවියෝ</b></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දෙවියන් සිටින්නේ, දෙවියන් පුදන්නේ , දෙවියන් විස්වාස කරන්නේ මොන ආගමේදැයි, එය විස්වාස නොකරන්නේ මොන ආගමේදැයි කතාවක් ගාවා ගත යුතු නැත. නන්දා මාලිනිය කියා සිටින මේ දෙවියන්&nbsp; වසන්නේ ඈත භවනක නොවේ...</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://cache-images.writersnetwork.com/sites/default/files/imagecache/destination_site_medium/fotolia/Fotolia_6233932_Subscription_L_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" src="http://cache-images.writersnetwork.com/sites/default/files/imagecache/destination_site_medium/fotolia/Fotolia_6233932_Subscription_L_4.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;මා සිටින්නේ දේව වාදය බැහැර කරන ආගමකය. මා සිටින්නේ අදේව ආත්මයන්ද ප්‍රතික්ෂේප කරන ආගමකය. එහෙවු තැනෙක සිට මා අද ලියන මේ දෙවියන්ව දැමිය යුත්තේ කුමන කැටගරියටද?&nbsp; මා ස්වභාවවාදියෙකැයි මට සිතෙන්නේ මේ නිසාය.&nbsp; 'ඕක තමයි ලෝකෙ හැටි' කියා හැම දේටම සාධාරණ නිදහසට කරුණක් දිය නොහැකි බව ඇත්තකි. එහෙත් ලෝකය උඩ යට පෙරලුනත් විස්මයෙන් ගල් නොගැසෙන්නේත් මා උඩ යට නොපෙරලෙන්නේත් , කොයි තත්වය මධ්‍යයේ වුව සිහිය පවතින්නේත් මා ස්වභාව වාදයට පෙම් බඳින හෙයිනි. <br /><br />මේ දෙවියන් අදෘශමාන නැත. මේ දෙවියන්ට හාස්කම් පාන්නට ඕනෑ නැත. මේ දෙවියන්ම සහමුලින්ම හාස්කමකි.&nbsp; පසට සෙවණ දෙන අහස් වියණත්, පයට සිසිල දෙන මහ පොළවත් , ඒ අතර සුවය මවන සුලඟත්&nbsp; මහ අභිරහසක් නොවේද? මේ මැවීම , මේ යාන්ත්‍රණය තරම් විස්මය ජනක දෑ අද ඊයේ පහළ වූ විද්‍යාවට බිහි කළ නොහැකිය.&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඒ දෙවියන් මවන සීතල දිය උරා බී සැනහෙන අපි ඒ දෙවියන්ගේම ඇඳිවතේ නොපහරන්නෙමුද? අහිංසක මුව සා පැටවුනුත්, බියකරු වග වලසුනුත් , සද්දන්ත ඇත් අස් රජුනුත් මේ එකම දෙවියන්ගේ ‍රැකවලෙහි වැඩෙන්නෝය. දෙවියන් ඒ කාටවත් වෙනස් හැඳි වලින් බෙදන්නේ නැත. අතු ඉති සිඳින වඳුරු ‍රැලටත් , කඳ මතුයෙහි එතෙන සර්පයන්ටත් , තුරු මුදුනක විවේක ගන්නා පක්ෂිනටත් දෙවියන්ගෙන් එකම සැලකිල්ලක් ලැබෙයි. <br /><br />එහෙව් දෙවියන්ගේ ගෙල එක කියත් පහරින් සිඳින්නේ සාමුව වග වලසුන් නොවේ. අපය... මේ දෙවියන්ට පින් අත්වන්නට දෙවියන්ගේ දරුවන්ට ජීවිතය ලැබී තිබේ.&nbsp; <br /><br />අහසින් වැටෙන්නට දිය බිඳු අතිරික්තයක් වළාකුලු ගබඩාවෙහි නැත. වැටෙන හැම දිය බිඳුවකම , දෙවියන් වෙර වීරියෙන් දිවි ‍රැකගෙන ,&nbsp; අහස් කම්හලට සැපයූ අමුද්‍රව්‍ය පිලිබඳ ඉතිහාසයක් ඇත.&nbsp; එහෙත් දෙවියන්ගෙන්, අහස ඉල්ලන තරමටම, දෙවියන්ට සැපයිය හැකි සීමාවක් තිබේ.&nbsp; කරන මෙහෙයට පින් පෙත් මඳ හෙයින්ම දෙවියන් ඉක්මනට වයසට යන වග පෙනේ.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.g-technology.eu/competition/sites/default/files/comp_picture_thumb/The%20Tree%20of%20Hope.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="301" src="http://www.g-technology.eu/competition/sites/default/files/comp_picture_thumb/The%20Tree%20of%20Hope.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සකල විධ ලෝක වාසී සත්වයනට සෙත් සලසන මේ දෙවියන්ට පින් පෙත් නැතත් අඩුම ගානේ දුක් ගැහැටවත් නොදී සිටීමට , ඒ දෙවියන් නිසා දිවි ගැට ගසා ගන්නා අපට යුතුකමක් තිබෙනවා නොවේද??? </span><br /><span style="font-size: large;"><br />ගෙල සිඳින්නට කියත මුවත් තබනට මත්තෙන් අප ඒ ගැන සිතිය යුතු නොවේද?&nbsp; </span><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-5095504176850533166?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-60211943686832116342012-01-26T08:00:00.000+05:302012-01-26T08:00:00.122+05:30<span style="font-size: large;">වසර කිහිපයකට පෙරාතුව මුතු ඇටෙයක පදාසයක් ගිනිගත්තේය. ඒ මහ ගින්දරට හසුවී හළු වූ බොහෝ සුන්බුන් අතර පාලු සුසානයක් මට පෙනෙයි. මා හිඳින ඉසව් මෙන් දුර කඳු මුදුන් මිහිදුමෙන් එදා මෙන් අදත් ගැවසුනේය... මුතු ඇටයේ දිස්නය සොරාගත් ඒ සුසාන පදාසය පහුරු ගසමින් , දුබල කෙඳිරියක් ඇසෙයි.&nbsp; සිහ දෙනුන් දෙදෙනෙකු යැයි පෙනෙන මුත් , ලංව බැලූ විට ඒ කොටි දෙනක සහ සිහ දෙනක බව පසක් වෙයි...</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-O64WSr3FrPw/TyBBBP62ZSI/AAAAAAAAC9Q/VDvCleRLHY4/s1600/blackzoo6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="467" src="http://2.bp.blogspot.com/-O64WSr3FrPw/TyBBBP62ZSI/AAAAAAAAC9Q/VDvCleRLHY4/s640/blackzoo6.jpg" width="640" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දෙදෙනාම මැහැල්ලෝය.ඒ වයසටදැයි අකලටදැයි පැහැදිලි සාක්ෂි නැත.. ඉඳහිට වැටෙන හදිසි වැහි මත්තෙහි , අලු යට සැඟව ගත් කුඩා පුපුරු 'සූස්' හඬින් දැවී හඬ නගයි. ඒ හුස්මකැයි වරදවා වටහා ගන්නා මහලු දෙනුන් දෙදෙන එදිසාවට දිව විත් එකිනෙකාට මුහුණලා නතර වෙති..<br />දශක ගණනාවකට නොදු‍ටු ඒ දෑස් එක් වෙයි. එහෙත් සුසානයට පණ නො එයි.&nbsp; අතුරුදන්වූ ගාලගෝට්ටියක මතකයකුත්, තවමත් පොළව යට දැවෙන කැලෑවේ සුන් බුන් අතර හැංගී ගිය සිහ පැටවෙකුත් , කොටි පැටවෙකුත් දෙදෙනාගේම සිත් වලින් සහ නෙත් වලින් පිටතට පනිති. <br /><br />ඒ ඔහුගේ අම්මාය. මේ මොහුගේ අම්මාය. දෙදෙනාටම එරුනේ කිරිය. එකම ගහකොළ බදා , සහ බෙදාගනු වස් දිගු කලක් සතුරුව හුන්නේ ඇගේත් , ඇගේත් බාල පරම්පරාවය. අද මෙසේ ඒ සිරුරු දෙකම මිහිදන් වන්නේ එකම පස්ගොඩක නොවේද?&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ygck-YvPzLM/TyBBii9A5TI/AAAAAAAAC9Y/7mdrDql3inI/s1600/137.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="361" src="http://1.bp.blogspot.com/-ygck-YvPzLM/TyBBii9A5TI/AAAAAAAAC9Y/7mdrDql3inI/s400/137.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br />සිහ වරිගයටද කියන්නට කතාවක් තිබේ. ඒත් අනෙක් අම්මාටත් එරුනේ කිරිය. මේ අම්මාට වගේම. හේතුවෙහි හොඳ නොහොඳත්, පසු ඵලයෙහි හොඳ නොහොඳත් කතා කරන්නට , මනුස්සකම පමණක් ලියන මගේ පන්හිඳට සවි මදිය. හේතුව මගේ මඳ දැනුමය. එහෙයින් පොදු දහම පමණක්ම ලියන මට දොස් නොනඟනු මැනවි.<br /><br />දෙදෙනාම හිස වසාගෙන හිඳින්නේ එකම වැස්සට බියෙනි. දෙදෙනාගේම හිසට ඉහලින් පායන්නේ එකම හත්දින්නත් තරුවලල්ලකි. ඒ මේ අම්මලා දෙදෙනාගේම පැටවුන් ගැටවුන් වී,&nbsp; විරසක වී, මිහිදන්වී සිටින එකම සුසානයයි. ඒ සුසානයෙහි නිදන ඔක්කෝම රණවිරුවෝය. අඩු ගානේ වැදූ අම්මලාගේ සිත් වල ඔවුහු රණවිරුවෝය.&nbsp; <br /><br />මේ 'ඈ' ලාගේ කතාවයි. සුසානයෙන් ඇහෙන්නේ මේ කෙඳිරිය විය හැකියි. එය කෙඳිරියක් නිසාවෙන් අතීතයට මිස අනාගතයට ඉන් පලක් නැතිය. රණවිරුවන් වී ඔවුන් පොලව යට නිදන සඳ , ඔවුන්ගේ බිරින්දැවරුන් අතින් අත යන, සහෝදරියන් සහෝදරයන් අනාථ කඳවුරු වල බලාගත් අත බලා සිටින ඛේදවාචකයේ සාරාංශයක්&nbsp;</span><span style="font-size: large;"> මේ අම්මලා දෙපොලටම තිබෙනවා නොවේද? මුලුමහත් සනුහරේම අනුකම්පාව මිස, අනාගතයක් අහිමි වූ , අම්මලාගේ තාත්තලාගේ කතාව නොවේද මේ</span><span style="font-size: large;">? ඒ කතාවේ නමක් ගමක් ලියා තිබේවිද? <br /></span><br /><div style="color: blue; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>රන්කැටි පුතා කෝ කෝ ?<br />රන්කැටි පුතා කෝ?<br />රන්කැටි සිහ පැටියා කෝ?<br />රන්කැටි කොටි පැටියා කෝ?<br /><br />යාපනයේ ඉපැදුනු මගෙ මුව පැටියා<br />රෑක ඇවිත් උදුරාගෙන ගියෙ කොටියා<br />මාගම්පුරේ ඉපැදුනු මගෙ සා පැටියා<br />සිංහ ‍රැලට සිහ වෙස් ගෙන ගිය සැටියා <br /><br />රණවිරුවෙක් විය මිය ගිය කොටි පැටියා<br />කොටි මව මා ගෙපැලේ අඬ අඬ සිටියා<br />රණවිරුවෙක් විය මිය ගිය සිහ පැටියා<br />සිහ මව මා ගෙපැලේ අඬ අඬ සිටියා</b></span></div><span style="font-size: large;"><br /><b>පසු වදන</b></span> <br /><span style="font-size: large;"><br />නන්දා මාලිනිය&nbsp; මේ ගී ගයා හිස බේරාගෙන සිටීමම මහ අරුමයකි.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br />සම්මතයෙන් ඔබ්බට යන්නේ , මේ එකම ලේ ඇති විවිධ අම්මලා විඳවන එකම දුක් කතාව පමණක්මත් නොවේ. නන්දා මාලිනිය නම් නිර්භීත ගැහැණිය අසම්මතයෙනුත් ඔබ්බට මහා පියවරක් තැබූ පුදුමාකාර චරිතයකැයි මට සිතේ...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><a href="http://www.tharuyaya.com/listenmp3.php?id=1617" target="_blank">ගීය අහන්න</a>...&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LuQxg2jprI8/TyBB5CoPMDI/AAAAAAAAC9g/OztQDWxG6ig/s1600/Lion-c-i_gallagher.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="425" src="http://3.bp.blogspot.com/-LuQxg2jprI8/TyBB5CoPMDI/AAAAAAAAC9g/OztQDWxG6ig/s640/Lion-c-i_gallagher.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-6021194368683211634?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-38617775223353939222012-01-22T22:42:00.002+05:302012-01-22T22:42:34.940+05:30<br /><span style="font-size: large;">පහුගිය දවස් ටිකේ සංසාරේ අපි බ්ලොග් එක නිකම් වැහීගෙන වැහීගෙන ගියා වගෙ එකක් උනාද කොහෙදෝ.. අනේ මන්දා එහෙම උනා. ඒකට හේතුව මම අලුතෙන් ඇරඹුව මගේ <a href="http://tomylovingteacher.blogspot.com/" target="_blank">ආදරනීය ටීච</a> බ්ලොග් එකය කියලා කියන්නත් අමාරුයි. මොකද ඒකෙ පලවෙන්නෙ මගෙ ලිපි නොවෙන නිසා. ඒ වෙනුවට , අනෙක් අය ලියා එවන ලිපි නිසා. ඒ නිසාම ජීවිතේ මල්ට මොකද උනේ කියලා හැබෑ මත විමසුමක් කරන්නට දිල්ශාරාට සිද්ධ වුනා. ජීවිතේ මල්ගේ නිශ්ශබ්දතාවය දිල්ශාරාට මහ කරදරයක් වෙන්න පටන් ගත්තා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඊලඟට දිල්ශාර කලේ , ඒකට හේතුව හොයන්න කැසකවා ගත්ත එක. ඉතින් අතෑරියෙ නෑ. එයා හේතු හොයාගෙන හොයාගෙන යමින් ජයග්‍රාහී ලෙස සති ගණනක් ගත කලා. එක එක හේතු උඩ යට යමින් එමින් ඈගේ චෝදනා එක එක සම්පිණ්ඩනය කරමින් , චෝදනා භාර ගන්නට ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට සමත් වුනා.ඒත් එයාට කිසි සේත්ම 'ජීවිතේ මල්ට මොකද මේ වේගෙන යන්නේ?' කියන ප්‍රශ්නෙට , මුල මැද අග ගැලපීගෙන ගැලපීගෙන වැටහීගෙන යන සාර්ථක පිලිතුරක් හොයා ගන්න බැරි වුනා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මාස ගණනාවක් අධ්‍යාපන කටයුත්ත පමණක් කරගෙන යමින් නිවසේ සිට ගෙවූ සමනල් සැහැල්ලු කාලය ඉකුත් වූයේ ආයෙමත් පූර්ණ කාලීන ‍රැකියාවකට එකතු වීමෙන්. ‍රැකියාව, ‍රැකියා ස්ථානය වගේම ‍රැකියා කරන සහ ළමුන් අතර ගැවසෙන ජීවිතයට ආයෙත් පෙම් බඳිමින් ජීවිතේ මල් කෙසේ වෙතත් දිල්ශාරා ආයිමත් සාමාන්‍ය ජීවිතයට අවතීර්ණ වුනා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් මොකක්දෝ වේගෙන යමින් තිබුනා. ජීවිතය ඵලදායි ලෙස ගෙවන පැය විසි හතරේ, ආවර්තී ක්‍රියාදාමයක සිට අධිවේගයක දිව යන මොටෝ සයිකලයක් මෙන් ශබ්ධ නගාගෙන දිව යන අයුරක් සිතට නැගෙන්නට වුනා. ශබ්ධ අමිහිරි වුනා.පුද්ගලික&nbsp; දුරකථන ඇමතුම් නොසලකා හරිමින් රාජකාරී ඇමතුම් වලට පමණක් මනස හුරුවේගෙන යන්නට වුනා. සංගීතය , චිත්‍රපට , බ්ලොග් එක සහ සිතීමේ ක්‍රියාවලිය පවා ඇණහිටිමින් යාන්ත්‍රික පැය 24කට ශරීරය සුසර වෙන්නට වුනා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://whatislistening.com/blog/wp-content/uploads/2011/12/Peace-of-Mind.html.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="308" src="http://whatislistening.com/blog/wp-content/uploads/2011/12/Peace-of-Mind.html.jpeg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් ? මොකක්ද මේ හිත පෙලන දේ? වැඩ කරනවා නම් වැඩ තිබෙනවා නම් , ජීවත් වෙනවා දැනෙනවා. අරමුණුත් තියනවා. යහලුවනුත් ඉන්නවා. හැම දේම හොඳින් සිදුවෙනවා. ඒත් ජීවිතේ හරියට පොළව යට පැහෙන ලාවා මහෝඝයක් වගේ ඇතුලෙන් මොකක්දෝ බුර බුරා නැගෙන බවක් හිත කියනවා. </span><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් එක එක දේවල් සිදුවෙන්නට ගත්තා. වැඩිපුර නින්ද යන්නටත් , අඩුවෙන් කෑම කන්නටත් ... හේතුවක් නැතිවම. කෙනෙකුට හිතේවි මේ මොකෝ කියල. ඇත්තටම මටත් මා ගැන ඒ විමතියම මතු වෙන්නට ගත්තා. වැඩ අධික බවක් , නිතර දුක සැප සොයන හැම මිතුරෙකු සමගම කියවන්නටත් , මහන්සිය වෙනදාට වඩා වැඩියෙන් දැනෙන්නටත් ගත්තා. රාජකාරි වෙලාව නිමවූ විගස ත්‍රිරෝද රියක හෝ නැගී හැකි වේගයෙන් නිවසට පලා එන්නටත් , ඒ ආවිගස පවා යලිත් රාජකාරි පොත් පත් දිග හැරගන්නටත් , ඒ දෙසම බලා ඉන්නටත් මම පටන් ගත්තා. වෙනදාට බස් රියේදී දුම්රියේදී මග තොටේදී අවට ලෝකය නරඹන , නිරන්තරයෙන් සිතට ගලා එන විවිධ සිතිවිලි අකුරු&nbsp; කරගන්නට ඉඩක් නැති තරම් අදහස් ගොඩ නැගෙන ජීවිතේ මල්ගේ හිතට නිනව් නැති වෙන්නා වගේ දැනෙන්නට ගත්තා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දවසට සිය පාරක් ඈ ඇගෙන්ම අහන්න වුනා? මොකද මේ වෙලා තියෙන්නෙ? ගතවෙන ඔරලෝසු කට්ටටත් , පයෙහි වැරදීමෙන් හැපෙන දොර උලුවස්සටත් , නිතරම බැනුම් අහන්නට සිද්ද වෙනවා වගෙත් දැනෙන්නට වුනා. බැරිම තැන ඈ ඇගෙන් ප්‍රශ්නයට උත්තර නැති තැන අනුන්ගෙන් අහන්නට පටන් ගත්තා. 'මට මොකදෝ වෙලා? ඔයාලටවත් තේරෙනවද?' ඈ අහන්නට වුනා. ඒත් අනෙක් අයත් ඈ තරම්ම නිරුත්තර වුනා. මොකද පිටට පේන ඒ හැටි අමුත්තක් ඔවුන් නොදු‍ටුව නිසා. 'ඔයාට වැඩ වැඩි වෙලා' සමහරු කියද්දි, 'ඔයා වැඩ වැඩි කරගෙන' කියලා ඔවුන් නොකියා සිතන්නටත් ඇති. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අන්තිමේට ජීවිතේ මල් තීරණයක් ගත්තා. මේක හරියන්නෙ නෑ.සතිගාණකින් ලියලත් නෑ. බ්ලොග් එකත් වැහෙන්න ඇරිලා. හැමදේම පැටලෙනවා අතපසු වෙනවා වගෙ දැනෙනවා. මේක හරියන්නෙ නෑ .කොහොම හරි ලියනවා. එහෙම හිතලා හිතට වෙර වීරිය අරගෙන ලියන්න ඉඳගත් ලිපිය ලියලා පෝස්ට් කලා. ඒත් ඒ ජීවිතේ මල් නොවෙයි. ජීවිතේ මල්ගෙ ආත්මීය ලකුණු , ඒ වගෙම ජීවිතේ මල්ගෙ ශෛලිය සංසාරේ <a href="http://sansaare.blogspot.com/2012/01/228.html" target="_blank">228 පෝස්ට් එකෙන්</a> එලියට විසිවෙලා වගෙ හැඟීමකින් ඈ පීඩා විඳින්නට වුනා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://limg.tk/data/images/2010/07/3095807495-c6362ff54b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://limg.tk/data/images/2010/07/3095807495-c6362ff54b.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කියවන හිතැතියන්ටත් ඒක දැනුන බව ජීවිතේ මල්ට ආව ප්‍රතිචාර වලින්ම පෙනෙන්නට වුනා. ජීවිතේ මල්ගෙ සිත විසිරෙන බවක් ඉතා පැහැදිලිව පෙනෙන ඒ පෝස්ට් එක මම දැන් ආයෙමත් කියෙව්වා. ඇත්තෙන්ම එහි ආත්මයෙන් නැගුනු හැඟීම් නැහැ කියා ඈට දැන් හිතෙනවා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අද උදේ. ... ඈ හොඳ හුස්මක් ගත්තා. ඈට මිස වෙන කිසිවෙකුට මේ පැටලුම ලිහන්නට හෝ පටලන්නට බැහැ. ඈ එක කොනක සිට ලිහන්නට ගත්තා. එක එක චෝදනාවන්....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">1. ජීවිතේ මල්ට වැඩ වැඩිවෙලාද? </span><br /><span style="font-size: large;">නැහැ.සැබවින්ම ‍රැකියාවත් සමග එකවර ‍රැල්ලක් මෙන් ඉහළ නැගි වැඩ ගොඩක් කොහෙත්ම නැහැ. එහෙනම් මොකක්ද මේ කාර්‍යබහුලත්වය? ඇත්තෙන්ම ඒ ඇගේ සිතීමේ ක්‍රියාවලිය පත්ව ඇති වෙනස කියලා ඈට වැටහෙන්නට වුනා. සිත , ‍රැකියාව පිලිබඳව සිතන්නට නිතර වෙහෙසෙන්නට හුරුව ඇති බවක් ඈට පසක් වුනා. ගමන් යද්දී, ගීත අහද්දී, චිත්‍රපට නරඹද්දී, ඒ වගේම ලිපියක් ලියද්දී පවා සිතට නොකළ වැඩ කොටස් නැගෙන්නට වුනා. ඉතිරිව ඇති දෑ අමතක වේ යයි බියෙන් සිත පෙලෙන බව හැ‍ඟෙන්නට වුනා.&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">2. ජීවිතේ මල්ට වෙලාව මදි වෙලාද? </span><br /><span style="font-size: large;">නැහැ. ඇත්තෙන්ම නැහැ. වෙලාව එහෙම්මම. ඒත් මනස සන්සුන් බවට පත් නොවී නිතරන එන්ජිම ස්ටාට් වී තිබෙන වාහනයක් මෙන් බොයිල් ස්ටේට් එකේ , තවත් අයුරෙන් කිවහොත් දුවන්නට ඔන්න මෙන්න ස්ටේට් එකේ ''සූදාන්ම් ශරීරෙන් සිටින අයුරක් තමයි අවසානයේ පසක් වූයේ.කුමක් සඳහාද? කිසිවක් සඳහා නොවෙයි. එය සිතින් හදාගත් තත්වයක් මිස , අනෙකෙකු විසින් බලෙන් පැටවූ රාජකාරි ගොන්නක් නොවෙයි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">3. ජීවිතේ මල් ලෙඩ වෙලාද?</span><br /><span style="font-size: large;">පහුගිය සතියේ ඈ හිතුවේ ඈට බෙහෙතක් අවැසි බව. හිතේ අමාරුවකුත් නැතිවම, කෑම රුචිය පවා අහිමි වෙලා. කන්න බොන්න ගියත් , එකම දෙයක් ගැන , ඉදිරි සැලසුම් ගැන සිත නිරන්තරයෙන් වලාකුලකින් වැසී ඇති අයුරෙන් නොපැහැදිලි වෙන එකට ජීවිතේ මල් නොයෙක් නම් දුන්නා. 'ස්ට්‍රෙස්' , 'ඩිප්‍රෙශන්'.... යනාදී වශයෙන්. ඒත් ඒකත් පැහැදිලි නැහැ. ඉතින් ඈ මේ විෂයෙහි දැනුම් තේරුම් ඇත්තන්ගේ වාචික සහය පැතුවා. ඉතින් ඒ සහය ලැබුනා. මග පෙන්වීම කිව්වොත් වඩා නිවැරදියි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">4. ජීවිතේ මල්ට අපලයක්ද?</span><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතේ මල්ගෙ අමතක වීම් වල සංඛයාතය වැඩි වෙන්නට ගත්තා. ඉදිරියෙහි සිටින්නා පවා නොපෙනෙන තරමටම. සමහර අමතක වීම් නිසා ගම පෙරලාගෙන ලිපි ලේඛන අවුස්සන්නට පවා සිදුවුනා. අමතක වීම් මතු වන්නට වන්නට බිය වැඩිවෙන්නට වුනා. මේක අපලයක්ද? දෝශයක්ද? ඈ නිරන්තරයෙන් ඇගෙන අහන්න ගත්තා. ඉතින් ඈ කලණ මිතුරු මිතුරියන් ගොඩ දෙනෙක්ගේ සහයෙන් මම අන්තිමේ හොයා ගත්තා ජීවිතේ මල්ට වෙච්චි දේ.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මෙන්න මේකයි සිද්ධ වුනේ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඇත්තෙන්ම ජීවිතේ පොඩි පොඩි අලුත් වීම් , වෙනස්කම් වලට අපි මුහුණ දෙද්දි , අපේ මනස එකපාරටම ඒවාට සුසර වෙන්නෙ නැහැ.ඒකට කාලයක් ගත වෙනවා. ඒ ගත වෙන කාලය තුලදි අපි බොහෝම සිහියෙන් ඉන්න ඕනෙ, අපේ මනස කොයි පැත්තටවත් ඇලවෙන්න නොදී පවත්වා ගන්න. රාජකාරියටත්, විනෝදයටත් , බ්ලොග් ලිවිල්ලටත්, අධ්‍යාපනයටත් ඔය කොයිදේටහ් ආනත වෙන එක නුවණට හුරු නැහැ. මොකද ආනතිය අපිට දැනෙන්නට ගන්නකොට අපේ මනස සහ ශරීරය නොදැනුවත්වම වෙනසට අනුගත වෙලා. එහෙමත් නැතිනම් ඇබ්බැහිම වෙලා. ඊට පස්සෙ වෙනස සහ ආනතිය හඳුනා ගැනීම හරිම අමාරුයි. ඒක මනසෙහි යාන්ත්‍රණයක්. මනසෙහි ක්‍රියාකාරිත්වයෙහි යම් යම් වෙනස්කම් ඇතිවීමක්.</span><br /><span style="font-size: large;">මේ වෙනස්කම් ජීවිතයෙහි විනිවිද පේන්නෙ නෑ. තරහ යාම් . නොරිස්සීම් පවා නැහැ. අඩුයි. කලාතුරකින් වේවි. ඒ වෙනුවට පවතින්නෙ නිරන්තරයෙන් 'දුවන්නට කැසකවා ගත්' අවස්ථාවක්. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.brainbasedbusiness.com/uploads/plasticity-thumb.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="273" src="http://www.brainbasedbusiness.com/uploads/plasticity-thumb.gif" width="320" /></a></span></div><div style="color: red;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: red;"><span style="font-size: large;">විවේකය 'එපා' වීම.. බිසී වීමට ඇබ්බැහි වීම..</span></div><br /><span style="font-size: large;">මෙහෙම කාලයක් යනකොට , ශරීරය මොකක් හෝ වැඩක යෙදෙමින් ඉන්නට ප්‍රිය වෙන්නට ගන්නවා. ශරීරය සහ මනස විවේක ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට ගන්නවා. විවේක ගන්නා වෙලාවේ පවා වැඩක යෙදෙන්නට හිතෙනවා. විවේකයට භය හිතෙනවා. වැඩ කරද්දි සහනයක් දැනෙනවා. වැඩ නොකරන හැම විටම කරන්නට ඇති, කල සහ නොකල වැඩ මතක් වෙන්නට ගන්නවා. මේ වැඩ කියන්නෙ ‍රැකියාවෙ වැඩ පමණක් නොවෙයි. බ්ලොග් ලිවිල්ල. අතපසු වූ නිවසේ සුලු සුලු දේවල්. යනාදිය පවා. කොටින්ම ගැනීමට නොහැකිව ලත වෙන විවේකය පවා මතක් වෙන්නට ගන්නවා.සිත නිතර කරදර වෙන්නට ගන්නවා තමන්ම ගෙවන ජීවිතය ගැන. වෙලාවකට හිතෙනවා දුක් වෙන්නට තරම් ඇති දේකුත් නෑ. නැති දේකුත් නෑ කියලා. නිකම්ම ඉඳගෙන හිටියත් වෙහෙස දැනෙනවා. සිත වෙහෙසෙනවා. කිසිම දේකට සිත එකඟ නොවෙන බවක් දැනෙනවා. මතුපිටින් පාවෙවී එන වේගයෙන්ම සිතුවිලි හුල‍ඟෙ පාවෙලා යනවා. ඒත් සැහැල්ලුවක් නෑ.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ වගෙ දෙයක් ඔබත් අත්විඳල තියනවද? ඒකට හේතු දීලා තියෙනවද? පොඩ්ඩක් හිතන්න ඔබ ඒ වෙනුවෙන් මොනවද කළේ??&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">Writer's BLOCK !!!!! </span></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අද උදේ වෙද්දි මම අන්තිමේ හිතුවේ මේක writer's block කියලා. මම ලේඛකයෙක් නොවුනත්, සිතුවිලි සිරවී ලියාගත නොහැකි වීම මටත් වැලඳී ඇතැයි හිත කියන්නට වුනා. ඒත් 228 වෙනි පෝස්ට් එක ලිවීමෙන් එය සුව වූයේ නැහැ නෙව..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් මොන බ්ලොක් උනත් , මට අන්තිමේදි වැටහීගෙන ගියෙ මගෙ මනස අසමබර වෙලා කියලා. නොදැනුවත්වම හිතට 'අවිවේකය' මමම ලඟා කරගෙන කියලා. කාල කලමණාකරනය දිගකාලයක් තිස්සෙ මනසින් ගිලිහුනාම , අපි සන්සුන් වෙන්න පවා බය වෙනවා. </span><div style="color: red;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: red;"><span style="font-size: large;">සතුටු වීම සහ හිතේ සාමය&nbsp;</span></div><br /><span style="font-size: large;">සතුට සහ සාමය එකමද, දෙකක්ද යන්න මට ආයෙමත් කල්පනා කරන්නට අවස්ථාව පෑදුනා.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මට නම් හිතුනෙම මෙහෙම. හිතේ සැනසීම නැතුවත් අපිට විනෝදයෙන් සහ සතුටෙන් ඉන්න පුලුවනි. සතු‍ටු වෙන්නත් පුලුවනි. හැබැයි ඒ සතුට තාවකාලිකයි. සම්පූර්නත් නැහැ. පූර්ණ වශයෙන් සතු‍ටුවීම කෙරෙහි තෘප්තියක් නැහැ.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඒත් හිතේ සැනසීම සහ සන්සුන් බව පවතිනවා නම් , සතුට උඩින් නොපෙනුනත් , පෙනුනත්&nbsp; සිතෙහි කැලඹීමක් ඇතිවෙන්නෙ නැහැ. සිත කොහොමත් සතුටෙන්. තෘප්තියෙන්. නිශ්ශබ්දව ගලන ගඟක් උනත්, ගල්පර උඩින් හෝ නගන ගඟක් උනත් පහුලෙහි දිය සුලි තිබෙන්නට පුලුවනි.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">එහෙත් දිය සුලි නැති ගඟක් වේගයෙන් ගලා ගියත්, හෙමින් ගලාගියත් , ඒ ගඟ ඇසිල්ලෙන් සුලි මතුකරන්නෙ නැහැ. කැලඹෙන්නෙ නැහැ. කලඹන්න ලේසිත් නැහැ. ඉතින් ඇත්තෙන්ම මම අද මා දෙස බැලීමෙන් ජීවිතය ගැන අති විශාල පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කාලය හිඟ නොවෙයි. කාලය ගත වෙයි. ගතවූ කාලයට තැවී වැඩක් නෑ. ගත වෙන්නට යන කාලයට සැලසුම් හදන්නටම කාලය ගත කොට වැඩක් නෑ. මේ මොහොතෙහි විය යුතු හොඳම දේ කිරීමත් , හැමදේටම කාලය වෙන්කොට , ඉතිරි කාලය විවේකය පුහුණු කිරීමට ගත කිරීමටත් මම සිතාගත්තා. සිතා ගත්තා විතරක් නොවෙයි ක්‍රියාත්මක කළා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මම හිතන්නෙ මම සාර්ථකයි. මට අමතක වූ ජීවිතේ මල් මම හිතනවා දැන් ආයිත් මා එක්ක සැරිසරනවා කියලා. දැන් මනස සුසර වී තිබෙන්නේ ජීවිතයට. සමබර ජීවිතයකට. අසමබර ජීවිතයකින් කාටවත් ප්‍රතිලාභයක් නෑ. අසහනය විතරක් ඉතිරිවේවි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මට ගොඩක් දේවල් මතක් වෙනවා.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">යම් පොතක මට කියෙව්වා මතකයි මේ ලෝක ධාතුව රඳා පවතින්නේ සිතෙහි මහිමය මත කියලා. සිතට කළ හැකියි බොහෝ දේ. විශේෂයෙන්ම , අප යන අත තීරනය කරන්නට සිතට ලොකු බලයක් තිබෙනවා. ඉතින් හිත කැලෑ පනින කොට අපිට යුතුකමක් තිබෙනවා , ආයිමත් හිත හීලෑ කරගන්නට. හැබැයි හිතත් අර මෙල්ල නොවෙන අලියෙක් වගෙ තමයි. තොණ්ඩුව දමන්නට කලියෙන් ටික වෙලාවක් හැසිරීම නිරීක්ෂණය කලොත් තමයි හොඳ. ඔබේ සිතෙහි මුරකරුවෙක් වෙන්නට ඔබට හැකි නම්, සිත හඳුනා ගන්නටත්. හඳුනා ගත් ලෙඩවූ සිතට පිලියමත් ඔබ ලඟටම එනවා. අපිට කලණ ම්තුරන්ගේ උදව් අවැසි එනිසයි. හඳුනා ගැන්මට. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කුරුලු පිහා‍ටුවක් ගසාගෙන යන මේ දර්ශනය මතකද? වීඩියෝවේ අවසාන විනාඩිය බලන්න..&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතේත් අන්න ඒ වගේ නම්..... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/vRosm6QRN2w" width="420"></iframe></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දර්ශනය උපුටා ගත්තේ, මම ජීවිතයේ හමු වූ හොඳම චිත්‍රපට වලින් එකක් හැටියට සලකන <a href="http://www.imdb.com/title/tt0109830/" target="_blank">Forrest Gump</a> චිත්‍රපටයෙනුයි....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් .. මම ආයිත් හොඳින්.... ඇතැම්විට වෙනදාටත් වඩා.... :-) </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-3861777522335393922?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-60937405582354816852012-01-21T22:24:00.000+05:302012-01-21T22:24:29.471+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://fermentation.typepad.com/.a/6a00d8341c64d253ef0120a5c3f47d970b-800wi" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://fermentation.typepad.com/.a/6a00d8341c64d253ef0120a5c3f47d970b-800wi" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතය එක් එක් කාල පරාස ඇතුලේ විවිධ දිශාවන් ඔස්සේ ගමන් කරනවා. හරියට ගඟක් වගෙ. විටෙක ගල් පර උඩින්. විටෙක නිසංසලේ.. විටෙක අඳුරු තුරු ගොමු අස්සෙන් . විටෙක අවු රැසෙන් නෑවෙන ඉසවු වලින්.. ඒක තමයි ජීවිතේ කියන්නෙ.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අසම්මතයෙනුත් ඔබ්බට යන කතා බහේදි මොණර කිරිල්ලි ගැන ලිව්වට පස්සෙ ලියුව ලිප්ය වරින් වර ඇන හිටියා.&nbsp; ඒත් එක්කම ඔලුවට ආව අලුත් අදහසක් නිසා මම '<a href="http://tomylovingteacher.blogspot.com/" target="_blank">මගේ ආදරනීය ටීච</a>' බ්ලොග් එකටත් මුල පිරුවා. ඒ බ්ලොග් එක වෙනමම පටන් ගත්තෙ , වෙන අය ලියා එවන ලිපි මම ඉතින් එහෙමයි කියලා මගෙ වගෙ පල කරන එක හරි නෑනෙ. :)</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් අද ලියන්න හදන්නෙ ලෑජ්ජ නෑති කොල්ලෙක් ගෑන.&nbsp; එහෙමද දන්නෙ නෑ. ඒත් ඒක ඉතින් සාමාන්‍යයෙන් කොල්ලෙක් පිලිගන්න දෙයක් නම් නොවෙයි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>කතා කළත් අපි රෑ වෙනකල්, කිසි වැඩක් නෑ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>අත හැරියත් ඔබ මගේ අතින් මට දැනුනෙ නෑ..</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>විලවුන් තවරා ඔබ ලංවූවත් මට සුවඳ නෑ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මිතුරියන් අතරේ මා ගැන කීවට මම තරහ නෑ </b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ඇයි කළේ මුලු හදින්ම ඔබ මට ආදරේ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නැතිදෝ ඔබ මා ගැන දන්නේ???</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මම් නෑ කළේ කිසිදිනකදි ඔබ හට ආදරේ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නැතිදෝ ඔබහට එය වැටහුනේ???</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ඔය ඇස් රතුවෙනතුරු ඔබ ඇඬුවට මට දුකක් නෑ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මට රවමින් ඔබ බැනපු වදන් මට ඇහුනෙ නෑ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මගෙ මිතුරන් හා ඔබ හාද වුනත් මට කමක් නෑ</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ඒ මොනව උනත් ඔබ දුන් හැමදේ යලි දෙන්නෙ නෑ..</b></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ආදරය කරපු හිතකින් මෙහෙම නපුරු විදියට කතා පිටකරන්න පුලුවනිදැයි අපි අහනව. ඒත් ජීවිතේ හැඟීම් සිතිවිලි විවිධයි.. විෂමයි.</span><br /> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ආදරේ සෙල්ලමක්ද? ඔව්. සමහරුන්ට. සමහරු මුලදි සීර්යස් කල් යද්දි තමා සෙල්ලම. අනේ මන්ද! ඔව්. සෙල්ලකාරයො වර්ග ඉන්නව.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සමහර අය සෙල්ලකාරයො වග කෙලින්ම කියනව . පිලිගන්නව. අඳුන ගන්න ලේසියි. සෙල්ලකාරයො බව කෙලින්ම කියන උන්දැලා කෙලින්ම කියනව 'මම හොයන්නෙ සෙල්ලක්කාර සහකරුවෙක්' කියලා.ඉතින් අනෙකා සෙල්ලකාරයෙක් නෙවෙයි නම් එයාට නිදහස තියනව යන්න. සෙල්ලකාරයෙක් නම් ඉඩ තියනව නවතින්න. මල් පොකුරෙ එකක් වෙන එක 'ඉට්ස් ඕකේ, අයි ඩෝන්ට් කෙයා' නම්.... ඉතින් දෙන්නට දෙන්න ලව් කලාට අපිට මොකෝ.නැද්ද??</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තව සෙල්ලක්කාරයො වර්ගයක් ඉන්නව. ඒ අය කෙලින්ම කියන්නෙ නෑ. ඒ අය ගොඩක් දුරට නිස්සද්දව ඉන්නව . ආදර බැඳීමක් ගැන කතා කරන්නෙත් නෑ. ආදරේ නොකරන්නෙත් නෑ. කොටින්ම ආදරේ දුන්නොත් එපා කියන්නෙත් නෑ. ගන්නවා. දෙනවා. ඒත් එයාලට ආදර බැඳීමක් ඕනෙ නෑ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තව සෙල්ලකාරයො වර්ගයක් ඉන්නව. එයාල ආදරේ දෙනවා. ආදරේ අනිකගෙ දිනාගෙන තමුන්ටම ලඟට අරගෙන තියාගන්නවා. ආදරය ගැන කතා කරන්නෙ නෑ. ලංවෙනවා. අනිකා වෙන කෙනෙක් ගාවට යනවට කැමතිත් නෑ. තමුන් ලඟ තියාගත්තාට එයාව දිගට තියා ගන්නවද නැද්ද කියල තීරනය කරන්න තියා හිතා බලන්නෙවත් නෑ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තවත් සමහරු ඉන්නවා. සෙල්ලක්කාරයි. ඒත් අනිකාගෙ ගරුත්වයට හානියක් කරන්නෙ නැ. සියලු ඇඳුනුම්කම් කතාබහ රහසිගතව. කා එක්කවත් බෙදාගන්න යන්නෙ නෑ. ඒත් කාලයක් ගියාම එතැනින් නැගිටලා තව තැනකට යනවා. එයාලට අනිකා මොනවා කලත් දුකක් නෑ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තවත් සෙල්ලක්කාරයො ඉන්නව. එයාල ඉන්නෙ අහින්සකව. ඒත් එයාලගෙ මුලු ආදරයම ක්‍රීඩාවක්. යහලු යෙහෙලියන් එක්ක උදම් අනන්නට සුදුසුකම් සොයන ක්‍රීඩාවක්. යහලුවන් සමග විනෝද විය හැකි මාතෘකාවක්. ඒත් සාපේක්ශව එතනින් එහාට නොයන නිසා සාපේක්ශව අහින්සක ක්‍රීඩාවක්</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;">තවත් සෙල්ලක්කාරයො වර්ගයක් ඉන්නව. එයාලගෙ මුලු ප්‍රේමයම මහා අනතුරුදායක ක්‍රීඩාවක්. අනෙකා අහින්සකයි. එහෙත් සෙල්ලක්කාරයා අහිංසක නෑ. භයානකයි. කතා කරන හැම වදනක්ම, ටයිප් කරන හැම අකුරක්ම, පින්තූරයක්ම , විඩියෝවම , හඬ ඇමතුමක්ම අනිකාගේ ජීවිතය අනතුරේ හෙලන දුරකට ඉක්මනින් ඇදී යන මහා උගුල්. ඒත් ඒ අය දක්ෂයි. ඒක වහගෙන ඉන්න. ඒක හොයා ගනිද්දි ඉතින් අස්සයා ඉස්තාලෙන් පැනල ගිහින් ඉවරයි. ටූ ලේට්...</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මේ කිසිම වර්ගයකට අයිති නැති සෙල්ලක්කාරයනුත් ඉන්නවා.&nbsp; මතක තියා ගන්න හොඳේ... සෙල්ලක්කාරයා කියන වචනෙට ස්ත්‍රියක් හෝ පුරුෂයෙක් ගැලපෙන්න පුලුවනි. හොඳද.?&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_dH0q9hvpVHg/SiVyaeEB3vI/AAAAAAAADX0/Mt9Jab_RhVs/s400/Brain.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_dH0q9hvpVHg/SiVyaeEB3vI/AAAAAAAADX0/Mt9Jab_RhVs/s400/Brain.jpg" width="400" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් පරිස්සමෙන්. ගෑනු ලමයිනුත් , පිරිමි ලමයිනුත් දෙගොල්ලොම... ඔන්න....&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සමහර කාල වලට ජීවිතේ මහ වෙහෙසයි. ඒත් වෙහෙස එක්කම ගලන ජීවිතේ අරුත්බරයි. අපි ජීවත් වෙනවා දෑනෙනවා. හැම අවුරුද්දෙම ජනවාරිය කියන්නෙ වැඩ අධික මාසයක්. හැම අවුරුද්දෙම පෙබරවාරිය කියන්නෙ සිකුරු හතේ කියලත් හිතෙනවා. ඒත් ගතවෙන හැම දවසම මට නම් සිකුරු හතේ. ඒක මනමාල කතාවක් නොවෙයි. සිකුරා කවුද? සිකුරා කියන්නෙ ආදරේ ගැන කතා කරන ග්‍රහයා... ආදරේට සිකුරු නම්, අපෙ ජීවිතේ ආදරෙන් පිරෙන්න සහකරුවෙක් ඕනෙමද? සහකරුවෙක් මොටද සහයට සොබාදහම ඉද්දි?&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">සෙල්ලක්කාර කොල්ලෙකුට හෝ කෙල්ලෙකුට ඔබත් ආදරේ කරන්න තෝරගෙන නම් , ඔබත් සෙල්ලමටම සූදානම් වෙන්න. එහෙම නැතුව වහින නුවරඑ</span><span style="font-size: large;">ලියෙ ට්‍රිප් ගිහින්, හම්බන්තොට අව්ව</span><span style="font-size: large;"> රස්නෙ යැදල වැඩක් නෑ. :-)&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අද ලිව්වෙ බොහොම සැහැල්ලු මූඩ් එකෙන්. සංසාරෙට බරපතල චින්තාවලි ලියාගෙන යන ගමන එක ලිපියකට නතර කලා.&nbsp; සංසාරේ තුලින් ආයෙමත් ජීවිතේ මල්ගෙ ශෛලිය ඉපදෙනව. සංසාරෙට දෙවෙනි උපන්දිනේත් ලඟම එනව. එහෙනම් ඉක්මනින්ම හමුවෙමු , උපන්දින ලිපියෙන් නේද? </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-6093740558235481685?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-29080463466120679322012-01-01T22:14:00.001+05:302012-01-31T21:01:54.446+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.wallpaperdisk.com/wallpapers/Miscellaneous/thinking-girl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.wallpaperdisk.com/wallpapers/Miscellaneous/thinking-girl.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">ඈ මොහොතක් අවසර ගෙන දිගු හුස්මක් හෙලුවාය. හාත්පස ඇති මල් සුවඳ , කලබලය , කතා බහ , සිනා හඬ ඈට නිනව් නැති සේය. කන්නාඩියෙන් පෙනෙන රුවෙහි ඈට පෙනෙන වරදක් නැත. ඇත්තෙන්ම තමා වෙනදාට වඩා දහස් වාරයක් රුව වැඩිවී ඇතැයි පෙනුනි. එහෙත්... කන්නාඩියෙන් පි‍ටුපස තිබෙන මේ සිත ,කොතෙක් අමතක කළත් මතකයෙන් අමතක නොවන , ඒ උපැස් යුවල පැලඳි රුව පෙරදා මෙන්ම කඳුලු පිරි ඇස් වලින් තමා දෙස බලා හිඳිනු ඈ ස්පර්ශ කලාය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒ රුව දුටු දින ඈ අත් විඳි තිගැස්ම , ඒ රුව සිතට ඈතුලු වූ දා සිට , හිටි හැටියේ ඇසිල්ලේ මැකී යන තුරුමත් ඇගේ ලෝකය තුල කිසිදා ඉටු නොවන පැතුම් ගොන්නක් ගෙනාවේය.&nbsp;&nbsp; හීනෙනුදු ඔහු ඈ වැන්නියක් සිටින බවක් හඳුනා හෝ ගනිතැයි ඈ නොසිතූ මොහොතක ඔහු ඈ කරා මිත්‍රත්වයේ දෑත දිගු කලේය. එහි තැවරී ඇත්තේ මිත්‍රත්වය පමණක් නොවන බවත් ඉන් එහා ගිය බැඳුමක් බවත් ඈ වටහා ගත්තේ සතුට මුසු තිගැස්මෙනි. එහෙත් එයම ඈ සිත පෙලන්නට වූයේ වරක් දෙවරක් නොවේ... එහෙත් එයම ඈ සිත සතුටෙන් පුරවන්නට වූයේත් වරක් දෙවරක් නොවේ.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.spectacles.gb.com/acatalog/746-63%28500x250%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="160" src="http://www.spectacles.gb.com/acatalog/746-63%28500x250%29.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;">&nbsp;සුනේත්‍රා කියන පූර්ව ජන්ම අපූර්වයේ අයුරෙන් , 'ඇතැමුන් දුටු මනතින් මහා ඇඳුනුම් කමක් , දැක පුරුදු බවක් දැනේ. ඇතැමුන් දුටු මනතින් අත්හළ නොහෙන ආකර්ෂණයක් දැනේ. එහෙත් ඒ ඔබේ සාංසාරික හවුල්කරුවා නොවිය හැකිය. පූර්ව ජන්මයක තිබූ කුමක් හෝ ආකර්ෂණයක් ඉස්මතු වූවාත් විය හැකිය. එහෙත් කාලයත් සමග ඔවුන් යලිත් නාඳුනන්නන් බවටම පත්වේ'</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඈ මේ වැකි කිහිපය යලිත් සිහිපත් කළාය. බැල්මෙන් හඬින් පමණක් හැඳිනූ , කිසි දිනෙක පියෙවි ඇසින් නොදුටු , කිසි කලෙක පියෙවි ස්පර්ෂයක් නොලද , මේ මොහොත වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම සිය ජීවිතයෙන් බැහැරව සිටින මේ රුව දකිද්දී, සිහිපත් වෙද්දී, තවමත් සිය සිත වෙව්ලීමකින් සලිත වන්නේ කිමදැයි ඇයට නොතේරේ.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඊටත් මේ මොහොතේත්... කුලගෙයක පතිනිය වන්නට හෝරාවකට නො අඩු කාලයක් ඉතිරිව ඇති, ජීවිතයේ වෙනස්ම පියවරක් ගන්නට සැරසෙන මේ මොහොතේත්???? ඔහුගේ රුව ඈ මනසේ හොල්මන් කරයි. ඒ සිනහව , ඒ කඩවසම් රුව, විටෙක පෙම් බෑඳි, විටෙක ලොබ බැඳි, විටෙක ආඩම්බර වූ, විටෙක කෝප ගත් .... ඒ රුව තුල දුටු පුරුදු බව , පූර්ව ජන්ම අපූර්වය ඈ තවමත් පසක් කරමින් සිටින්නීය.... එහෙත් ඒ අතීතයයි.... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඈ ඔහුට බැඳුනාය. කිසිදු ගිවිසුමකින් තොරවම. දිගුවූ සොඳුරු හස්තය ඈ අවිහින්සකව පිලිගත්තාය... කිසිදු වදනකින් තොරවම.. ඈ ඔහු වෙනුවෙන් ජීවිතය ඔහු මත්තේ බැඳ තැබුවාය. ඔහු අඩියෙන් අඩිය නිහඬව ඔහුගේ සිතුවිලි තුල ඈ වෙත තැන් පිරිනමද්දී ඈ නිහඬව එය විඳගනිමින් හුන්නාය. 'ආදරෙයි' කියා වදනකින් ශපථ නොකළ , ඒ ආලය පිලිබඳ ඈ විසඥ වනතුරුම කල්පනා කලාය.ආදරය බෙදාහදාගත්තත් ඈ ඔහුගේ ආදරවන්තිය නොවූවාය. නොහොත් , ඔහු එසේ නාමිකව පිලිගැනීමක් හෝ ප්‍රතික්ෂේපයක් නොකොට නිහඬව ආදරය කලේය.. නිර්නාමික බන්ධනයේ හවුල් කරු මිස ඈට හිමි තැන ඈ කිසි දිනෙක පසක් කරනු අසමත් වූවාය.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඈ තර්ක කළාය. ඈ සමගම ඈ උරණ වූවාය.. ඈ නොසන්සුන් වූවාය... ඔහුට අවැසි කුමක්ද? ඇරත් මා වන් සාමාන්‍ය පෙනුමැති කෙල්ලකගෙන් ඔහු සොයන්නේ මොනවාද? ඈ හීනමානයේන් අතරමං වූවාය...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඔහු නිර්නාමික බන්ධනයට හවුල් වූවත් ඈ ඔහු වෙනුවෙන්ම ජීවිතය වෙනස් කළාය... ඈ උපන්දා සිට පෙම් බැඳි ගිටාරය ඈ අත් හැරියාය. ඒ ඔහු සිහින මැවු හා ඔහු පෙම් බැඳි ඇගේ දිගු ඇඟිලි වෙනුවෙනි. නිදහස් පත්‍රකලාවේදිනිය යන විරුදාවලියෙන් උදම් වෙමින්, ජීවිතයේ නොදුටු පැත්ත ලියූ ඇගේ ආත්මය ඇය පෙට්ටගමක ලා අගුලු ලෑවාය. ඔහු පැතූ ගැහැණිය යනු, සමාජය සමග එතරම්ම මුසු නොවන , චාම්, සාම්ප්‍රදායික එකියකැයි ඔහු කාරුණිකව පහදා දෙද්දී , රැකවරණයේ නාමයෙන් ඈ සිය ආත්මය නින්දට පත් කළාය. ඔහුගේ කරුණාව, දයාව ඈට මහමෙරක් විය.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">සිදු වන්නකැයි, බැඳුමකැයි කිසිදු ගිවිසුමක් නැති ඒ නිර්නාමික බැඳීම වෙනුවෙන් ඈ ජීවත් වූවාය... ඔහුගේ සිහින සැබෑ වන සිහින වේ යයි ඈ පැතුවාය. ඒ වෙනුවෙන්ම ඇප කැප වූවාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">එහෙත් , කිසිදා මේ බැඳුම කිසි දෙසකට ගමන් නොකළේය. එහෙත් ඈ සිත සොරාගෙන ගිය ඒ කඩවසම් රුව මත්තෙහි ඈ කොතෙක් වැලපිනිදැයි ඔහු නොදන්නා බව ඈ පසක් කළේ බොහෝ කලකට පසුය.&nbsp; අගැන වගක් ඔහුට තිබුනාදැයි නොදන්නා ඈ , ජීවිතය ඒ මත්තේ පරදුවට තැබීමට තිත තැබුවාය.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.leedspft.nhs.uk/_imagebank/hot_guy_thinking.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="170" src="http://www.leedspft.nhs.uk/_imagebank/hot_guy_thinking.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">එහෙත් ඈ සිත කොනෙක නොව, ඈ සිත වසා පැතිරගත් මිහිදුමක් මෙන් ඔහුගේ රුව දිනෙකට ඈ සිහිකළේ වරක් දෙවරක් නොවේ.&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">එහෙත් දෛවය කිසිදා ඔවුන් ආදරවන්තයින් කළේ නැත. සතුරන් කළේද නැත. මිතුරන් කළේද නැත. ආදරයක් , නිදහස් සෙනෙහසක් නිදැල්ලේ අවිහිංසක ලෙස බෙදාගත් ඔහු නිහඬවම ඈතට ගියේද නැත. ඈතට ගියේ ඇයයි. අතොරක් නැතිව එහෙ මෙහෙ හැපෙමින් පියා සලමින් සිවිලිමෙහි හිස හප්පා ගන්නා සමනලයකු මෙන් , එහි අරුත් සොයන්නට ගොස් නීරස සත්‍යය රස බැලුයේ ඇයයි.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔහු සෙල්ලක්කාරයෙක්ද? නැත. සල්ලාලයෙක්ද? නැත... අහිංසක කෙල්ලන්ගෙන් තනිය පමණක් මකාගන්නා බරක් පතලක් නැතියෙක්ද? මේ කිසිදු නිර්වචනයකට ඔහු ඔබා ලන්නට ඇගේ සිත ඉඩ නොදෙයි.. නිමක් නොමැති සිතුවිලි මිස , පිලිතුරු නැති ප්‍රශ්න වැලක ඈ පැටලුනාය. සමනලයා මකුලු හුයෙක පැටලී ඇති සැටි.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">අවිහිංසක දෑස් ඉදිරිපිට සිය ජීවිතය විවර කළ අයුරු, සිය හඬන සිත සමග දුක බෙදාගත් අයුරු, ඈ ඉවත යද්දී , යන්නෙපා යයි නොකී ඒ උපශාන්ත දෑස් , ගියත් අමතක කරන්නෙපා යයි හඬා වැටෙමින් උපැස් අතරින් කඳුලු සැලූ අයුරු! යන්නෙපා නොකී ඉච්චාකාර වදන් වලට කෝපයත් , කොල්ලෙකුගේ හැඬුමෙන් වෙඬරු වන හද තුලින් අනුකම්පාවත් එකවර නැගෙන සැටි ඈ ජීවිතයටම අත් වින්දේඅ එදා පමණි.&nbsp; ඒ කිඹුල් කඳුලු දැයි ඈ දන්නේ නැත. ඒ කඳුලු හෙලු නෙත් අද වනතුරු ඈ සිටින්නේදැයි දන්නේදැයි කියාත් ඈ දන්නේ නැත.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">"පැටියෝ" , "බබා" , "රත්තරන්" යයි අමතන අවශේශ කොලු රැල මෙන් නොව , තමාට "අම්මේ" යයි අමතන ඒ හඬට ඈ කොතෙක් පෙම් බැන්දාදැයි ඔහු කිසිදා දැන ගත්තේද නැත.... ඒ අතීතය මෙතරම්ම දැඩි සහ නොමියෙන මුද්‍රාවක් ඈ සිතෙහි තැන්පත් කළ බවක් ඈවත් දැන හුන්නේ නැත.. සාංසාරික හමුවීම් සහ වෙන්වීම් කිමදැයි පසක් වෙනතුරුම ඈ ඒ ගැඹුර 'ආකර්ශනයකැයි' බැහැර කළාය.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">කුලගෙයට පිවිසෙන දොරටුව අභියස පෝරු මස්තකාරූඪව ඈ හිස් බැල්මෙන් හිඳින්නීය... බලා හිඳින්නවුන් ඇගේ සොඳුරු වත නරඹන්නෝය. ලැජ්ජාශීලි ඈ මුවෙහි කෝල බැල්මක් රැඳී ඇති අයුරු , අනාගත වල්ලභ ඔහු සතුටින් හොරැහින් නරඹන්නේය.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතේ මහ ප්‍රහේලිකාවක්. මුද්‍රා තැබූ ඒ උපැස් රැඳි කඩවසම් මුහුණ , සංසාර තොටුපළෙක හමුවූ සොඳුරු සමනලයකු මෙන් ඇගෙන් ඉවත ඇදී, වරින් වර දෑස් අභියස තවමත් පියා සලමින් ඇඳී මැකී යන්නේය.. කුලගෙහි සොඳුරු පතිනියකව , නැවුම් ජීවිතයක් අභියස , සිය හදවත මෙන්ම සිය හුස්මද හඳුනාගත් , මේ පෝරු මස්තකාරූඪ වල්ලභයා සිය ආත්මීය සහකරුවා යන්න ඈට සක් සුදක් සේ පැහැදිලිව තිබියදීත් , උපැස් පැලැඳි ඒ සොඳුරු මුහුණ නිර්ලජ්ජී ලෙස ඈ හදෙහි හොල්මන් කරන්නේය...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඈ පව්කාරියක්ද? ඈ වංචාකාරියක්ද?&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://news.bbcimg.co.uk/media/images/52144000/jpg/_52144125_eventztrain.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://news.bbcimg.co.uk/media/images/52144000/jpg/_52144125_eventztrain.jpg" /></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-2908046346612067932?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-36360411164886009662012-01-01T00:01:00.000+05:302012-01-01T00:01:25.042+05:30<span style="font-size: large;">හෙට ... තවත් එක දවසක් තමයි. ඒත් ඇයි මේ මිනිස්සු අනාදිමත් කාලෙක ඉඳල මේ දින 365 , පැය 24 ,විනාඩි 60 සයිකල් හදල තියෙන්නෙ? ඇයි? ඇයි? ඇයි? :-) <br /><br />මට හිතෙන්නෙ මෙහෙම... මේ මොකවත් නැතුව , ඔහේ කාලය ඉස්සරහට ගියා නම් වෙන්නෙ , අපි ඔහේ ජීවත් වෙයි.... හරියට කය මිස සිත නැති නර ලොවක වගේ... ඒත් හැම තැනම සයිකල්ස් ?? ඇයි මේ... මේ ඩින්ගකට කලිනුත් රතිඤ්ඤා පිපිරුනෙ එහෙම සයිකල් එකක් පටන් ගැන්ම සමරන්නනෙ.ඇයි ඒ? <br /><br />මම හිතන්නෙ&nbsp; නම් , ඒ සයිකල් ස්ටාට් එක අපිට මතක් කරනවා දෙයක්... මෙතෙක් කල් පස්සෙන් පහු වෙවී තිබ්බ වැඩක් තියෙනවනම් ඒක පටන් ගන්න. මෙතෙක් වැරදුනු තැනක් තියෙනව නම් ආයෙත් අලුතෙන් හිතන්න. ආයෙත් අලුත් වෙන්න. අලුත් ඇඳුමක් කැඩුමක් අරගත්තම කොහොමද පහුවෙනිදට වැඩට යන්න , එලියට බහින්න තියෙන ආසාව ? කොච්චර සරලද? ඔබ හිතාවි... ඒත් ඒ අලුත් නැවුම් බව , මට නම් හරිම ගැඹුරුයි.. හරිම හැඟුම්බරයි....&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://karladawn.files.wordpress.com/2011/04/life_beautiful8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://karladawn.files.wordpress.com/2011/04/life_beautiful8.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br />මම තවමත් එහෙමමයි. අලුත් දවසකට ලෑස්ති වෙන්න මම ආසයි. එදාට උදේට මම නැගිටින්නෙ අලුත් වෙලා. හදවතින්ම. පොරොන්දු දෙමින් මටම... ඒ හෙඩ් ස්ටාට් එකට මම හැමදාමත් වගෙම අදත් ආදරෙයි. ඒ නිසාම මට අදින් ඇරඹෙන වසර නිකම්ම අවුරුද්දක් නොවෙයි... ජීවිතේ වෙනද වගෙම ගලා ගියාට මම ආසයි අලුත් අරුතක් ඊට එක් කරන්න. <br /><br />ඔබට මම දෙයක් දෙන්නම්. ඒ එකම එක දෙයක්. පොඩි ටිප් එකක්. මෙන්ටල් නෝට් එකක්.&nbsp; මෙච්චර දවසක් ඔබ ජීවත් උනෙ ඇයි , ජීවත් උනෙ කෝමද කියල හිතන්න. ඔබ තවමත් හිතන කෙනෙක්ද, ඔබ තාමත් ජීවත් වෙන්නෙ අනුන්ගෙ උවමනාවට කියල? එහෙනම් බලන්න එහෙම තාමත් ඉන්නේ ඇයි? ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ ඔබ ගාවද?බාහිර ලෝකයෙද කියල...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">එක මොහොතක් හිතන්න. අද ඉඳල මම 'මමම' වෙනව. මම හැමදාම හීන දු‍ටුව 'මම' ව මම උපද්දනව... අන්න එදාට ඔබ දිනුම්.. එදාට ඔබ බාහිර ලෝකෙට දොස් කියන එකක් නෑ. ඔබට ඔබව ආශිර්වාදයක් වෙයි. ඔබේ හෙවනැල්ල කියන්නෙ ඔබෙ තනියට ඉන්න හේමලයා නොවේයි , එදාට ඔබේ හෙවනැල්ල යටින් සිහිල ලබන දාස් ගානකට ඔබ මග පෙන්වන්නෙක් සහ සෙවනක් වේවි...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">ජීවිතේ ඊයෙන් නතර වුනෙ නෑ. ජීවිතේ අදින් ඇරඹුනෙත් නෑ. ඒත් වෙනදට ඉබේ </span><span style="font-size: large;"> වැටන නැගෙන හුස්ම පොදටත් හෙට දෙන්න අලුත් අරුතක් !</span><span style="font-size: large;"> , හෙට උදේ නැගිට්ටාම , එකම එක පාරක් හිතා මතාම දිගම දිග හුස්මක් ගන්න. <br /><br />මම එහෙම කරනව. මම දකින හීන එකක් හෝ එන අවුරුද්දේ සබන් බෝලයක් වීමෙන් නතර නොවී, මම ඒ එකක් හෝ අරමුනක් කරගන්නවා. සැබවින්ම ඉෂ්ට වෙන අරමුනක් කරගන්න, පාර මම හදාගන්නවා. <br /><br />අමතක කරන්නෙපා ...&nbsp;</span><br /><br /><div style="color: red;"><b><span style="font-size: large;">'ඔබට යමක් අවැසි නම් , එය ඔබට ලබා දීම සඳහා ලෝකයම කුමන්ත්‍රණ කරනවා'&nbsp;</span></b></div><span style="font-size: large;"><b><span style="color: red;">(ඇල්කෙමිස්ට් - පවුලෝ කොයියෝ) </span></b><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;"><span style="color: blue;">2012 , ඔබ හැමෝටම සුබ සහ ශක්තිමත් ආරම්භයක් වේවා ! </span></span></b></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-OomFyvl9kNQ/TfmU4kkBMAI/AAAAAAAAA8w/wqoqZ1ArS5Q/s400/gift.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-OomFyvl9kNQ/TfmU4kkBMAI/AAAAAAAAA8w/wqoqZ1ArS5Q/s400/gift.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><br /><br /><div style="color: magenta; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: x-large;">ජීවිතේ කියන්නෙ තෑග්ගක්....&nbsp;</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: x-large;">ඔබ ඔබ කූරු ගහ ගහ බලන්නෙපා....&nbsp;</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: x-large;">පිලිවෙලකට ලිහල බලන්න.... :-)&nbsp;</span></b></div><br /><span style="color: black; font-size: large;">පහළ රූපය බලන්න..... ඈ හිනාවෙන්නෙ ඈට රටක් රාජ්‍යයක් ලැබුන වගේ. ඒත් ඇගේ අතේ තියෙන්නෙ කෝටි ගානක මැණිකක් නොවෙයි. ඒත් තමුන්ගෙ උණුසුමෙ ඉන්න ඒ කිලුටු පොඩි එකාගෙ සතුට තරම් ඈට ජීවිතය දුන් ත්‍යාගයක් තවත් නැතුව ඇති.... 2012 පටන් ගන්න මේ මොහොතෙ මම දැන් නින්දට යන්නෙ ඈව සිහි කරමින්....&nbsp; </span><b><span style="font-size: x-large;"></span></b><br /><b><span style="font-size: x-large;"><br /></span></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.marypages.com/TeresaMother.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://www.marypages.com/TeresaMother.jpg" width="273" /></a></div><b><span style="font-size: x-large;"><br /></span></b><br /><div style="color: black; text-align: center;">ඈව මම දුටු අයුරු !</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ReazukM1Mn4/Tv9TKZYVcHI/AAAAAAAAC70/1ZGSNytJUzk/s1600/6169_137921228114_619973114_3346044_848160_a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-ReazukM1Mn4/Tv9TKZYVcHI/AAAAAAAAC70/1ZGSNytJUzk/s400/6169_137921228114_619973114_3346044_848160_a.jpg" width="300" /></a></div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-3636041116488600966?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-34633678274323332712011-12-28T07:30:00.000+05:302011-12-28T07:30:01.032+05:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>දුහුවිල්ලෙන් වත්සුණු තවරා <br />කුමර කුමරියන් ලෙන්ගතු ඇසුරේ<br />රහස් බැලුම් දෙන සැන්දෑවේ<br />නන්නාඳුනනා කය මිස සිත නැති පුරවරයේ <br />කවුරුන් හෝ තුරුලේ<br />නිමේශයක් කොඳුරාවී රහසින්<br />ආගිය උන්හිටි තැන් සඟවා<br /><br />ගිනි කඳු සිරසේ මලපුඩු අතරේ<br />කැදලි සදාවී මොණර කිරිල්ලී<br />‍රැයකින් ‍රැයකට කුස පිරෙනා<br />සඳ සෙවනැල්ලේ<br />සිත ඇති කය නැති මිටියාවත ඉවුරේ<br />වහස් බැලුම් සඟවා <br />උකුසු ඇසක් ගෙන ගුරුළු වෙසක් ගෙන<br />පියඹා යාවී මොණර කිරිල්ලී<br /><br />සැඩ සුලඟේ<br />මුල් ඉදිරී යන ගස මුදුනේ<br />නූපන් දවසේ<br />රන්කිරි කඳුලේ<br />සිහින දකීවී මොණර කිරිල්ලී....</b></span></div><span style="font-size: large;"><br /><br />දුහුවිලි ගහණ ඒ නගර මධ්‍යයේ උකුසු ඇස් දහස් ගණනක් අන්ධකාරයට එකතුවෙයි. බාල වර්ගයේ වත්සුණු , ඇස් ආලේපන , අවලක්ෂණ කොණ්ඩ විලාසිතා , දෑතේ කරකැවෙන ලේන්සු සහ කුඩ දු‍ටු බො‍රැල්ලේ මහ හන්දිය මට සිහිවෙයි.&nbsp; ඒ උකුසු ඇස් වලින් විහිදෙන්නේ ගැහැණු කමේ කාන්තිය නොවේ... රාත්‍රියේ දඩයම් සොයන බොහෝ නිශ්ශබ්ද තරඟයකි.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">බම්බලපිටිය හන්දිය මීට වඩා වෙනස්ය. මන්ද එහි සිටින්නේ අඳුනාගනු පහසු සාම්ප්‍රදායික සංකේත සහිත දඩයක්කාරියන් නොවේ..කොලඹ විලාසිතාවන්ගෙන් අනූන, කොමන් සෙන්ස් යොදා සිය සැබෑ වත වසා සාර්ථක රඟපැමකින් 'සාර්ථක' ගනුදෙනුකරුවන් පමණක් ඩැහැ ගන්නා නෝනාවරුන් වීමය. බොහෝ වෙලාවක් එක් සැකකාරියකටම අවධානය යොමමින් , පැය භාගයක්වත් කල් මැරුවොත් විනා එවැන්නියන් ට්‍රැක් කර හඳුනාගැනීම සිහිනයකි. <br /><br />ඒ කෙසේ වුවත්, මොරිස් භානීගේ මේ ගීය , යමක් කමක් නොදන්නා පැටි වියේදී මා සිත පැහැර ගත්තේ , එහි ඇති , මා පුද්ගලිකව ප්‍රිය කරන , කේමදාස මාස්ටර්ගේ ස්ටයිල් එකේ (මේ ගීයේ තනුව නවරත්න ගමගේ මහතාගේ බව සිහිපත් කරමි)&nbsp; ආවේගශීලි රිද්මයටය.&nbsp; පැටි වියෙන් පෙර යොවුන් වියට එලඹෙද්දී&nbsp; , මිතුරියන් කනට කොඳුරා කතා වෙද්දී,&nbsp; ' මේ සින්දු තියෙන්නෙ අර නරක ගෑනු ජාතිය ගැන' කියා මුමුණද්දී , සිත් ගත් රිද්මය පසෙක ලා , පැහැරගත් වේගයට වඩා වැඩි වේගයෙන් මම එදා මේ ගීය බැහැර කළෙමි. කුරිරු ලෙස 'ඒ ජාතියේ ගැහැනුන්' බැහැර කළ මට 'ලඳුනේ' ගීය කණ වැ‍ටුනේ අහම්බෙනි. 'බුදුන් දැක නිවන් දකිමැයි දෙවුරම යන පාර අහන , ඔබද පටාචාරාවකැයි' අමරසිරි පීරිස්ගේ හැඬුම්බර දයාභරිත හඬින් ඇහෙද්දී ,&nbsp; 'ඒ ජාතියේ ගැහැණුන් වෙනුවෙන් ඉපැදි කුරිරු සිතිවිල්ල බැහැරවී, 'ලඳුනේ' ගීයත් , 'දුහුවිල්ලෙන්' ගීයත් මගේ හද පතුලෙහි යලිත් නිදන් වෙනු මම, පසක් කළෙමි.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.yanidel.com/pictures/prostitute%20umbrella%20HR.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://www.yanidel.com/pictures/prostitute%20umbrella%20HR.jpg" width="266" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;">මේ සියල් කථනයන් ලියවෙන්නේ ගණිකාවන් යනු සමාජයට මහ මෙහෙවරක් කරන්නවුන් යැයි කියන්නටවත් , ඔවුන් තව තවත් බිහිවේවායි පතන්නටවත් නොවේ.ගණිකා වෘත්තිය නිසා සිදුවන සමාජ හානීන් පිරිසිඳ දකිනු වස් අකුරු කරන්නවුන් බොහෝ ඇතුවාක් මෙන්ම, ඔවුන්ගේ ඒ නිර්භීත මෙහෙවර මම අගයන්නෙමි. එහෙත් මේ ඇඟ මස් විකුණන්නේත් මිනිස් ලේ ඔඩු දුවන ගැහැණුන්ය. විකිණෙන්නේත් ඒ ලේම ඇති මිනිසුන්ටය.&nbsp; විකිණෙන මසට , පැයට හෝ ආත්මයට ලංසු තැබෙන්නේ මුඩුක්කුවෙහි ඉදෙන බත් හැලිය&nbsp; විය හැකිය. ඒ බත් හැලිය බලාගෙන මග බලන කටවල් ගණන විය හැකිය. ඔත්පලව ලෙඩ ඇඳෙහි මරණය බලා සිටින අම්මාගේ බෙහෙත් ලැයිස්තුව විය හැකිය. උපාධිය හෝ සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය විය හැකිය..</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඒ අතරම , සමවෘත්තික වූ </span><span style="font-size: large;">නාගරික පොශ් ඇතමෙක් ලංසු තබන්නේ ඊලඟට මිලදි ගන්නට නියමිත නිවසටත් වාහනයටත් විය හැකිය. එහෙත් මේ සටහන ලියන්නේ 'ඒ ජාතියේ ගැහැනුන්'ගෙනුත් , ඒ අන්තිමට කිව් ජාතියේ අය වෙනුවෙන් නම් නොවේ... <br /><br />ඒ උකුසු බැල්ම සිය ගනුදෙනුව සොයා ගන්නටය. නීතියේ ‍රැහැනින් සිය මොණර වෙස සඟවා ගන්නටය.. නීතියත් සදාචාරයත් සංස්කෘතියත් ,ඒ වාගේ හැම දේමත් ඉදිරියේ , ඇයත් , ඈ වැන්නියන් පිලිබඳ මේ කතාව ලියන මමත් අනතුරේ සිටිනවා විය හැකිය. එහෙත් ?<br /><br />කොතෙක් සරු පසෙක වුව ඈට කිරි කඳුලක සිහින දකිනු තහනම්ය. ඇත්තෙන්ම තහනමක් නැත. එහෙත් තහනම් ගහේ ගෙඩි කැවාක් මෙන් , කාන්තාරයක පැලවෙන තෙත්කලාපීය ශාකයක් මෙන් , ඈ සිටවන පැලයට ඇත්තේ සුබවාදී අනාගතයක් නොවේ. පියෙක් නැති , එනිසා නම්බුකාර උප්පැන්නයක් නැති , ඒ නිසා අකුරු උගනිනට පාසලක් නැති , ඒ නිසා නූගත් කම විනා අන් උරුමයක් නැති, ඒ නිසා තමාට මේ ඉරණම උදා කළ සමාජය කෙරෙහිම ද්වේශයක් 'ඇති' , ඒ නිසා ඒ පැලය 'විනාශයේ පිලිලයකැයි මොර ගසන්නට , මුලිනුපුටා දමනට ' ලෝකයක්ම පෙල ගැසී ඇති ... එහෙවු යථාර්තයක , එහෙවු මහ පොළවක අප සම්මතය ගැන කතා නොකරාට වරද කිම? </span> <br /><br /><span style="font-size: large;">ඒ නිසාම නූපන් දරුවන් වෙනුවෙන් සිහින දකින්නට 'ඒ ජාතියේ ගැහැණුන්ට' සදාචාරවත් සමාජයෙන් ඉඩක් නැත. ඒ ජාතියේ ගැහැනුන්ගේ දරුවන්ට 'ඒ ජාතියම' විනා වෙන පිහිටක් නැත.</span><br /><br /><br /><span style="font-size: large;">'ඒ ජාතිය' අර කලින් පෝස්ට් එකේ මා ඇඳි ඡේදන කුලකයට මා එබුවත් , ඒ ඡේදන කුලකයේ සමාජ සත්වයන් වන අප හැමෝමත් සිටින නිසා , අපෙන් ඔවුන් වෙන් කොට හඳුන්වනු උදෙසා , 'ඒ ජාතියේ ගැහැණුන්' රතු පැහැයෙන් ඇඳි පෙදෙසෙහි තබා තැබිය යුතුවෙමුද?&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gl82fJqYTGs/TvikjZnLZPI/AAAAAAAAC7o/7QTgLRT6HC0/s1600/intersection.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="258" src="http://4.bp.blogspot.com/-gl82fJqYTGs/TvikjZnLZPI/AAAAAAAAC7o/7QTgLRT6HC0/s400/intersection.gif" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">ගීතය අහන්න <a href="http://ananmanan.org/sinhala_mp3/Morris_Wijesinghe_Duwillen_Wathsunu_Thawara.mp3" target="_blank">මෙතැනින්</a>.... ගීය ගයන්නෙ මොරිස් භානී , සංගීතය : නවරත්න ගමගේ , වැදගත්ම දේ ලිව්ව කෙනා. ඒත් ඒක මම දන්නෙ නැහැ. ඒකත් හරියට ඒකත් මොණර කිරිල්ලියකගෙ ජීවිතේ වගෙද කියල මට හිතුන . ඇගේ ජීවිතේ ඇයි මෙහෙම වුනේ , ඇයි ඈ මෙහෙම කරන්නෙ කියන ප්‍රශ්නෙට උත්තර කවුරුවත් දන්නෙත් නැහැ. හොයන්නෙත් නැහැ.) :-)&nbsp; මොනව උනත් මම දන්නෙ එක දෙයයි. මේ ගීතය ලස්සනයි. කවුරු ලිව්වත්. එහෙම නේද? ඔව්.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඒත් අපිට 'ඔව් ' කියන්න හැකිද මේ ප්‍රශ්නෙට . "මොනව උනත් මම දන්නෙ එක දෙයයි... ගණිකාවත් මනුස්සයෙක්. එයා මොනව ජීවිකාවට කලත්. එහෙම නේද? " කීදෙනෙක් ඔව් කියාවිද? :-)&nbsp;</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size: large;">ගණිකාවකගේ අකැප ආදරය ගැන ලියු<a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/04/blog-post_12.html" target="_blank"> මගෙ මේ පෝස්ට් එකත්</a> , බීට්ල් ලියන 'අකූරු' බ්ලොග් එකෙ මේ ගැනම ලියූ <a href="http://akurublog.blogspot.com/2010/12/sinners-in-darkness.html" target="_blank">හද කම්පා කරන සුලු කතාවත්</a> කැමතිනම් කියවන්න ...&nbsp; </span><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-3463367827432333271?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-36271928759659691232011-12-23T00:58:00.000+05:302011-12-26T15:27:47.384+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://booksaboutlife.com/wp-content/uploads/2011/06/heart_book1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="273" src="http://booksaboutlife.com/wp-content/uploads/2011/06/heart_book1.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ ටික ලිව්වෙ 23</span><br /><span style="font-size: large;">-------------------</span><br /><span style="font-size: large;">23 - තවත් මහා විප්ලවීය දවසක්... ඒකට හේතුව ජීවිතෙ මල් ඉපදුන නිසා නම් නෙවි. ඒත් ජීවිතේ මල්ගෙ ජීවිතේ මහා අමුතු දේවල් ගොඩකට ඉඩ පෑදුව දවසක් මේ.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මීට අවුරුදු 4 කට ඉහත මේ ලියන දවස (23)වගෙ දාක මට ඉන්න හොඳම යාලුවොත් එක්ක මම නුවර පීසා හට් එකෙ පීසා කමින් හිටියා. ඊට පස්සෙ අවුරුද්දෙ, 2008,&nbsp; මේ දවසෙ මම හිටියෙ දානයක් මගෙ අතින්ම හදමින්. ඊට පස්සෙ අවුරුද්දෙ, 2009&nbsp; මේ දවසේ මම හිටියෙ තට්ටම තට්ට තනියම කිව්වොත් වැරදි නෑ. ඊට පස්සෙ හෙවත් ගිය අවුරුද්දෙ අද දවසෙ මම හිටියෙ අලුත් ව්‍යාපෘතියකට ලිප ගිනි මොලවමින්. අද ? මම මෙතන...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ ලිව්වෙ මට මතක් වෙන අතීතෙ. ඒත් මගෙ මතකෙන් ගිලිහුන කාල පරාසයෙ අද වගෙ දාක මොන මොන දේවල් වෙන්න ඇද්ද?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ප්‍රථම ප්‍රේමය සමග වීදුරු ජනෙලෙකින් එපිට හා මෙපිට ඇස් වලින් කතා කෙරුවෙ මීට අවුරුදු 9කට කලින් අද වගෙ දාක. එදා ඒ විසාල ඇස් දෙක මගෙන් ඉඟියෙන් ඇහුවා ඇස් වලින්ම 'ඇයි' කියලා .... මම ඔලුව වැනුවා 'නෑ මුකුත් නෑ' කියලා. ඒ පුංචි කාලෙ. :-) </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඇයි මම මෙහෙම ලිව්වෙ?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මට මගෙ ජීවිතෙ ගැන සතුටු වෙන දුක් වෙන හේතු දහසක් ඇති... ඒත් අවසාන වශයෙන් මම මගෙ ජීවිතේ ගැන සෑහීමට පත් වෙන ලොකුම හේතුව තමයි, </span><span style="font-size: large;"><b>මම තාමත් ජීවත් වෙන එක</b>.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් මගෙ 28 වෙනි උපන්දිනේදී, අවුරුදු 28ක කෙල්ලෙක් ලබපු සරල මට්ටමේ සිට අසාමාන්‍ය අත්දැකීම් දක්වා මහා අරුම පුදුම දේ දක්වා , මම ජීවිතේ කියෙව්ව හැටි ගැන ආපහු හැරී බැලීමක් ලියන්නෙ ඔයාල වෙනුවෙන්මයි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~ </span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ගිය අවුරුද්දෙ දෙසැම්බර් 23න්ම මම පටන් ගන්නම්. එදා මම හිටියෙ මහා ව්‍යාපාර ප්‍රර්ථනාවක් ඔලුව උඩ තියාගෙන ලොකුවට යතානුරූපි නැති හීන ගොඩක් හදමින්. ඒ නිසාම මම ජනවාරියෙ මහ විසාල ප්‍රශ්න වලට ‍රැකියා ස්ථානයෙදි මුහුණ දුන්න. ඒත් කොහොමදෝ මගෙ උපන් වෙලාව හොඳ නිසා බේරුනා. මිනිස්සු මාව වරදවා වටහ ගත්තෙ නෑ. වැරදි වැටහීම් නිසා හෝ අයින් වුන කෙනෙක් වෙත් නම් , මම ඒ අයටත් මටත් කාටත් ඒකෙන් වූයෙ හොඳක් කියල දකින්න කැමතියි.&nbsp; කාලයත් සමග ගත් තීරණය හරි බවට වඩා වැටහුනෙ වැරදි බව.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ජීවිතේ වැරදීගෙන යනකොට ඒක ඈලියාවට යන්න දෙන එක මගෙ පුරුද්ද නොවෙයි. ඒ නිසා මගෙ තීරණය මම ගත්තා. සල්ලි වලට ගන්න බැරි මාව , මම ‍රැකගත්තෙ එහෙම. ඉතින් අද වෙන්කොට ඒ ගැන කිසිම දුකක් පසුතැවීමක් නෑ.&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>"ජීවිතයේ කිසිම තැනක අපි පමා වැඩි නෑ.. ජීවත් වෙන්න ඉදිරි කාලයම එහෙමම.. ඒ නිසා වැරදීගෙන එනකොට තවත් බලන් ඉන්න එපා"</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;">ඊලඟට තවත් ජීවිතෙ වැදගත්ම තීරණයකට මන් හදිසියෙ එලඹුනා. එකක්, විවේකයක් ගන්නවද නැද්ද කියන තීරණේ....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දුවන්න හැමදාමත් අකැමති මාව දිවිල්ලකට ඇදගෙන වැ‍ටුනා. ඒකෙන් අයින් වුනාට ජීවිතෙ තව තවත් ව්‍යාකූල වෙමින් වෙහෙස වෙන අයුරු මට දැනෙන්නට වුනා. බාහිර මිනිසුන් සහ ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවල් මත මගෙ ගමන නොනැවතී වංගු අරගෙන හැරිල හැරිලාම මම යන අත මටම අමතක වෙලා තිබුනා. මේ සෙල්ලමට තිත තැබිය යුතුයැයි මගෙ හිත හඬගෑවා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් රස්සාව? නෑ. මම මේ පහුගිය වසරෙ මම වඩාත්ම සතු‍ටු වෙන නිර්භීතම තීරණය ගත්තා. දෙකට දෙවාරනේ නොවෙයි බොහොම සෘජු දැඩි තීරණයක්. මම නවතිනවා. දිවිල්ලෙන්. බලු පොරයෙන්. ලෝකයට ඒක විවිධ අර්ථකථන සපයාවි. ඒත් මට වැදගත් වුනේ මාව. හැමදාම අනුන්ට ඕනෙ විදියට රූකයක වුනෙ මම විහින්ම. අනුන්ට හූරන් කන්න බැරි වෙන්න මට මාව 'හදා ගන්න' ඕනෙ වුනා. මම ඒක කලා. මාස 5ක් . මම ගෙදර හිටියෙ ඒ නිසා. ඒ කාලය මම ජීවිතය ගැන හොඳම අභ්‍යාසය කළ කාලය, මම ජීවිතය විනිවිද දු‍ටුව විවේකය මට වටිනා මැණිකක් වුනා. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://pastlife-reading.com/wp-content/uploads/2011/12/past-life-reading-spirituality-300x288.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://pastlife-reading.com/wp-content/uploads/2011/12/past-life-reading-spirituality-300x288.jpg" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;">මම ඇවිද්දා. ඇති පදම් රස්තියාදු ගැහුවා. මම පොත් කියෙව්වා. ඒ වගෙම මට අරමුණක් තිබ්බා. ඉගෙන ගන්න දෙයක් ගැන. සල්ලි උල්පත් උපදවන්න මාව උදැල්ලක් කර ගත්තු ගොඩ දෙනෙකු හිතා මතාම බලෙන්ම යට ගසා අමතක කල, ඒත් වසර 2ක් තිස්සෙ මගෙ ඔලුවෙ කරකැවුන හිසරදය. බාගෙට ඉවර ඉගෙනුම් ව්‍යාපෘතිය. ගෙදරට වෙලා උඩ බලන් ඉන්න ගියා නම් මේ මාස 5 මට තිත්ත වෙන්න තිබ්බා. විවේකය ගන්න අවසරයෙන්ම එහෙනම් මගෙ අරමුණ සපුරන්නත් මේක තමයි හොඳම විවේකය ! </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">හරි! මම ආයෙමත් වැඩ පටන් ගත්තා. මගෙ වටේ ඉන්න හිතවත් සහෘදයො මාව දිරිමත් කලා.සමහරු 'ඔයාට පුලුවන්' කියල දිරිමත් කලා.... සමහරු 'ඔයාට බැහැ' කියල දිරිමත් කලා... දෙකම මට ආසිර්වාද වුනා....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">හොඳට මතක තියාගන්න යාලුවනෙ .</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ජීවිතෙ තීරණය වෙන්නෙ අපි ජීවිතෙ දකින විදිය අනුව.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b> 'මම රස්සාවක් නැති නිකමෙක්</b>"<b> කියල හිතුව නම් , ලෝකෙ මාව වට්ටන්න ඕනෙ නැ. ඔයා වැටිල ඉවරයි. ලෝකෙට අපවාද කියල වැඩක් නෑ.&nbsp;&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'මේ මගෙ ජීවිතෙ මම ගන්න උපරිමම විවේකය&nbsp; . මම ජීවිතෙ විඳිනවා මේ කාලෙදි'&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කියලම දකින ජීවිතේ පුදුම සතුටක් මට ගෙනවා. ලෝකෙ වටෙ ඉන්න අයට මාව වට්ටන්න බැ එතකොට. මොනව කි</b><b>යලවත්</b>.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">හැබැයි මම මේ කිසිම දෙයක් කලෙ කාත් එක්කවත් වෛර පිරිමහන්න, ඇනෙන්න නෙවෙයි. අන්න ඒ නිසාම මම සැහැල්ලුවෙන් මගෙ ගමන ගියා. ඒ සැහැල්ලුව නිසාම මට ඇවිදින්න , පොත් කියවන්න, ‍ෆිල්ම් 47න් 25ක් විතර බලන්න,&nbsp; නිදාගන්න . ජීවිතේ විඳින්න හොඳටෝම වෙලාව තිබ්බා. මාව තාමත් ඔලුව උඩ තියාගෙන (කොටින්ම මම මේ යන සැහැල්ලු ගමන ගැන කුලප්පු වෙලා) තාමත් ගින්නෙන් පැහෙන චරිත මට ඇහෙනවා ... පේනවා....අන්තිමේදි කවුද විඳවන්නෙ ?? </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ජීවිතෙ සතුට ඇති වෙන්නෙ හෝ නැතිවෙන්නෙ තමුන්ගෙ අභ්‍යන්තර සාමය හෝ යුද්ධය නිසා. ඔබ අභ්‍යන්තරයෙන් සාමකාමී නම් , බාහිර ලෝකෙ මොන යුද්දෙටවත් බෑ ඔබව කලඹන්න. ඒත් ඒ වගෙම තමයි, ඔබ අභයන්තරය කැලඹුන, වෛරයෙන් පැහෙන , සැනසීමක් නැති කෙනෙක් නම්, බාහිර ලෝකෙත් ඔබට යුද්දයක් වෙනවා. ඉතින් බාහිර ලෝකෙ 100% සාමකාමී වුනත් , ඔබ බලෙන් අත පොවලා හරි කලඹ</b><b> ගන්නවා ලෝකය , ඔබෙ සංඛ්‍යාතයට ලෝකයත් බලෙන් සුසර කරගන්න.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;">එක හැල්මට කඳු මුදුනට දිව්වෙ නැති නිසා මහ වෙහෙසක් නැතිව මම සතුටුදායක විදියට ව‍යාපෘති අරමුණ අද ජය අරන්... ඒත් මම උදම් අනන්නෙ නෑ. තව ජීවිතය ඉගෙනීම ඉදිරියට යනවා... රේස් එකක් නොවෙයි. මගෙ ගමන මම හෙමීට යනවා......</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තව මහා විශාල දෙයක් මම ජීවිතය ගැන ඉගෙන ගත්තා...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒ තමයි සංවේදී විය යුතු නොයුතු තැන් අඳුනගන්න කියන එක.&nbsp; ශක්තිමත් විය යුතු තැන් වලදි සංවේදි වුනොත් අපිට කොහෙන්වත් ‍රැකවරණයක් නැහැයි කියලයි දැනෙන්නේ. ඉතින් අපි ‍රැකවරණය හොයනවා. තියෙන චකිතය දෙගිඩියාව නිසාම , යන්නෙම වැරදි තීරණ වලට. ඒවා වෙනස් කරන්න ඊට හපන් බයයි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් මම එක දෙයක් ඉල්ලනවා. හැමෝගෙන්ම. <b>තමුන්ට ‍රැකවරණය දෙන්න හැක්කෙ තමුන්ටයි. කර්මය හා බාහිර අනතුරු වලකන මාර්ග මම දන්නෙ නෑ. ඒත් අපි නිතරම අපි පිලිබඳව සිහියෙන් විමසුමෙන් ඉන්නව නම්, අන්න එදාට ඔබට තෙරෙවි ඔබට ම පුලුවන් ඔබෙන්ම ‍රැකවරණය සපයා ගන්න. </b>තව කෙනෙක්ගෙන් ‍රැකවරණය හොයන එක මුලාවක්...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;">&nbsp;අපි අස්ථායී නම් , අපි දුර්වලනම් , අපි ගාවට එන්නෙත් ඒ තරමටම අස්ථායී උදවිය. දුර්වල උදවිය. අපි අනුන්ගෙන් ‍රැකවරණය හොයනව නම් , අවාසනාවට වගෙ අපිට ලං වෙන්නෙත් අපෙන් ‍රැකවරනය හොයන අය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් අපි අපෙ මනස දක්තිමත් කරගත්තොත්, කවුරු නැතත් දෙපයින් හිටගන්න හැකි තැනට අපෙ පෞරුෂය හදාගත්තොත් , අන්න අපි දිනුම්. ලේසියෙන් කෙනෙක්ට අපිව වචන සහ ක්‍රියාවෙන් නම්ම ගන්නවත් දුර්වල කරන්නවත් බැහැ.&nbsp; එක් ඉරකින් එහාට ලං වෙන්නෙත් අනිවාර්‍යයෙන්ම තමන් තරම්ම ශක්තියක් තිබෙන අය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බුදු හාමුදුරුවො කිව්වෙ ඒක තමයි 'මල් වලට මලුත් , කුණු වලට කුණුත් එකතු වෙනව කියල'</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තව මහා විශාල දෙයක් මම ජීවිතය ගැන ඉගෙන ගත්තා...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අපි කුණු ගොඩක් නම් , එකතු වෙන්නෙත් කුණුම තමයි. එකතු වෙන්නෙ කුණුය කියල දොස් කියල වැඩක් නෑ. ඒ වෙනුවට අපෙ කුනු සෝදන් මලක් වෙන්න ට්‍රයි කරමු..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.spiritquestacademy.org/images/PastLifeRdgArt2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://www.spiritquestacademy.org/images/PastLifeRdgArt2.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් 2011 අවුරුද්ද මට අති විශේෂයි. මම ජීවිතේ කියෙව්වා. මම විවේකය ලැබුවා. ඇවිද්දා. පොත් කියෙව්වා. සතුටෙන් හිටියා. අවුරුදු 6ක් රස්සාවක් කළ මම මාස 6ක් ගෙදර ඉන්නකොට</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සමහරු 'කම්මුලේ අත තියා ගන්නැති' - අනේ වෙච්ච දේ. ඇයි මේ ගෙදරට වෙලා නිකම්ම ඉන්නේ??? </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සමහරු සතුටු වෙන්න ඇති... 'ආ ශුවර් එකට රස්සාවෙන් එලවල වෙන්නැති' කියල තමුන්ගෙ සතුටට කාරණා හදාගන්න ඇති...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">'අතෙ සතේ නැතුව කොහොම ඉන්නවද මන්දා. කියල සමහරු මා ගැන විස්සෝප වෙන්න ඇති...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් ඒ හැමෝම පව්. මොකද මන් ගැන දුක්වෙන්න දුක මට කිසිසේත්ම ඒ කිසිම හේතුවක් තිබ්බෙ නෑ.&nbsp;&nbsp; මම රෑකියාවෙන් අයින් වුනේ මට විවේකය ඕනෙ නිසා. මගෙ රිසර්ච් එක තවත් ඈදෙන්න නොදී ඉවර කරන්න ඕනෙ නිසා. මට 2000 අවුරුද්දෙ පටන් ගත් දිවිල්ල නතර කරලා හුස්මක් අරගන්න ඕනෙ නිසා.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">හැබැයි අතේ සතේ නැතුව නොවෙයි.රස්සාවෙන් එලවලා නෙමෙයි, අරමුණක් නැතුව නෙමෙයි ...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;ඒ හැම දේම මම ප්ලෑන් කලා,</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">1. අප්‍රේල් මාසෙ අස්වීමෙ ලියුම දුන්නෙ (මාස 3ක අස්වීමේ නෝටිස් සමග) , ජූලි මාසෙ රස්සාවෙන් අයින් වුනෙ , අඩු ගානේ මාස 6ක් රස්සාවක් නොකර ඉන්න අවශ්‍ය මූල්‍යමය ඉතුරුව කරගෙන. දන්නවද? </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">2. රස්සාවෙන් එලෙව්ව නම් සතුටු වෙන්න බලාගෙන හිටි අය හරිම වැඩියි. ඒත් ඒක වුනෙත් නෑ. නම්බු පිටින් අස්වීමේ ලියුම දීලා , මාස 3ක් පඩි සමග වැඩ කරලා, හැමෝගෙන්ම , ඉස්කෝලෙ චෙයාමන්ගෙන් පවා හරිම සතුටුදායක විදියට කතාබහ කරලා, ඇගයුම් අහගෙන , ඒ මදිවට ඒ පාසලෙ පුස්තකාලෙට මේ පල්ලෙහා රූපෙ තියන පොතත් පරිත්‍යාග කරලා තමයි සමු අරගෙන ආවෙ. (මගෙ බ්ලොග් එක නොවැරදීම කියවන කුහක ඇස් 4ක් තියෙන බව මම දන්නවා. මීට මාස 9කට පෙර මම ක්ෂණික උත්තර දුන්නෙ නෑ. මෙන්න නිසි කාලය. මෙන්න මම අද උත්තර දෙනවා. :-) ජූලි 8 වෙනිදා මම ඉස්කෝලෙන් සමු අරන් ආවේ , 'නැවත කොලඹ ආවොත් අනිවාර්යයෙන් මේ ඉස්කෝලෙටම එන්න' කියන ආරාධනාවත් ඉහල පුටුවෙන්ම අහගෙන...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://ecx.images-amazon.com/images/I/61exdC+5myL._SL500_AA300_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://ecx.images-amazon.com/images/I/61exdC+5myL._SL500_AA300_.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">3. ගෙදෙට්ට වෙලා අරමුනක් නැතුව ඉන්න ගියා නම් පිස්සු හැදෙයි. ඒ නිසා බාගෙට නතර වුන අධ්‍යාපන අරමුණට අඩිතාලම හදාගෙනයි ගෙදර නතර වුනේ..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">1,2,3 න් මන් ඔයාලට මොනවද කියන්නේ????</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">1. ඉදිරියේ දැනුවත්වම එන්න නියමිත දුශ්කර කාලයක් ඔnබටත් තියෙනව නම් දැන්ම ඒ කාලය ප්ලෑන් කරන්න. සල්ලි ඉතුරු කරගන්න, කාටවත් අත පාන්න ඉඩ නොතැබෙන්න වගබලා ගන්න.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">2. රැකියාව කළ ඕනේම තැනකින් සතුටෙන් සමුගන්න ඉගෙන ගන්න. මොන ප්‍රශ්නය ඇති වුනත් , ඒක දරාගෙන , ඒවාට උත්තර නොදී , තමන්ගේ මහත්මා ගතිය පෙන්වලා යන්න. ඒක තමුන්ට ආශිර්වාදයක්.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">3. අරමුණු හදාගන්න . නිකම් ඉන්න එපා. නිකමෙන් වෙන්නෙ අරමුණක් නැතිනම් රස්සාවක් නැතිනම් නොවෙයි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">4. කිසිම දාක ,කාටවත් පෙනෙන්න , ගේමට වැඩ කරන්න එපා. තමුන්ගෙ දුයුණුවට වැඩ කරන්න. ගේමට වැඩ කරන අයගෙ වැඩ පෙන්නිලිත් , ඒ වැඩ අස්සෙ ගින්නෙන් පැහෙනව වගේ වෛරයෙන් පැහෙන හැටිත් මට හොඳට පේනවා. ඒත් මට එයාලට අනුකම්පා කරනවා ඇරෙන්න උත්තරයක් නැහැ. බල්ලෙක් අපිව හැපුවට අපි බල්ලව හපන්නෙ නෑනෙ. :) </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">පහුගිය අවුරුද්ද මට තවත් සුවිශේෂයි. මම මුල් වුනත් තවත් හොඳ හිත් ගනනාවකගෙ හයියෙන් කළ පොත් සත්කාරය මට සුවිශේෂයි. මගෙන් ජීවිතය ඉගෙන ගනිමින් මට ජීවිතය කියා දෙන මගෙ සිසු පරපුරම මට සුවිශේෂයි. මම ගහපු රස්තියාදු, මම ගිය ට්‍රිප්, මම කළ හොඳ දේ තරම්ම මගෙන් වෙච්චි අඩුපාඩු, ඒවායින් ඉගෙන ගත් පාඩමුත් මට සුවිශේෂයි. අනුන් අතින් වෙන අඩුපාඩුත් සුවිශේෂයි. ඒ දේවල් වලින් මට මිනිසුන් කියවගන්නට හැකි නිසා. කියවා අවසන මා රැඳිය යුතු ඉසව්ව මට තීරනය කළ හැකි නිසා.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">බ්ලොග් අවකාශයේ සිටින අතෙ ඇඟිලි ගානට අඩු අති විශේෂ සරල සොඳුරු plain හදවත් ඇති ගොන්නට මේ අවුරුද්දේ අලුතෙන් එක්වූ මිතුරාත් ඔහුගේ බිරිඳත් සුවිශේෂයි. 'බලන්නකෝ මම ඔබේ තවත් හොඳම මිතුරෙක් වෙනවා කවද හරි' මිතුරා ඔට්ටු ඇල්ලුවා.... අද , ඔට්ටුව ඔයා දිනුම් සහෝ. ඔට්ටුව මන් පැරදි. ඒත් සහෝ ලැබුන මිතුරු කම(ඔබ දෙන්නගෙන්ම) නිසා මමයි හරියටම දිනල තියෙන්නෙ . නේද? ස්තූතියි :) </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~'~</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතේ කියවීම් තව ඉවර නෑ..... ගතවුනු අවුරුද්ද දිහා ආපහු හැරිල බලද්දි මටම මම ගැන පුදුම හිතෙනව.. ඒත් මම ගතවෙන හැම අවුරුද්දෙම මගෙ ජීවිතේට වැඩි වැඩියෙන් ආදරේ කරනව.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.sadmuffin.net/cherrybam/graphics/quotes-life/life239.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://www.sadmuffin.net/cherrybam/graphics/quotes-life/life239.gif" width="400" /></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-3627192875965969123?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-51340881058677177742011-12-13T20:56:00.001+05:302011-12-15T20:34:55.581+05:30<span style="font-size: large;">ප්‍රවේශය :&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ප්‍රියම්භිකාව යන වදනට හිමි සැබෑ අරුත කුමක්දැයි මම සිතන්නට පටන් ගත්තේ මේ ගීයත් සමග විය යුතුය. ආලය , සෙනෙහස, පවුල් ජීවිතය , එකට ජීවත් වීම යනාදී විවිධ මාතෘකා ඔස්සේ සිතමින් සිතමින් සිටිද්දී මේ ගීතය මා සංවේදී කලේ , සෑබවින්ම මින් පෙර සංවේදී නොවූ මානයක් කෙරෙහි කිව්වොත් නිවැරදියි.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඈට ප්‍රියම්භිකාව යයි කිසිවෙක් කියන්නේ නැත. රළු පරලු දෑස් අභියස ඈ ඔහුගේ 'හොර අඹුව'ය. සම්මතය නම් , ඔහුගේ පාදපරිචාරිකාවගේ ජන්මාන්තර වෛරක්කාරියය. ලෝකය ඉදිරියේ සිටින ගරුතර බිරිඳගේ පවුල කඩා ඉහිරනුවස් පහළ වූ අවතාරයකි. ඒ සම්මත ලෝකයේ හැඟීමය. ඔහු වන් කෙනෙකුට හිතට ගතහොත් හොර අඹුවන් නොගෙන ජීවත් වෙන්නටද හැකි විය යුතුවා සේම , ඇයට අඩුගානේ ඔහුගේ දරුපවුල ගැන සිතන්නට හැකි විය යුතුව තිබිණි. සම්මතයේ මානය එයය.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">එහෙත්... නිවැරැද්ද සහ වැරැද්ද අතර අඩි රූලක් ගසා ඉරක් ඇඳිය හැකිද? ඒ අඩිරූල හරි කෙලින් විය හැකිද? බීමත් වූ කෝච්චි පාරක් මෙන් ඒ ඉර , එකිනෙකාගේ නිදසට කරුණු නමැති වංගු ගනිමින් ඇද කුද වී තිබෙනු මට දැකිය හැකිය.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සම්මතය හා අසම්මතය යකාට ගියාදෙන් කියන මා මෙන්ම තවත් අවශේෂ ජනයා මේ කියන කිසි දෙයක් අනුමත කරනවා නොවේ. එහෙත් මිනිස් දහම අනුව 'විය යුතු' දේ මේ යැයි කීමට අසීරු තරමටම මිනිස්කම පුදුම සහගතය . ගැටලු සහගතය.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔහු සොරාගත් අසම්මත ප්‍රේමයේ පංගුකාරිය සමග ජාති ජාතිත් වෛර බඳිනු විනා ඔහුගේ ප්‍රිය බිරිඳට කළ හැක්කක් තිබේවිද?&nbsp; සම්මතයත් , අසම්මතයත් ඉක්ම යන මානයෙහිදි , මට පෙනෙන්නේ යථාර්ථය විද්‍යමාන වන , සානුකම්පාවකින් වෙලී ගිය ශෝකයෙන් වෙහෙස පත් බිරිඳක් සහ අසම්මත ප්‍රේමියකි.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp; </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://damadia.com/wp-content/uploads/2010/12/the-good-wife.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://damadia.com/wp-content/uploads/2010/12/the-good-wife.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">අසම්මත ප්‍රේමිය දුකෙන් මෙසේ මුමුණන්නීය. ඔබට මුලු රාත්‍රියම හිමිය. ඔහු සමග මුලු ජීවිතයම බෙදාගැනීමේ නෛතික අවසරය හිමිය. එසේ බැලූ කළ ඔහුගේ නාමික ප්‍රියම්භිකාව ඔබය. එහි විවාදයක් නැත. ඈ මේ කියන්නේ වේදනාවෙනි. ඒ වේදනාව තමා වෙනුවෙන්ය. එපමණක් නොව, ඔහු මෙන්ම තමා නිසාවෙන් දුකෙන් තැවෙන ඔහුගේ පාදපරිචාරිකාවත් වෙනුවෙන්ය. අරුමය ඇත්තේ එහිය.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-size: large;">(අනියම් බිරිඳ)&nbsp; </span><br /><br /><span style="color: red; font-size: large;">මුලු ‍රැයක් පුරා - ඔබ ඔහු ලඟ </span><br /><span style="color: red; font-size: large;">ජීවිතය පුරා - ඔහු ඔබ ලඟ </span><br /><span style="color: red; font-size: large;">ඔබයි ප්‍රියාදර ප්‍රියම්භිකා ඔහුගේ</span></div><span style="font-size: large;"><br />බිරිඳට මේ වදන් මහා සුසුමකි. මන්ද ඒ ගෙවෙන මුලු රැයත් , ඔහුගේ ජීවිතයත්, අරක් ගත් නෛතික හිමිකාරිත්වය ඇය සතු වුවද , හීනෙන් ගෑ උණුසුම් සුවඳ සහ ආදර සිත පවතින්නේ අසම්මත ආදරියගෙ ඇස් තුල බව ඇය දන්නා හෙයිනි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span style="color: blue;">(බිරිඳ) </span><br style="color: blue;" /><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;">මුලු ‍රැයක් පුරා ඔහු මා ලඟ </span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;">සිරුර පමණයි හිතයි ප්‍රේමයයි ඔබ ලඟයි </span></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ආදරයත් සෙනෙහසත් දෙකෙහි අරුමය, දුක්බර වෙනස අත් විඳින්නී ඈය. ඔහුගේ බිරිඳය. කලෙක ලද උණුසුම් ආලය අද සිහිනයකි. හැර නොයන කුල ගෙය තුල ඔහුත් පාදපරිචාරිකා ඇයත් බෙදා ගන්නේ අනුකම්පාවත් , සෙනෙහසත් පමනකි. ඒ සෙනෙහස කුටුම්භයේ සිහසුන මත දිදුලන උණුසුම් ආදරයෙන් ඉඳුරාම වෙනස් වග ඈ හොඳින් හඳුනන්නීය. ඒ උණුසුම , ඒ සිහසුන අද නිර්නාමිකවම අනිකියකගේ අත පත් වාසනාවක්ව ඇති අරුම ඈ පසිඳින්නීය.&nbsp;</span><br /><br /><div style="color: blue; text-align: center;"><span style="font-size: large;">(බිරිඳ) <br /><br />ඔහුගෙ උණුසුම් ආදරයේ වාසනා හිමිකාරී ඔබ<br />මට හිමි හීතල සෙනෙහස පමණී..</span></div><span style="font-size: large;"><br />එහෙත්. එය සැබෑ සත්‍යයද?&nbsp; අනියම් , තාවකාලික සතු කර ගැනීමෙහි ඇති වේදනාව දැනෙන්නේ ඇයට පමණි. එක් අතකින් ඈ ඇගේ මුලු හදම ඔහුට පුදන්නීය. කිසි කලෙකත් නිසි ලෙසින් සැබවින්ම ඈ සතු නොවන බව හොඳින්ම දන්නා ඇයට , ඈ ඇගේ ආලය පුදන්නීය. ඉරිසියා හැඟුම ස්වාභාවිකය. ඈත් මනුස්ස දුවකි.&nbsp; ඈ ඉල්ලන්නේ ජීවිතයය. වින්දනයට , සන්තර්පනයට පමණක් සීමා නොවූ , ලෝකයේ ගැහැට නොවිඳින සැබෑ ජීවිතයය. ඈත් අසරණය. <br />&nbsp;</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-size: large;">(අනියම් බිරිඳ) </span><br /><br /><span style="color: red; font-size: large;">මා සිත පවසන ඉරිසියා හැඟුම් ඉතින් අසන්</span><br /><span style="color: red; font-size: large;">මා බිරිඳ වන්න පෙම්වතිය වන්න ඔබ මා තුරුලට මට දෙන්න දෙන්න ඔහු</span></div><span style="font-size: large;"><br />ඇගේ වම් වෙදැඟිල්ල හැමදාමත් හිස්ය. එහි කුලවමියකගේ රන් මුදුව ඈට හිමි නැත. ඈ හැමදාමත් ඔහුගේය . එහෙත් එය නිර්නාමික&nbsp; හෘදය ගිවිසුමකි. ආදරයේ බැඳීමක් පමණි. අතැඟිලි බැඳ එලිමහනේ ඇවිදින්නට ඈට වරම් නැත.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="color: red; text-align: center;"><span style="font-size: large;">(අනියම් බිරිඳ) <br /><br />ඔහුගෙ මංගල මුදු පැලඳූ පාද පරිචාරිකාවී ඔබ <br />මා ඔහුගේ ගත සුසුමක් පමණී</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.svdpatl.org/wp-content/uploads/2009/02/worried-mother-and-child.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.svdpatl.org/wp-content/uploads/2009/02/worried-mother-and-child.jpg" width="213" /></a></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඇයට ඇත්තේ එතරම් ලඳ බොලඳ බියක්මත් නොවේ. ඇගේ බිය ඇගෙන් නතර වන්නේද නොවේ? අහෝ මාගේ කුටුම්භය? දිවිපෙවෙත? ඔහු? ඔහුගේත් ඇගේත් ආදර සෙවණේ මේ කිසිත් නොදැන හැදී වැඩෙන කුඩා පැටවුන්? ඔවුන්ගේ හෙට දවස? ඔවුන්ගේ අභිමානය?&nbsp; ජීවිතයක් , ඇතැම් විට සංසාරයක්, එකට බැඳී ආ ඔහු? ඔහු මා වෙනුවෙන් පමණක්මත් නොවේ. මාත් ඔවුනුත් වෙනුවෙනි. අනේ ඒ ගැන සිතාවත්, දෙන්න මට ඔහු... ඈ අයදින්නීය ...&nbsp;</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: blue; font-size: large;">(බිරිඳ) </span><br /><br /><span style="color: blue; font-size: large;">මට නැතිවනුයේ හිමිසඳ සමගින් දූ දරුවෝ</span><br /><span style="color: blue; font-size: large;">මුලු ජීවිතයෙම අත් වැල් බැඳ ආ&nbsp; මා සෙවණට මට දෙන්න ඔහු</span></div><span style="font-size: large;"><br />ජීවිතයක් ඔහු මා සමගය. ඒ මගේ කුටුම්භයේ ශක්තියයි. ඒ මගේ සහ පැටවුන්ගේ අනාගතයයි. බිරිඳට ඒ හැර අන් මගක් නැත. සිත සොරා ගත් ඔහුගේ ආදරියගෙ , ඔහුවම යලිත් අයදිනු මිසක.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">සිතෙන් මේ ආදරිය ඉන්නේ ඔහුගේ ලොවෙහිය. ඔහුගේ මනසෙහි රඟන සිතුවම ඇයය. ඇගේ සිත , ඔහුගේ සිත , ගැරහුම් ඇස්වලින් වසන් වී ඔවුන්ගේම මෝහනීය ලෝකයක අතරමං වී සිටී.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">කවුද ඔහුගේ සැබෑ ප්‍රියාව? එය ඔහුවත් නොදන්නවා ඇත. ඔහුගේ ලෝකය පාදපරිචාරිකාවී ඒ අසරණියගේ සහ ඔවුන්ගේ හීන වලින් වග නොකිය යුතු අසරණ පැටවුන්ගේ කැදැල්ලත් , වෛවර්ණ සිතුවමක් වන් සැණකෙලියක් ඔහුගේ ජීවිතයට ගෙනා මේ ආදරියත් අතර අසරණව ඇතැයි මට සිතේ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: blue; font-size: large;">බිරිඳ : </span><br /><br /><span style="color: blue; font-size: large;">ජීවිතය පුරා මා ඔහු ලඟ </span><br /><br /><span style="color: red; font-size: large;">අනියම් බිරිඳ : </span><br /><br /><span style="color: red; font-size: large;">මා සිත සපුරා ඔහු මා ලඟ </span><br /><br /><b><span style="color: purple; font-size: large;">දෙදෙනාම : </span><br style="color: purple;" /><br style="color: purple;" /><span style="color: purple; font-size: large;">ඔබද මාද ඒ ප්‍රියම්භිකා ඔහුගේ? </span><br style="color: purple;" /><br style="color: purple;" /><span style="color: purple; font-size: large;">අප කඳුලු සිනා ඔහු වෙනුවෙනි</span><br style="color: purple;" /><span style="color: purple; font-size: large;">අපි සිනාසෙමූ ඔහුගෙ නාමයෙන් වැලපෙමූ</span></b></div><span style="font-size: large;"><br />ඔහු වෙනුවෙන් ? ඈ ඔහුගේ ලෝකයට ආදරිය වන්නීය. ඔහුගේ ජීවිතය නේක වර්ණයන්ගෙන් සිතුවම් කරන්නීය. උණුසුම විනා, රාත්‍රියෙන් අර්ධයක් විනා, ජීවිතයෙන් අර්ධයක් විනා ඒ වෙනුවෙන් ඈට ලැබෙන හිමිකමක් නැත. එහෙත් ඔහුගේ සැනසුම වෙනුවෙන් ඈ ඔහු ඉදිරියේ සිනහ නගන්නීය. ඈ නැති තැන , අසරණ ඇගේත් , ඔහුගේත් , ඔහුගේ කුලවතියගේත් ආත්මයන් වෙනුවෙන් කඳුලු හෙලන්නීය. </span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔහු වෙනුවෙන් ? කුලවතිය කුල ගෙය රකින්නීය. පැටවුන්ට අම්මා වන්නීය. ඔහුටත් අම්මා වන්නීය. බත සරි කරන්නීය. ජීවිකාව ගෙනයන්නීය. ඔහුගෙන් ලැබෙන සීතල සෙනෙහස ඉදිරියෙහි සිනාසෙන ඈ ඔහු නැති තැන වැලපෙන්නීය. ඈ වෙනුවෙනුත්, පැටවුන් වෙනුවෙනුත්, කුලගෙය වෙනුවෙනුත් , ඈ මෙන්ම අසරණ ඔහුගේ අසම්මත පෙම්වතිය වෙනුවෙනුත් ඈ කඳුලු හෙලන්නීය.&nbsp; ඇයත් , ඈ වන්ම තැවෙන ඇයත් මේ ගීයෙහි කියන්නේ අසරණ ගැහැණු හදවතෙහි අනවරත උපේක්ෂාවදැයි මට සිතෙයි</span><span style="font-size: large;">. </span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://us.123rf.com/400wm/400/400/korionov/korionov0811/korionov081100126/3861421-loving-couple-with-a-red-flower.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://us.123rf.com/400wm/400/400/korionov/korionov0811/korionov081100126/3861421-loving-couple-with-a-red-flower.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><span style="font-size: large;"><br />ප‍සුවදන&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ ගීය මට ජීවිතය , මිනිස් දහම පිලිබඳ මහා කියැවීමකි. ඉරක් නොගැසූ 'හොඳ-නරක' මත්තෙහි අපේ මානයන් අවමානයට ලක් වන්නේදැයි මම නොදනිමි. එහෙත් මිනිස් හැඟුම් නම් මෙබඳුය. එහි හොඳ නරක පුද්ගල රූපී වෙතැයි මට සිතේ. මේ ගීයෙහි තැවරී ඇති මහා දයාව , අනුකම්පාව, යාදින්න , ශෝකය , කලකිරීම මා සසල කරයි. ඔහුත් , ඔහුගේ අසම්මත ආදරියත්, සම්මත කුලගෙහි බිරිඳත් , මේ හැමම මිනිසුන්ය. මිනිසුන්ගේ කුලකයෙහි , වෙන් සටහන් මත්තෙහි 'කල යුතු දෑ' , 'නොකළ යුතු දෑ' රවුම් දෙකක ඈන්දහොත් , ඡේදන කුලකය පමණක් නොසිස්ව තිබෙතැයි මට නිකමට සිතෙයි.&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.mathsrevision.net/alevel/pure/intersection.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KDocreLiPAY/TuoKkMWFatI/AAAAAAAAC6U/pVEH1v_WOwQ/s1600/intersection.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="258" src="http://4.bp.blogspot.com/-KDocreLiPAY/TuoKkMWFatI/AAAAAAAAC6U/pVEH1v_WOwQ/s400/intersection.gif" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><br />ගීතය ගයන්නේ මරියසෙල් ගුණතිලක සමග සමිතා මුදුන්කොටුව. රචකයා පිලිබඳ දන්නා අයෙක් මෙහි ලියා යන්න. ගීතය අහන්න <a href="http://www.mediafire.com/?pwo0oh85wi4xrym" target="_blank">මෙතැනින්. </a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-5134088105867717774?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-3987855367707495662011-12-13T20:33:00.001+05:302011-12-13T20:33:35.499+05:30<span style="font-size: large;"><b>ලිපි පෙළ වෙනුවෙන් ප්‍රවේශය :</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ලෝකයෙ සම්මතය කියල දෙයක් තියනවලු. සම්මතය කියන්නෙ බහුතරය පොදුවේ ගමන් කරන මාර්ගය වෙන්න පුලුවනි. සම්මතයෙන් පිට ගිය දේවල් සහ අසම්මත දේවල් අතර වෙනසක් තිබෙනවද? එහෙම බැලුවම අසම්මත ප්‍රේමය , අසම්මත ආදරය , අසම්මත අධ්‍යාපනය, අසම්මත ජීවන රටාව .. මේ හැම එකක්ම කොතෙක් දුර සම්ම්තයෙන් පිට පැන ඇත්දැයි කියන වාරණය මෙන්ම තීරණයත් අපේම හිතේ හදාගත් මානයක්ද කියලත් හිතෙනව. හෝව් හෝව්... දැන් කැරකිල්ලයි වගෙ නේද? මේ දවස්වල මටත් ටිකක් ඒ වගේ....&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">වෙනස් දේ වෙනුවෙන් හිත බෑඳෙන ජීවිතේ මල්ගේ හිත , අසම්මතයටත් සම්මතයටත් විෂය නොවන අපූර්ව මිනිස් දහම් ගෑන ලියන්නට පෙරුම් පිරුවේ අද ඊයේ නොවෙයි.&nbsp; මේ පටන් ගන්නේ එවන් ලිපි පෙලක පලමු ලිපිය. <br /><br />අසම්මත හෙවත් හැමෝම යන සම්මත රටාවෙන් පීලි පැනපු පාරෙ දුවන අමුතු සින්දු එක දෙකකට එබෙන්නට මට පුලුවන් වුනේ වැඩ කටයුතු යෙදෙන කාර්යබහුල ජීවිතයෙම එක අහුමුල්ලක වාඩි ගනිමින්.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /><b>පළමු ලිපිය:&nbsp;</b></span> <br /><span style="font-size: large;"><br />අසම්මතයෙනුත් තවත් ඔබ්බට 1 : දෙතිස් වධ විඳින පුතා , ඒ අම්මාට වීරයෙකි.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /><b>පූර්විකාව :</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;">ලෝකයේ බොහෝ දෙනා කරන සාමාන්‍ය සහ අවදානම අඩු දේ කරන පුතුන් දූවරුන් දකින්නට කැමති අම්මලා අතරේ සම්මතයෙන් ඔබ්බට ගිය , අවදානමින් අනූන දෑ කරන්නට අවසර දෙන්නට ඉඩ දෙන්නට අම්මා කෙනෙකුට කොයි තරම් නම් හයියක් තිබිය යුතුද? දොස්තර කෙනෙක්, ඉන්ජිනේරුවෙක, ගෙයක් දොරක්, වාහනයක්, බිරිඳක්, දරුපවුලක්... මේ රටාවෙන් පීලි පනින්නට පුතෙකුට හයිය තිබ්බාටමත් මදිය.&nbsp; ඒ හයිය දුබල කළ හැකි එකම මන්ත්‍රය අම්මාගේ ආයාචනාත්මක දෑස් විය හැකිය.&nbsp; අම්මාට ඒ සම්මතයෙන් එහාට යන්නට කල්ප ගානක් යනු ඇති. ඒත්....<br /><br />ලෝකය සම්මතයට එහා නොයන්නේත් නොවේ.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://ih1.redbubble.net/image.7859406.1576/flat,550x550,075,f.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="305" src="http://ih1.redbubble.net/image.7859406.1576/flat,550x550,075,f.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මූලාශ්‍රය:&nbsp;</b></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>යදමින් බැඳ විලංගු ලා මගේ පුතා ‍රැගෙන යන්<br />ඉඳික‍ටු ඇන ඇඟිලි තලා දෙතිස් වධය පමුණුවන්<br />අලුත් ලොවක් ගැන සිතීම දඬුවම් දෙන වරද නම්<br />කුමට එ'රට අධිකරණය නීතිය සහ විනිසුරන් ?<br /><br />කකා බිබී නටන අතර නරුම යහලු යෙහෙලියන්</b><b><br />පන්දු කෙලින අතර ඉහළ පාසල් වල අමනයන්<br />රට ගිනි ගෙන ඇති වග දු‍ටු මගේ එකම පුතණුවන්<br />එ'ගිනි නිවන මග සෙවීම වරදක්දැයි මට කියන් ...<br /><br />ගිනි ගන්නා රටක කෙලින මී හරකුන් වැනි පුතුන්</b><b><br />කුමටද මට මහ විරුවෙකි සිරගෙයි මළ මගෙ පුතුන්<br />කෝටි ගණන් බිහි වේවා මගෙ පුතු වැනි තව පුතුන්<br />කිරිමව් ලෙස මම ඉන්නම් එ'වන් පුතුන් ලඟ උතුම්</b></span></div><br /><span style="font-size: large;"><b>කතාබහ :</b></span><br /> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මවකගේ ආශිර්වාදය මැදින් ඒ පුතු යන්නේ එසේ මෙසේ සිංහ ගමනක් නොවේ... ඔහු පරදී.ඔහු දඬුවම් විඳී..&nbsp; ඔහුගේ තැත වරදී. එහෙත් ඒ උදාර මවුගේ දෑස් අභියස ඔහු පරාජිතයකු නොවේ. මහා වීරයෙකි. ඔහුගේ උත්සාහය දෙස ඒ අම්මා බලන්නේ එසේ මෙසේ අභිමානයකින් නොවේ. එය අපේ නෙතට ගෙනෙන්නේ විස්මයකි. අනුකම්පාවක් හෝ කලකිරීමක් නොවේ. සුවහසක් වීර මවු වරුන් කෙරෙහි මහා ආදරයකි. <br /><br />ඈ කෙබඳු වීර මාතාවක්ද? සිය ලෙයින් හදා වැඩූ දරුවාට දෙතිස් වධය දෙන ගහලයින් ඉදිරියේ ඈ හඬා නොවැටෙන්නීය. යාදිනි නොනගන්නීය. හද උතුරුවා ගලා ය්න දාරක ස්නේහය ඉක්මවා ගිය දාරක අභිමානයෙන් ඔද වැඩී ඈ සිය පුතු සිහින මැවූ ලෝකයේ පුතුන්ගේ ව්‍යායාමය ඉදිරියට ගෙනයන වගකීමට බැ‍ඳෙන්නීය. එය සම්මතය සැබවින්ම ඉක්මවා නොගොසින්ද? </span><br /><span style="font-size: large;"><br />වීරත්වයෙන් ඔද වැඩී ගිය මහලු ගත නමුත් ජවයෙන් ඔද වැඩි හදවතින් ඈ අයුක්තියට එරෙහි තර්ජනාංගුලිය , මේ සම්මත සහ අපුල ආත්මාර්ථකාමී පුත්‍ර පරම්පරාව කෙරෙහි දිගු කරන්නීය. ඒ සිර ගෙයි මළ වීර පුතු වෙනුවෙන් හඬන්නා වෙනුවට ඔහුගේ ප්‍රාර්ථනාවේ අනාගතය ඇය වන්නීය... සම්මතයත් , අසම්මතයත් ඉක්මවා ගිය තුන්වන මානයෙහි සම්මතයට අසම්මතයට හෝ විශය නොවන සම්මතය ඉක්මවා ගිය අධිමානුෂීය සන්කල්පයක් තිබේනම් , මම එයට හිමි නිසි වදන සොයන්නෙමි..</span><br /><br /><span style="font-size: large;">හැමෝම කරන දේ රැල්ලට නොකළ සඳ පුතු සමග උරණ නොවූ අම්මාට , රැල්ලෙන් මිදී උඩුගම් බලා පිහිනද්දී ඉවුර දිගේ සිය දුබල දෑත් වාරුව දිගු කළ අම්මාට , උඩුගම් බලා ගිය වරදට ඒ පුතු දෙතිස් වධ දඬුවම් ලබද්දී යුක්තිය වෙනුවෙන් මිස දාරක ස්නේහයෙන් අඳව හඬ නොනැගූ අම්මාට , අම්මාගේ හිතේ උන් වීරයා මියෙද්දී සිය පුතු වන් අනාගත විරුවන්ටත් එවන්ම දිරියක් වන්නට පෙරුම් පුරන අම්මාට ,&nbsp; සම්මතය බිඳි, අසම්මතයත් බිඳි , ලෝකය අතැඹුලක් කොට අනුදත් ඒ වීරත්වයට.... බ්ලොග් පෝස්ට් එකට දහයක් ලිව්වත් පාඩු නැතැයි මට සිතේ... </span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.heritageonlinegallery.com/Imagessculpture/Napier-MothersPride-maquette.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://www.heritageonlinegallery.com/Imagessculpture/Napier-MothersPride-maquette.JPG" width="205" /></a></span></div><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>විවේචන :&nbsp;&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">නන්දා මාලිනියට උපතින්ම හිමි, ජවාධික , ශක්තිමත් හඬ නිසි අයුරෙන් ගැල්පී ගිය ඇගේ තවත් එක් ගීතයක් ලෙස මම පුද්ගලිකවම මේ ගීයට මහත් සේ පෙම් බඳිමි. මෙහි ඇති වීරත්වය මට මහලු මවකගේ ඇස් වල දිලිසෙන අභිමානයේ තෙත් බව සිහි කරවයි. ලෝකය දෙසට , අයුක්තියට ඇඟිල්ල දිගුකරන්නේ තරුණ පරපුරයැයි , මහලු පරම්පරාව යල් පැන ගිය අදහසින් යුතුව තරුණ සිතිවිලි නොහඳුනමින් , නව යුගය සමග කැරලි ගසන හණමිටි අදහස් ගොන්නකැයි සිතන සම්මතයට නන්දා මාලිනිය ගයන මේ ගීතය අභියෝගයකි. සම්මතයත් අසම්මතයත් ඉක්මවා යන ඒ මහා වෙනසට මම පුද්ගලිකවම මහත් සේ පෙම් කරමි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br />&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඊලඟ ලිපිය :&nbsp;</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;">සම්මතයෙන් ඔබ්බට 2 :&nbsp; බිරිඳත් අනියම් බිරිඳත් දෙදෙනාට පරම වෛරක්කාරියන් වෙනු විනා , තවත් 'විය හෑකි දේ' තිබිය හැකිද? ඈයත් , ඇයත් හඬන්නේ ඔහු වෙනුවෙනි ... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පසුවදන :&nbsp;</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;">ලිවීම වෙනුවෙන් මා වෙලාව සොයාගන්නේ කෙසේදැයි නිතරම මගෙ යහලු යෙහෙලියන් අහන පැනයක්... මා වෙලාව සොයා ගන්නවා වෙනුවට ලිවීමට සිතුවිල්ලක් පහළ වෙන විට මා සිටින්නේ හිටගෙන බසයක නම් , මා හිටගෙනම කොල කෑල්ලක ලිවීම කරන පිස්සෙක් විනා ලිවීම වෘත්තියක් කොටගෙන මේසයක් පු‍ටුවක් සොයා ලිවීම වෙනුවෙන්ම ඇප කැප වූ ලේඛකයකු නොවෙයි. ලිවීම, කියවීම, නැටීම , ගැයීම , පිස්සු නැටීම මේවා නිරන්තරයෙන් මගේ ජීවිතයට කාවැදෙන්නේ ඒ මා ආදරය කරන දේවල් නිසා.. <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-398785536770749566?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-45966144897109790162011-12-08T16:14:00.001+05:302011-12-08T22:19:34.703+05:30<span style="font-size: large;"><b>ජෙරීට</b> තනිකරම තියෙන්නෙ සත්තු පිස්සුව. ජෙරීගෙ අයිය <b>ලොරී</b> කවද හරි ශේක්ස්පියර් වගෙ කෙනෙක් වෙන්න සිහින මැව්ව සාහිත්‍ය පිස්සෙක්. <b>ලෙස්ලි</b> කියන්නෙ අනික් අයිය. එයාගෙ ලෝකෙ තමයි තුවක්කු. <b>මාගෝ</b>ගෙ ලෝකෙ පිරිල තියෙන ලොකුම දුක මූනෙ කුරුලෑ හොඳ කරගැනිල්ල... රූපලාවන්‍ය උමතුව. මේ නාවිකයො කැරලි ගහන පවුල් යාත්‍රාව පදවගෙන යන ජෙරීගෙ <b>අම්මා</b> කියන්නෙ මේ පවුලයි පවුලට ජෙරී නොකඩවා එකතු කරගෙන එන විවිධ ප්‍රමාණයේ සත්තුයි සාර්ථකව කලමනාකරණය කරගන්නා වීර කාන්තාවක්....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජෙරී ගෙයි අස්සට ගෙනෙන්නෙ එසේ මෙසේ සත්තු නොවෙයි. ක්ෂුද්‍ර ජීවියගෙ පටන් බියකරු වගවලසුනුත් ජෙරීගෙ පස්සෙන් වැටිල ගෙට රිංගීමේ අවදානම ඕනෑම වෙලාවක තිබෙනව. ජෙරීගෙ අයිය ලොරී කියන විදියට නම් </span>'<span style="font-size: large;">ජෙරීයි ජෙරීගෙ එපාකරපු සත්තුයි</span>'<span style="font-size: large;"> පිරිච්චි ස්වභාව විද්‍යා කටුගේක ජීවත් වෙනවට වඩා මේ ජීවිතේ දෙවැනි වෙන්නෙ නැහැ.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජෙරීට එන්ගලන්තයෙ ඉඳිද්දි සාමාන්‍ය ප්‍රමානයෙන් වැලඳිලා තිබුනු මේ සත්තු පිස්සුව උමතුවක් බවට පත් වෙන්නෙ මේ පවුලම ග්‍රීසියෙ කෝෆු දූපතට සංක්‍රමණය වුනහමයි. එකිනෙකට වෙනස් ආසාවන්ගෙන් පිරිච්චි මේ අපූරු පවුල මේ දූපතට සංක්‍රමණය වෙන්නෙ , ලොරීගෙ භාෂාවෙන් කියනව නම් මධ්‍යකාලීන සර්කස් කණඩායමක් වගෙ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ආ අමතක වුනා.... මේ පවුලෙ ඉන්නව තවත් වැදගත්ම සාමාජිකයො හතර පස් දෙනෙක්.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">එක්කෙනෙක් තමයි <b>රොජර්</b>... රොජර් කියන්නෙ බල්ලෙක්. එයාට එහෙම කියන එක හරි මදි. එයා තමයි අපෙ අසහාය ස්වභාව විද්‍යාඥයගෙ සහයට ඩැනී. හෙවත් ජෙරීගෙ වචන වලින් කියනව නම් උද්භිද විද්යා ගවේෂණ සහයකයා... එයා තරම් ජෙරීට එකතු නැති වුනත් <b>'මුත්තරා' සහ 'වමනේ'</b> කියන බලු දෙපලත් මේ ගෙදර අඩු ගානෙ නමේ හැටියටවත් අලංකාර කරන්න විටින් විට දායක වෙනව. මේ ගොල්ලොන්ට මෙච්චර නම් තියන රටේ මුත්තරා සහ වමනෙ කියන නම් දැම්මෙ ඇ‍යි කියල ඔයාලම හොයාගන්න. අනිත් සාමාජිකය තමයි <b>'බරසාර තට්ටමී' </b>.. එයා කවුද කියලත් මම කියන්නෙ නැහැ. ඕනෙ නම් ජෙරීගෙන් අහන්න. <b>ඩොඩෝ</b> කියන්නෙ කොයි වෙලෙත් උකුල් ඇටය හන්දි පනින දිග සොසෙජස් එකක් වගේ අමුතු , ජෙරීගෙ අම්මගෙ සුරතල් බලු පැටියා..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;ආ .. <b>ස්පිරෝ</b>.... විශාල සිංහ මුඛ ජල යන්ත්‍රයක් වගේ , ඩරල් පවුලට අරක් ගත් දේවතාවෙක් වගේ, ඩරල් පවුලෙ විවිධ විප්‍රකාර ඕනෑම එකකට 'වැඩේ බේරන' ස්පිරෝවත් අමතක කරල බැහැ. ජෙරීගෙ සත්තු පිස්සුව දෙගුණ කරනවා කියා ලෙස්ලිගෙනුයි ලොරීගෙනුයි බැනුම් අහන <b>තියඩෝ</b>, තමුන්ගෙ සරීරයෙ තියන ලෙඩ දුක් වලට ආදරය කිරීම වෘත්තිය කරගත් <b>ලුගරේසියා</b> , ජෙරීගෙ සත්තු වත්තෙ ක්වාසිමොඩෝ, ඔගස්ටස් කිචිබඩා යනාදි එකී මෙකී නොකී විප්‍රකාර පිරිච්චි ඩරල් පවුලෙ ජීවිතේට එබිල බලන්න නම් ඔයාලට අනිවාර්යයෙන්ම <b>'මගේ පවුලයි අනෙක් සත්තුයි' පොතෙන් පටන් අරන් , 'කුරුල්ලෝ සිව්පාවෝ සහ නෑදෑයෝ' යි, 'දේව උද්‍යානය' </b>යි කියවන්නම සිද්ධ වෙනවා..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සැබෑ හාස්‍ය රසය කියන්නෙ මොකක්ද කියල ඉගෙන ගන්න නම්, සැබෑ පරිවර්තන හැකියාව කියන්නෙ මොකක්ද කියල දැන ගන්න නම් මම හිතන්නෙ ඔයාලට මේ පොත් තුන ප්‍රමාණවත් වේවි.&nbsp; ඔයාලට පෙන්වන්න මේ පොත් තුනේ ෆොටොවක් ගන්නත් බැරි තරම් පොත් තුනම දුර්වර්ණ වෙලා.. ඒ ඇයි දන්නවද? අවුරුදු 4ක් වගෙ ඇතුලත මේ පොත් තුන මම කියවල ඇති දහස් වාරයකට වැඩියෙන්. බස් එකෙ දිගු දුර ගමනක් යනකොට , හෑන්ඩ් බෑග් එකෙ ඕනෙම වෙලාවක, සහ මගෙ ඇදේ කොට්ටයට පසෙකින් , නිරන්තර බයිබල් 3ක් වගේ අවුරුදු 4ක් තිස්සෙ මේ පොත් තුන වැජඹෙනවා. මට නම් මේ පොත් තුන ආයි ආයි කියවලා බඩ අල්ලගෙන පෙරලි පෙරලි තාමත් හිනාවෙන්න හැකියි. එකක් මම සත්තුන්ට ආස නිසා. ඊටත් වඩා මේ පරිවර්තනයේ තියෙන මහ පුදුමාකාර දක්ෂ බස හැසිරවීම නිසා. නි</span><span style="font-size: large;">රායාසයෙන්ම හිනා යනවා. මට නම් දැන් මේ පොත් තුනෙහිම දෙබස් පවා කටපාඩම්. ඉතින් හිතාගන්නකෝ පොත් තුනේ රසය..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සතුටෙන් නින්දට යන්න, මහන්සිය නිවා ගන්න , හිනා වෙන්න කියාපු පොත් තුනක්. ඉතින් දැන් වැනුවා ඈති නේ...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">හැබැයි රානි සේනාරත්න රාජපක්ෂගෙ පරිවර්තන හැකියාව නම් අගය නොකර බැහැ කොහොමවත්ම. සමහර විට මුල් පොත මේ තරම් රසවත් නැතිදත් මන්දා... දන්නෙ නෑ. තාම මම මුල්පොත බැලුවෙ නෑ. මුල් පොතෙ පීඩී එෆ් එකක් මම මෙතන දානවා පහලින්. ඒ ඉන්ග්‍රිසි පොත් කියවන අය උදෙසා. සිංහල පොත් නම් ඉතින් විදර්ශනා පොත් ගෙදරිනුයි, සරත් විජේසූරිය පොත් හලිනුයි ගන්න වෙනවා. පොත් තුනම ගන්න. මම සහතික වෙනවා. පොඩ්ඩක්වත් පාඩු නැහැ.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">හැබැයි තව දෙයක්. මේ පොත මට නම් හිතෙන්නෙ අඩු ගානෙ අවුරුදු 15න් ඉහළවත් දරුවන්ට තමයි සුදුසු. එකක් මේ පොතේ තියෙන්නෙ රසවත් මෙන්ම ඉහල සාහිත්‍යමය නැඹුරුවක්. අනික මේ පොතෙ අන්තර්ගතය ළමා පොතක් නොවෙයි. කියවීමට නරක දේවල් නැහැ. ඒත් කතාවෙ යම් යම් විහිලු හෙම පොඩි ඈයින්ට තේරෙන එකක් නැහැ.&nbsp; ඒ නිසා මේකට ළමා පොතක් කියන්න බැහැ.&nbsp; ඒත් මේ තමයි මම මෙතුවක් කියවපු රසවත්ම පරිවර්තන පොත් 3.. මේක ප්‍රබන්ධයක් නොවෙයි... ඇත්ත කතාවක් <b>ජෙරල්ඩ් ඩරල්</b> කියන අසහාය සත්ව </span><span style="font-size: large;">විද්‍යාඥයෙක් </span><span style="font-size: large;"> සිය පවුලේ අය සමග ග්‍රිසියේ කෝෆු දූපතේ ගෙවපු අවුරුදු 5ක අත්දැකීම් අලලා ලියූ රසවත් පොත් පෙලක්... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉන්ගිරිසි පොතේ <a href="http://goo.gl/pAf9A" target="_blank">පී ඩී එෆ් එක </a></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">පලමු පොත :</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මුල් පොත : My Family and Other Animals</span><br /><span style="font-size: large;">කර්</span><span style="font-size: large;">තෘ</span><span style="font-size: large;">: ජෙරල්ඩ් ඩරල්</span><br /><span style="font-size: large;">සිංහල පොත : මගේ පවුලයි අනෙක් සත්තුයි</span><br /><span style="font-size: large;">පරිවර්තනය : රාණි</span><span style="font-size: large;"> </span><span style="font-size: large;">සේනාරත්න රාජපක්ෂ</span><br /><span style="font-size: large;">මිල:&nbsp; 480 &nbsp; &nbsp;&nbsp; (විදර්ශනා පොතක්)</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uYSMtz7O1t8/TuDDX-lRXrI/AAAAAAAAC58/yPBnTioRiKo/s1600/Dil1121.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-uYSMtz7O1t8/TuDDX-lRXrI/AAAAAAAAC58/yPBnTioRiKo/s400/Dil1121.jpg" width="300" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දෙවන පොත :</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මුල් පොත :Birds Beasts and Relatives</span><br /><span style="font-size: large;">කර්</span><span style="font-size: large;">තෘ</span><span style="font-size: large;">: ජෙරල්ඩ් ඩරල්</span><br /><span style="font-size: large;">සිංහල පොත : කුරුල්ලෝ සිව්පාවෝ සහ නෑදෑයෝ</span><br /><span style="font-size: large;">පරිවර්තනය : රා</span><span style="font-size: large;">ණි</span><span style="font-size: large;"> සේනාරත්න රාජපක්ෂ</span><br /><span style="font-size: large;">මිල:&nbsp;&nbsp; 320 &nbsp;&nbsp;&nbsp; (විජේසූරිය පොතක්)</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-26Jv62VXOrE/TuDDaTKPVBI/AAAAAAAAC6E/by5p_B2bUuE/s1600/Dil1122.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-26Jv62VXOrE/TuDDaTKPVBI/AAAAAAAAC6E/by5p_B2bUuE/s400/Dil1122.jpg" width="300" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තෙවන&nbsp; පොත :</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මුල් පොත : The Garden of God</span><br /><span style="font-size: large;">කර්තෘ</span><span style="font-size: large;">: ජෙරල්ඩ් ඩරල්</span><br /><span style="font-size: large;">සිංහල පොත : දේව උද්‍යානය </span><br /><span style="font-size: large;">පරිවර්තනය : රා</span><span style="font-size: large;">ණි</span><span style="font-size: large;"> සේනාරත්න රාජපක්ෂ</span><br /><span style="font-size: large;">මිල:&nbsp;&nbsp; 280 &nbsp;&nbsp; (විජේසූරිය පොතක්)</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-m6vgkcnZ8wI/TuDDVrgU28I/AAAAAAAAC50/EVFhm3ai-ns/s1600/Dil1120.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-m6vgkcnZ8wI/TuDDVrgU28I/AAAAAAAAC50/EVFhm3ai-ns/s400/Dil1120.jpg" width="300" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">රස වෑහෙන හාස්‍යමය රචනය මෙතුවක් මා දුටු හොඳම පොත් තුන තමයි මේ....&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මේ සටහන මෙතනින් නවතන්න හිත දෙන්නෙ නෑ..&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ජෙරී නමින් හැඳින්වුනු <b>ජෙරල්ඩ් ඩරල්</b> පසු කාලීනව වඳවී යන සතුන් නැවත ව්‍යාප්ත කිරීම සිය වෘත්තිය කොට ගත් මහා විද්‍යාඥයෙක් වුනා.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඒ විතරක් නොවෙයි, දවස තිස්සේ ටයිප් ගසන සාහිත්‍ය පිස්සුව හැදුනු අයියා ලොරී තමයි පසු කාලීනව ශ්‍රේෂ්ඨ සාහිත්‍යධරයෙකු වූයේ <b>ලෝරන්ස් ඩරල්</b> නමින්...</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔහුගේ ජීවිත කතාව තිබෙනවා මෙහි දෙවන පොතේ. සැබවින්ම එය කියවන්නට වටින්නක්. ඔහු නමින් වෙන්වූ අරමුදලත් ඔහු බිහි කල සත්වෝද්‍යානත් ගැන මෙහි ලියන්නට ඉඩ මදි. ජෙරී ගේ කුඩා කාලයෙත් මහලුවියේත් ඡායාරූප කිහිපයක් ...</span><br /><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.shoarns.com/Gerald%20Durrell%20with%20Roger.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://www.shoarns.com/Gerald%20Durrell%20with%20Roger.JPG" width="285" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ජෙරී සහ රොජර්</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://www.durrell.org/library/Image/Gerry-&amp;-CTtamarinsdpi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://www.durrell.org/library/Image/Gerry-&amp;-CTtamarinsdpi.jpg" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ජෙරල්ඩ් සහ 'අයී අයී'</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/df/Gerald_Durrell_statue_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/df/Gerald_Durrell_statue_2.jpg" width="231" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ඔහුගේ පිලිරුව</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඔහුට තිබූ සොබාදහමත් සමග සැබවින්ම බද්ධ වූ ජීවිතාභිලාශයන් මැනවින් ප්‍රකට වන ඔහුගේම ප්‍රකාශයකින් මම මේ සටහන අවසන් කරන්නම්..<br /><br /><b><span style="color: #38761d;">'වන සත්වයින්ට සිය දුක් ගැනවිලි ඉදිරිපත් කිරීමට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු නැත. ඔවුන්ට හර්තාල් හෝ වැඩ වර්ජන කළ නොහැකිය. ඔවුන්ට සිය දුක් ගැනවිලි කිය හැක්කේ අප සමග පමණකි. ලෝකය ඔවුන් සමග බෙදාගන්නා , එහෙත් ලෝකයේ හිමිකාරයින් නොවන , අප සමග පමණකි'</span></b><br /><br />( දේව උද්‍යානය පොතෙහි , රා</span><span style="font-size: large;">ණි </span><span style="font-size: large;">සේනාරත්න රාජපක්ෂ විසින් ලියන ලද පෙරවදනින් )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-4596614489710979016?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-58290648825565850952011-12-04T20:52:00.001+05:302011-12-04T21:37:14.665+05:30'<span style="font-size: large;">සෙසේ</span>'<span style="font-size: large;"> කියල අමතන්නෙ පූසන්ට. රෙදි හෝදන සබන් කෑටේට සන්ලයිට් එක කිව්වම , අන්තිමට වොන්ඩලයිට් කෑටෙන් හේදුවත් කියන්නෙ සන්ලයිට් ගානවා කියලා. අන්න ඒ වගෙ පූසන්ට සෙසෙ කියල කතා කරන්න ගියාම සමහර පූවන්ට සිද්ද වෙනවා 'සෙසෙ' කියලම බෞතිස්ම වෙන්න. අපෙ කතානායක 'සෙසෙ' ටත් වුනේ ඒකම තමයි.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">එයා නම් ලේසි පාසු පූසෙක් නෙවි. සෙසෙ කියන්නෙ ලෝකෙටම 'එකම එක' ජාතියෙ එක්කෙනෙක්ලුනෙ. ඒකට හේතුව එයාගෙ තියන ලෝකෙ කාටවත්ම (ඒ කිව්වෙ පූසන්ට) නෑති අමුතු වයිරම !&nbsp;&nbsp; ඒ වගේ වයිරමක්! ආයෙ ඉතින් කියන්න දෙයක් නෑ. මේ තාලෙ සෙසේලනම් ලෝකෙටම එකම තමයි. ලෝකෙ අස්සෙ ලන්කාවෙ පුංචි ගමක මේ වගෙ පූවෙක් හංගගෙන තියාගන්න එක තරම් නෑහෑ. ඒ නිසා ප්‍රසාද් හිතුවා සෙසේව ලෝකෙට ගේන්න ඕනෙ කියල. ඒ නිසාම තමයි සෙසේ ගෑන මට දෑනගන්න ලෑබුනෙත්.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මේ පල්ලෙහා ඉන්නෙ සෙසේ.&nbsp; පේනවනේද? ඉන්න අපූරුව .... අර අපූරු වයිරමත් පේනව නේද?&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZB7ZqHCGHD4/TtuY165S66I/AAAAAAAAC5s/uJ3jxXYjyKg/s1600/Dil1108.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZB7ZqHCGHD4/TtuY165S66I/AAAAAAAAC5s/uJ3jxXYjyKg/s640/Dil1108.jpg" width="411" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;">ප්‍රසාද් සමරසේකර ලිව්ව මේ පොත් පිංච , මම බරසාර පොත් විවේචන අස්සෙ ඔබ්බන්නෙ ඈයි කියල ඔබට හිතුනද ?&nbsp;&nbsp; <a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/05/blog-post_10.html" target="_blank">වෙරෝනිකා මෑරෙන්න තීරණය කරයි </a>ගෑන ලිව්ව, <a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/04/blog-post_12.html" target="_blank">මිනිත්තු එකොළහේ කතාව</a> ගෑන ලිව්ව , <a href="http://sansaare.blogspot.com/2010/07/blog-post_20.html" target="_blank">ජයසේන ජයකොඩි</a> ගෑන, <a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/10/211.html" target="_blank">ජූඩි</a> ගැන , <a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/06/blog-post_30.html" target="_blank">ජෝඩි බ්‍රවුන්</a> ගැන </span><span style="font-size: large;"> ලිව්ව ජීවිතේ මල් අද ලිව්වෙ නිකම්ම නිකම් පූසෙක් ගැන ! ඈයි ඒ?</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මගේ මතයට අනුව.. සෙසේ කියන්නෙ විශේෂ පොතක්! පොතට තියෙන විශේෂය තියෙන්නේ පූසෙක් ගැන කතාවට වඩා බස හැසිරවීමේ...&nbsp;&nbsp; සැහැල්ලුවෙන් කියවගෙන යන්නටත් හැකි, රස වෑහෙන , බොලඳ නැති , අතිශයින්ම සරල ලෙස ගලාගෙන යන ආදරනීය බස් වහර නිසාම , මම මේ වෙද්දි 'සෙසේ' ව කියවල ඇති දහ වාරයකට වැඩියෙන්.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">පිටු 72යි. සරල කතාවක්. ලියා ඇති අයුරු බොහොම රසයි.&nbsp; බරසාර ආදර්ශ , ගැඹුරු විවරණ ඇත්තෙම නැහැ. ඒත් සෙසේ කියවගෙන යද්දි , සෙසේගෙ කියවීමෙදි , සතෙක්ගෙ ඇතුලෙ ඉන්න මානුෂීය මුහුණුවර වගේම, ප්‍රසාද සමරසේකර සෙසේව දුටුව ආදරනීය මනුස්සකම , අගය නොකරම බැහැ.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">වැඩි වෙලාවක් යන්නෙ නැහැ. ආසාවෙන් කියවගෙන යන්න හැකි. ලස්සනයි. සුගමයි. සරලයි. පැය භාගෙන් කියවිය හැකි. මට නම් අද වෙද්දි පැය බාගෙ එවුවා 10ක්වත් ගියා මේ පොත රස නිසාම ආයි ආයි කියවලා.&nbsp;&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">රුපියල් 120කට තවමත් වටින පොත් තියනවා පොත් සාප්පු වල. </span>'<span style="font-size: large;">සෙසේ</span>'<span style="font-size: large;"> කියන්නෙ ඊට තව හොඳ උදාහරනයක්. (ගුරු ගීතය කියන්නෙත් ඒ වගෙම උදාහරණයක්)&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">කියවල බලන්නකො, ලෝකෙ ඉන්න හොඳම සහ ලස්සනම බළලා 'සෙසේ' ගැන....</span><br /> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"> පොත : සෙසේ -හෙවත් ලොව හොඳම බලලාගේ චරිතාපදානය</span><br /><span style="font-size: large;">ලිව්වෙ : ප්‍රසාද් සමරසේකර</span><br /><span style="font-size: large;">ප්‍රකාශනය : Timeless Books</span><br /><span style="font-size: large;">මිල : රු 120</span><br /><span style="font-size: large;">ගත්තෙ : සරසවි පොත් හලින්..&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">කියවන්නට යන වෙලාව : පෑය භාගයයි</span><br /><span style="font-size: large;">රස විඳිය හැකි වෙලාව : ජීවිත කාලයම&nbsp; .....</span><br /><br />පලි ....<br /><span style="font-size: large;">ආයෙ පොතක් ගැන ලිව්වොත් ලියන්නෙ නම් 'මගේ පවුලයි අනෙක් සත්තුයි' ගැන. ඒ වගෙම රානි සේනාරත්න රාජපක්ෂගෙ අපූරු පරිවර්තන හැකියාව ගැන.... එහෙනම් එතෙක් </span>'<span style="font-size: large;">සෙසේ</span>'<span style="font-size: large;">ව අරගෙන බලන්නකො. මම වගෙම දහ පාරක්වත් ඔයාලත් මේ පොත කියවාවි ...</span><span style="font-size: large;"> </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-5829064882556585095?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-73637607840217096972011-11-29T19:08:00.001+05:302011-11-29T20:44:41.582+05:30<span style="font-size: large;">ඇය බැලේ නාටි</span><span style="font-size: large;">කාං</span><span style="font-size: large;">ගනාවකි. නාටිකාංගනාවක් වීමේ සිහිනය කරා යන අතර මගදී ඇගේ දකුණත ඈ හැර යන්නේය. එහෙත් සිහිනය හැර නොගියේය. සිහිනය උදෙසා අත්වැලක් ඈ කරා ඒ වෙනුවට පැමිණියේය. බැලේ මලපොතේ අකුරක් නොදත් ඔහු නර්තන ශිල්පියෙකු කිරීමේ වගකීම ඈ පටවා ගන්නීය. සඳට අහස, අහසට සඳ ලෙස ඔවුනො</span><span style="font-size: large;">වුන් 'ලෝකය එලිය කරන්නට' ගිවිස ගන්නෝය.<br /><br />මේ&nbsp; වීඩියෝව ඉතා සැලකිල්ලෙන් නරඹන්න. නැරඹීමට පෙර මේ පේලි කිහිපය කියවා ඉන්න. ඈ ඇගේ අහිමි අත වෙනුවෙන් හඬා වැටෙන්නීය. ඉදින් ඈ ඔහු හමු වූ විට ජීවිතය ජයගන්නට කල්පනා කරන්නීය. ඔහු ඒ වෙනුවෙන් උපකාරයේ කිහිලිකරුව දිගු කරන්නේය. ඈ ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කරන්නීය. ඉන් පසු ඔහු ඔහුගේ අයෝමය හස්තය දිගුකරන්නේය. ඈ ඔහුගේ අත ගන්නීය... අහිමි පයෙහි අසරණ බව වෙනුවට හිමි පයෙහි ශක්තිය ඈ වැලඳ ගන්නීය. </span><br /><br /><br /><center><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/EvehjvyqI0Q" width="420"></iframe></span></center><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ නර්තනය ලෝකයට කියා පාන්නේ එසේ මෙසේ කතාවක් නොවේ. රටක් වශයෙන් 'චීනා' මේ කර ඇත්තේ එසේ මෙසේ හාස්කමක් නොවේ. මා විස්මයෙන් ගල් ගැසෙන්නේ මේ නර්තන උදෙසාමත්ම නොවේ. හේතු කාරණ දෙකක් නිසාය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">1. ඇගේත් ඔහුගේත් දෑස් දෙස බලන්න. ඒ දැස් දිලිසෙන්නේ ජීවිතාශාවෙන්ද? අසරණ කමින්ද? එසේ නැතිනම් ජීවිතාශාව ඉක්මවාගිය , සුවහසක් හිත් දහිරියෙන් විස්වාසයෙන් කුලු ගැන්වීමේ ජීවිතාභිලාශයක්ද ?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">2. චීනා හපනාය. හපනාට නැත්තේ මොනවාදැයි සොයා පිහිට වෙන චීනෙක් එහි නැත. ඇයි මා එසේ කියන්නේ?<br />නැත නැත. චීනාට ඕනා හපනාට පිහිට වෙන්නට නොවේ. චීනාගේ ඇස් වලින් , ආබාධිත ඔහු හෝ ඇය 'නැත්තෙකු' නොවේ. ඒ හපනෙකි. සොබාදහම විසින් , පැහැර ගත් දෑ වෙනුවට හිලව්වට පි‍රැවූ විභවයෙන් හාස්කම් දක්වන හපනෙකි. චීනාට ඔහු හෝ ඇය වීරයෙකි. <br /><br />මේ වීඩියෝව යලිත් වරක් නරඹන්න. ඔවුන් අතක් පයක් අහිමි වූ පමණින් පිහිය විය යුත්තන්ද? එහෙත් මේ උදා වී ඇත්තේ පිහිටෙන් ඉදිරියට යා යුතු කාලය නොවේද?&nbsp; සානුකම්පිත දෘශ්ටිය හපනාගේ අනාගතයට හානි ගෙන දෙයි. පෞරුෂය දුබල කොට දමයි. දයානුකම්පාව යැදීමෙන් ඔබ්බට ගිය වීරත්වයවෙනුවෙන් අප අපේ සිත් අවධි කළ යුතු කාලය මේ යයි මට හැඟේ.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://static.guim.co.uk/sys-images/Society/Pix/pictures/2008/09/30/1disability.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://static.guim.co.uk/sys-images/Society/Pix/pictures/2008/09/30/1disability.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /><br />දයානුකම්පාවේ ප්‍රතිපල අපට විවිධ තැන්හි ඇස ගැසේ.&nbsp; නිවෙසක ජීවිත කාලයම කාමරයක මුලු ගැන්වුනු කෙනෙක්? රූපවාහිනිය නරඹමින්. කඩදාසි මල් හදමින්? ආබාධිත හෝ අනාථ නිවාසයක තමා වන්ම පිරිසක් සමග නිස්සද්දව විස්සෝප වෙමින්.&nbsp; නගරයේ පදික වේදිකා, බස් නැවතුම් , බස් රථ වල පිහිට යදිමින්..?&nbsp; අප දිගු කල පිහිට , ඔවුන්ව ගෙන ගොස් ‍රැඳවූයේ කොතැනකද? ආදරයේ දයාවේ රැකවරණයේ අගය අති මහත්ය. එහෙත් ඉන් ඔබ්බට ගිය හයියක් දෙන්නට අපට බැරිද?&nbsp;</span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.kanzhongguo.com/news/up20072/allimg/0707/9_20144724.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" src="http://www.kanzhongguo.com/news/up20072/allimg/0707/9_20144724.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /><br />ත්‍යාගශීලී හදවත්වලට මා නිගා කරනවා නොවේ. එහෙත් .....???? ඒ ත්‍යාගවන්ත&nbsp; සිත තවත් එක් පියවරක් ඉදිරියට යා යුතු කාලය මේ යයි මට සිතේ.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">__&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">බ්ලොග් පි‍ටු වල අවකැපෙන කතා කීමෙන් , කී කතාව සත්‍ය කරගන්නා ඊලඟ උදාහරණය මා දැයි මා දන්නේ නැත.එහෙත් වරෙක ඒ අභියෝගය මා අතට ගෙන 'මගේ අන්තිම කැමැත්ත' ලියුවෙමි. අද මම ඊටත් අප්‍රසන්න අවකැපෙන කතාවක් කියන්නට යමි. <br /><br />සිතන්න . මේ ලියන මොහොතේන් පසු එන ඊලඟ මොහොතේ (බසයේ මෙය කුරු‍ටු ගාද්දී වෙලාව දවල් 11.05යි) , මා මේ ගමන් ගන්නා බසය අනතුරට ලක්වී මගේ පාද යුග්මය අහිමි වූවා යයි සිතන්න. මෙය කියවන ඔබට සිතෙන්නේ කුමක්ද? මා රෝහල් ඇඳක , සරීරය බැන්ඩේජ් කොට&nbsp; හුස්ම සහ සිහිය පමණක් ඇති, එලවලුවක් පමනකැයි සිතන්න. <br /><br />මම ඔබෙන් ඉල්ලීමක් කරන්නෙමි. <br /><br />මා දකින්නට එන්න. (නාවාට තරහකුත් නැත) එහෙත් ඔබට හැකිනම් මා අභියස නොහඬන්න. මා නොහඬවන්න. මා හා ඔබ හඬා , අනුකම්පාවෙන් මා අකම්පාල නොකරන්න. කැමතිනම් මා ආශා කරන චොකලට්‍ටුවක් වනමින් , මා ඉදිරියට හිනා වී කඩා පැන මගේ ඉතිරිව තිබෙන දැත් තදින් අල්ලා ගන්න.&nbsp; නැගිටිනු නොහෙන පා රහිත අර්ධ ශරීරය නැගි‍ටුවා මා දකින්නට ආශා අහස පෙනෙන, ජනේලය වෙත මා ගෙන යන්න. මා ඇඳේ වැතිර ලියන කවි, බ්ලොග් එකෙහි ලියා දෙන්න. මා කියන්න ලියා දෙනවා වෙනුවට, මට වැතිරී ලියනු හැකි මේසයක් තනා දෙන්න. මට කෑම කවනවා වෙනුවට මට කැම කන්නට පහසු විදියක් තනා දෙන්න. පිහිටත් මග පෙන්වීමත් අතර වෙනස ජීවිතයක් උඩු යටිකුරු මෙන් වෙනස් අන්ත දෙකක් කරා යන බව සිහි කරනු වස්ම මේ ලියමන ලියමි.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔබ මට පිහිටක් නොවේ. මා ඔබට බරක් නොවේ. ඔබ මට 'මග පෙන්වන්නෙක් වෙනු උදෙසා' මග හදා දෙන්නේය. <br /><br />මේ අනුකම්පීය යාං හෑල්ල ලියුවේ ඔබේ අවධානය මා වෙත ලබන්නට නොවේ. මට මා මිස ගත හෑකි වෙන උදාහරනයක් නැති නිසාය. මා&nbsp; මෙය ලියුවේ මා වෙනුවෙන් නම් නොවේ. මේ ලියවෙන්නේ අප තාමත් නොසිතූ කතාන්දරයකි.&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://img.ehowcdn.co.uk/article-page-main/ehow/images/a07/p1/gp/food-stamp-guidelines-disabled-people-800x800.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="312" src="http://img.ehowcdn.co.uk/article-page-main/ehow/images/a07/p1/gp/food-stamp-guidelines-disabled-people-800x800.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><br /><span style="font-size: large;"><br />අනුකම්පාව දයාව ඇති තැන 'පිහිට වන්නෙකු' වෙන තාක්, අප 'පිහිට යදින්නන්' දස දහස් ගනණක් උපද්දවමු. එහෙත් වීරයන් සොයා යන කුහුලින් යුතුව , ගම් දනව් පීරන 'මග හදා දෙන්නන්' වන්නට අපට හෑකි නම් , ඉන් ඉපදෙනුයේ ලෝකයටම 'මග පෙන්විය හෑකි' වීරයන්ය.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඉහත වීඩියෝවේ අවසන් කොටස, හෑකිනම් යලිත් නරඹන්න. දකුණත අහිමි සුන්දරියගේත් , වම් පය අහිමි කඩවසම් ගෑටයාගේත් , ඒ තෙත්වූ දෑස් වල පෙනෙන ඒ වීරත්වයේ දිලිසීමේත් , මේ ලංකාවේ පාසලක, ගෙයි මුල්ලක, පදික වේදිකාවක අපෙන් 'පිහිට පතන' අසරණ ඇස් වල තිබෙන දිලිසීමේත් වෙනස ඔබ දුටුවාද?</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"> මේ බැලේ නර්තන ශිල්පීන් දෙදෙනා 2007හි CCTV ප්‍රසංගයේහි ලද </span><span style="font-size: large;">රිදී පදක්කම අබිබවා, මහා දිගු කතාවක් ලොවට කියා පාන්නේය. (කතාව <a href="http://dontlosefaith.com/inspirations/inspirational-videos/ballet-dancers-become-national-hit-at-national-dance-competition/" target="_blank">මෙතැනින්</a> කියවන්න)&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">ඔවුන් අද වීරයන් වී හමාරය. ඔවුන්ගේ චිත්ත ධෛර්යය දුලබය. එහෙත් , ඔවුන් වටා උන්නවුන්ගේ ආකල්පය ඔවුන් අද පිහිට යදින්නන් නොකොට මග පෙන්වන්නවුන් කිරීමෙහිලා විශාල මෙහෙයක් කොට ඇතැයි මට සිතේ.&nbsp; </span><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.topnews.in/files/World%20Disability.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://www.topnews.in/files/World%20Disability.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-7363760784021709697?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-17876689803308815642011-11-25T19:04:00.001+05:302011-11-25T22:26:52.907+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-cpuH348Ic_U/Ts-bLsTXtHI/AAAAAAAAC48/HgEaEdyBqZ0/s1600/apanakawa_sch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="155" src="http://1.bp.blogspot.com/-cpuH348Ic_U/Ts-bLsTXtHI/AAAAAAAAC48/HgEaEdyBqZ0/s400/apanakawa_sch.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සැප්තැම්බර් මාසෙ දවසක මේ උඩහින් පේන ඉස්කෝලෙට (<a href="http://www.pamv.sch.lk/web/index.php" target="_blank">කෑගල්ල පානකාව මහා විද්‍යාලයට</a>)</span><span style="font-size: large;"> මම ගොඩ වුනේ මගෙ පුද්ගලික ඉගෙනුම් කටයුත්තක් පිලිබඳ වැඩකට. ඒත් ඒ පාසලෙ හරි අපූරුවට පුංචියට නමුත් පිලිවෙලට වැඩ සිද්ධ වෙන ලස්සන දුටුවම , කාටද උදව් කරන්න නොහිතෙන්නෙ ?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>"පොඩි පැටවුන්ට කියවන්න පොත් පත් තමයි හිඟ. ඒත් ඔය පුංචි දරුවා ඒකට ගොඩක් මහන්සි වෙන්න ඕනි නෑ. ඔයාට පුලුවන් හැටියකට පොතක් දෙකක් දෙන්න. ඒ ඇති "</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">විදුහල්පති ගුරුතුමන් එහෙම කිව්වෙ හදවතින්ම. මම මහ ධනවතෙක් නොවෙන බව , මට කෝටිගණන් පරිත්‍යාග නැති බව ඔහුටත් වැටහෙන්න ඇති. ඒත් මගෙ වටේ , හිත හොඳ අපූරු යාලුවො කැලතක් ඉන්න බව එවෙලෙ මට සිහිඋනේ ආත්ම විශ්වාසය ජනිත කරවමින්.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-JKrITKcGAKY/Ts-bAqYaooI/AAAAAAAAC4U/KHOOZfn-T5g/s1600/312086_2004893340673_1793845772_1357540_1354965241_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-JKrITKcGAKY/Ts-bAqYaooI/AAAAAAAAC4U/KHOOZfn-T5g/s400/312086_2004893340673_1793845772_1357540_1354965241_n.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">මේ ලිපියෙ ඇරඹුමේදිම මට එක දෙයක් කියන්න ඕනෙ. මේ අකුරු සටහන් වෙන්නෙ සංසාරේ අපි පෝස්ට් එකක උනත්, සංසාරේ අපි ලියන මම නැමැත්තීගේ 'වන් මෑන් ශෝ' එකක් නෙමෙයි මේක. මේ පොත් සත්කාරයේ ප්‍රතිපාදන වලින් මම දැරුවෙ අටෙන් එකක් වගෙ පොඩි කොටසක්. අනෙක් පින්බර දායකත්වය ලැබුනෙ මගෙ වටේ ඉන්න යහලුවන්ගෙන්. ඉතින් මේක මට මාව ප්‍රසිද්ධ කරගන්න කරපු වැඩක්වත් , ලොකූ වැඩක්වත් නොවෙයි. (මේ කාර්යයට වචනයකින් හෝ , මා පිලිබඳ පූර්ණ විස්වාසය තබා රුපියලකින් හෝ දායක වූ යහලුවන්ගේ හදවත් කොතරම් ලොකුදැයි කියන්නට නම් වචන නැහැ)&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඇයි මම මේක පෝස්ට් එකක් හැටියට ලියන්නෙ? එච්චර ලොකු එකක්ද මේක? මෙයා ප්‍රසිද්ධ වෙන්න කරන වැඩක්ද කොහෙද මේක.&nbsp; බොරු ශෝ දානවා... එකී මෙකී නොකී දේවල් කියවේවි. </span><br /><br /><span style="font-size: large;"> නැහැ. <b><span style="color: red;">මේ දකින ඔබටත් සිතෙනව නම් , අපිත් පුලුවන් ප්‍රමාණයෙන් මේ වගෙ චූටි දෙයක් කරන්න ඕනෙ, සම්පත් අඩු අය වෙනුවෙන් කියලා.. අන්න ඒ දිරිගැන්වීම වෙනුවෙනුයි අද මම මේ අකුරු ටික සටහන් කොට තබන්නේ...</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඔව්... ඒ පුංචි පාසලට&nbsp; අද අපි ගොඩවැදුනා. පොතක් දෙකක් වෙනුවට , එකතු කරපු පොත් ගොන්නත් (ගණනින් පොත් 200ක් පමණ) තුරුලු කරගෙනම.....</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-TG7LBJW9S6Q/Ts-bH9iECwI/AAAAAAAAC4s/FDKI6e219iU/s1600/391340_2004888340548_1793845772_1357531_500230308_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-TG7LBJW9S6Q/Ts-bH9iECwI/AAAAAAAAC4s/FDKI6e219iU/s400/391340_2004888340548_1793845772_1357531_500230308_n.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">මේ පුංචි පැටවුන්ට ගෙදර ගිහින් කකුල් පද්දමින් කියවන්නට සිඟිති ගෘහස්ත පුස්තකාල නැහැ. ඒ තබා කියවන්නට සැප පහසුවට දිගාවෙන්නට තිබෙන්නෙත් පැදුරු කබලක් වෙන්නට පුලුවනි. කියවන්නේ ඇස් පොඩි කරමින් තෙල් සිඳෙන්නට ලංවූ කුප්පි ලාම්පුවෙන් වෙන්න පුලුවනි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">එහෙවු පොඩි උන් තුන්සිය දෙනෙක් ආසාවෙන් ඉඹ ඉඹ , මේ අලුත් සුවඳ පොත් පිටු එක එක ආදරයෙන් පරිස්සමෙන් පෙරලෙනකොට , උන්ගෙ තරු ඇස් සන්තෝශයෙන් දිලිසෙන විට , මේ සත්කාර්යයේ පුරුක් වූ ඔබට මේ පින භක්තියෙන් අනුමෝදන් වේවායි මම හදවතින්ම පතන්නම් !</span><br /><br /><span style="font-size: large;">සත්කාර්යයට දායක වූ මහත් වූ සොඳුරු සිත් ඇති , අසංග අමරවංශ අයියා, චානක අරුණ මුණසිංහ මල්ලී, ජයනි තොටවත්ත අක්කා, වෑප් නිශාන්ත සහෝ , රොශාන් හේරත් පුතා , කණිශ්ක හෙන්නායක මල්ලි, සුභාෂ් ගුණවර්ධණ අයියා, චමින්ද වාසල අයියා , වජිර සහ ලසන්ති හිතවත් මිතුරු යුවල</span><span style="font-size: large;">, සමීර ,</span><span style="font-size: large;">ප්‍රියන්ත ගල්ගෙපිටිය අයියා සහ අනුරාධ නානායක්කාර මල්ලී.... ඔබ සැමටත් මෙය කියවන ඔබටත් මේ කුසලය අනුමෝදන් වේවා!&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="color: red;"><span style="font-size: x-large;"><b>ස්තූතියි !&nbsp;</b></span></div><br /><span style="font-size: large;"><u>පසු සටහන 1:&nbsp;&nbsp;</u></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කතා කොටගත් වෑන් රියෙන් යන සහ එන ගමනේදී කන් පිරෙන්නට මගේත් , අනුරාධ මල්ලීගේත් , ප්‍රියන්ත අයියාගේත් රස කතා අසාසිටි වෑන් රථයේ රියදුරු මල්ලීගෙන් , මා රථයෙන් බසින්නට සූදානම් වෙද්දී අසන්නට ලැබුනේ හීනෙකින්වත් නොසිතූ ප්‍රකාශයක්..&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>"මිස් ඕ පොසිටිව් වකුගඩුවක් හොයන කෙනෙක් ඉන්නවනම් මිස් ගාව මගෙ නොම්මරේ තියනවනේ, මට දන්වනවද?"</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;මට ඇත්තෙන්ම මොහොතකට වදන් අහිමි වූයේ , මිනිසත්කම යනු මල් වලට මල් එකතු වන න්‍යායයෙන් ගත් කල , අනේ එක්කන් යන වාහනයට පවා මිනිස්කම ගෑවෙන්නේ කෙසේදෑයි විමතියක් ඈතිවෙමින්.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>"ඔයා වකුගඩුවක් දෙන්න හිතන් ඉන්නවද? ඊට පස්සෙ ආෆ්ටර් ඉෆෙක්ට්ස් එනවා. එක වකුගඩුවකින් ජීවත් වෙන්න ගියාම. ඒක දන්නවද?"&nbsp;&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මිනිස්කමින් යලිත් වරක් සංවේදී වෙමින් මම ඇසුවේ නිකමට මෙන්..</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>"දන්නව මිස්. ඒත් මේ ගෙවිල යන ජීවිතෙ වගෙද, තව ජීවිතයක් ජීවත් වෙනව නම්.. නේද?"&nbsp;&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඔහු සතුටෙන් එසේ කියමින් වාහනය් නිවෙස අසල නතර කලා. මගේ හදවතත් එක් මොහොතකට නතර වූවා සේ මට හැඟුනා... ඔහු රියැදුරු අසුනේ සුක්කානම කරකවමින් ජීවිතයේ විශාල වංගුවක් ගන්නට නොබියව වදන් ඇමිණූ අයුරු මගේ දවසෙහි සතුට දෙගුන කළා. </span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>වනසිව්පාවුන් වැනි මිනිසුන් නැත.&nbsp; දෙවිදේවතාවුන් සිටි මහ පොලවක .... දේවත්වය යලිත් සොයා යන ගවේෂණයක යෙදෙන මිනිසුන් මිසක...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i>දීඝ නිකායේ මෙසේ සඳහන් වන්නේලු...</i></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i>යම් සේ උණු කිරි මත්තෙහි යොදයක් වේද එසේම රස පොළොවේ ද ඒ දිය මතුයෙහි සිසාරා පැතිරුනේ විය. මනාව නිපැයු ගිතෙලක් හෝ වෙඬරුත් යම් බඳුවේද ඒ රස පොළොව එබඳු රත් පැහැ ඇත්තේ ද විය පෘථිවි රසය පිරිසුදු දඩුවෙල් බෑ මීවදක් මෙන් විය.</i></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i> එක්තරා ලොල් ස්වභාවය ඇති සත්ත්වයෙක් භවත්නි මේ කුමක් විය යුතු දැයි ඒ රස පොළොව මදක් ඇඟිල්ලෙන් ගෙන දිව ගෑවේය. ඔහුට එය පී‍්‍රති විය.</i></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i> එහි තණ්භාව සිත් තුළ බැස ගත අන් සත්ත්වයෝ ද ඔහු අනුව යමින් රස පොළොව ලෙව කෑහ. ඔවුන් සිත් හි ද තෘෂ්ණාව බැස ගති. එකල්හි ඔවුහු ඒ පෘථිවි රසය පිඩුකොට වළඳන්නට වන්හ. එයින් ඔවුන්ගේ ස්වයං ප්‍රභාව අතුරුදන් විය. සඳ හිරු නැකැත් තරු ප්‍රකට විය.&nbsp;</i></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i>අග්ගඤ්ඤ සූත්‍රයෙන් හෙළි කෙරෙන මානවයාගේ ආරම්භය පිළිබඳ මේ තොරතුරු වලට අනුව ආදී මානවයා ප්‍රසන්නය, පැහැපත්ය, සතුටින් ජීවත්වූහ. ගැටුමට නොගැටුණි. එහෙත් තෘෂ්ණා සහගත සිතිවිලි ඇතිවීමත් සමඟම ඒ සියල්ල අතුරුදන් විය.&nbsp;</i></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><i>එසේ තෘෂ්ණාවෙන් භරිත වූ ලෝකය තුල තවමත් ඒ නැතිවූ ප්‍රභාව සොයන , ඒ මුල් ජීවියා සොයා යන්නවුන් සිටිති....</i></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8FZQ7vhHvlE/Ts-bJhJRsjI/AAAAAAAAC40/6QdTS_kRGxE/s1600/393272_2004903220920_1793845772_1357560_884926657_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-8FZQ7vhHvlE/Ts-bJhJRsjI/AAAAAAAAC40/6QdTS_kRGxE/s400/393272_2004903220920_1793845772_1357560_884926657_n.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><span style="font-size: large;"><u>පසු සටහන 2</u></span>:<br /><br /><span style="font-size: large;">පානකාව දුප්පත් පාසලක් නොවෙයි.. භෞතික සම්පත් අතින් සීමිත වූවත් ඉතා ප‍රිශ්‍රමයකින් යුතුව ඒ ගුරු මෑණිවරුන් පියවරුන් විදු</span><span style="font-size: large;">හල්පති තුමන් සමග එක්ව ගොඩ නගා ඇති, මනා සේ සංවිධිත පාසල ඔබ දුටුවොත් පුදුම වේවි. මේසයක පුටුවක පවා ගල්වා ඇති පිලිවෙල, සකසුරුවම සහ විනය පානකාව යනු මිනිස්කම් සහ දස්කම් අතින් පොහොසත් පාසලක් කොට ඇති අයුරු ඔබට පානකාව විදුහල් වෙබ් අඩවියෙන් නරඹන්නට මම ආරාධනා කරන්නම් . (<a href="http://www.pamv.sch.lk/web/index.php" target="_blank">මෙතනින් පිවිසෙන්න</a>) </span><span style="font-size: large;"><i>&nbsp; </i></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">--- </span></div><span style="font-size: large;">වෑන් රථය ගෙන ගිය මල්ලීටත් , වෑන් රථයේ මා සමග සහයට ගි</span><span style="font-size: large;">ය ප්‍රියන්ත අයියා සහ අනුරාධ මල්ලීටත්</span><span style="font-size: large;"> , මේ උතුම් කාර්යයට සිය දුක් මහන්සියෙන් හම්බ කළ ධනය නොමසුරුව කැප කළ සොයුරු සොයුරියන්ටත්, දුව පැන හොඳ දෙයක් වෙනුවෙන් අඩුම කුඩුම සොයා උපකාර කළ </span><span style="font-size: large;">සමීරටත් , </span><span style="font-size: large;">අපව මහත් අදරින් පිලිගෙන සත්කාර කළ විදුහල්පති පියාණන්ටත්, ගුරු මව්පියන්ටත්, මේ සත්කාර්යය අවසන මේ සිදුවීම් පවසද්දි ඇස් වල කඳුලු පුරවාගෙන දීඝ නිකායේ මේ පාඨය මට මතක් කළ තිස්ස අයියාටත්.. සැමට මහත් කුසල්ම සිදු වේවා !&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pcM5taie6Xc/Ts-bGKz0WYI/AAAAAAAAC4k/0H316KtbaUE/s1600/384205_2004885620480_1793845772_1357527_1320821591_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-pcM5taie6Xc/Ts-bGKz0WYI/AAAAAAAAC4k/0H316KtbaUE/s400/384205_2004885620480_1793845772_1357527_1320821591_n.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-1787668980330881564?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-41735305392070469242011-11-17T20:28:00.001+05:302011-11-18T19:18:16.051+05:30<span style="font-size: large;">ගොම්මනට කිසිම බිය සැකක් නැතිව කොලොම් තොටේ රස්තියාදු ගසමින් , කඩ සාප්පු වල ඇවිදීමේ නිදහස අද සීමා වී තිබේ.. එයට හේතුව ගෙයි මාපිය සෙවණේ කූඩු වීම නොවේ... රෑ දෙගොඩ හරියේ මම යන</span><span style="font-size: large;">&nbsp; අඩල් ගමන් වලට දැන් අපේ අම්මාගේ සිත කම්මර වී තිබේ.. මගේ වියපත් බව සිහි කැඳවා 'දැන් මා පොඩි එකකු නොවේ යයි කියා &nbsp;&nbsp;&nbsp; ඒ කාලයේ මම රණ්ඩු ඇල්ලුවා මතකය.එහෙත් එදා මම පොඩි ලමයකු නොවේදැයි අද මට සිතෙයි. අද මම පොඩි ලමයකු වී සිටිමි.නොකල්හි වට වැස්සක් වූ එකල්හි, අවාරයේ පොහොර දා, නිසි නින්දේ ඇහැරෙන ඉවසිල්ල අහිමි කරගත් මෝඩ </span>'<a href="http://sansaare.blogspot.com/2010/08/blog-post_26.html" target="_blank"><span style="font-size: large;">නොපිපි මල</span></a>'<span style="font-size: large;"> මම </span><span style="font-size: large;">වීමි ... </span><br /><span style="font-size: large;"><br />ගොම්මන ලංවී නගර මධ්‍යයට පැමිණි මම , අද එක් විනාඩියකට ඔරලෝසු කණුව ලඟ නැවතුනෙමි. කොලොම්තොට එදවස 'හවස' මම යලිත් සිහි කැඳවා ගන්නට තැත් කළෙමි. එය මහා ශාන්ත හැන්දෑවක් ලෙසින් , කාර්යාල නිමවී සෙමෙන් සෙමෙන් ගාලු පාරේ ඇවිද යන වෙහෙසක් නැති ගැහැණු මිනිසුන් මගේ&nbsp; සිත් බිත මත ප්‍රක්ෂේපණය වෙයි. කඩ සාප්පු වලට ගොඩ වදින , සෙමෙන් සෙමෙන් යලි මගට බසින , අතෙහි ඇති බෑග්</span><span style="font-size: large;"> පිරික්සන ඒ කොලොම්තොට වැසියනට තවමත් රෑ වී නැත.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.zastavki.com/pictures/1024x768/2009/Drawn_wallpapers_Crows_in_the_rain_014315_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://www.zastavki.com/pictures/1024x768/2009/Drawn_wallpapers_Crows_in_the_rain_014315_.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;">මම මෙ'නුවර , මහනුවර ඔරලෝසු කණුව අසලය. ඔවුහු දුවති. වියපත් මාපියන් , කුඩා දරුවන් , තරුණ තරුණියන් , එකම</span><span style="font-size: large;"> පිම්මෙන් පැන පැන යන අයුරු මට පෙනේ. ඉර බැස යාමේ භීතිය මේ තරම් දරුණු හැඟීමක්</span><span style="font-size: large;">ය</span> <span style="font-size: large;">ය</span><span style="font-size: large;">න්න , වසර කිහිපයක් ගෙන්දගම් වාෂ්ප ආඝ්‍රාණය කළ මට නුහුරුය.එහෙත් මටද ඒ භීතිය වැලඳීගෙන එයි. <br /><br />ටවුන් නුග ගසේ වවුලෝ සිය ත‍ටු හරි බරි ගස්සාගෙන , උගුරකට පාදමින් නිවෙස් හැරපියා ගොදුරු සොයා යන දවසේ පශ්චිම යාමයයි මේ. කපුටන් නැත්තේ කොයි නුවරද? මෙ'නුවරද එය එසේමය. කපුටෝ කපුටෝමය. මේ තරම් ගණ නිල් තුරින් ගහණ හන්තානට හෝ උඩවත්ත කැලයට ගාල් නොවී උහු මහ නගර මධ්‍යයේ , දුහුවිල්ලෙන් ගහණ , තොර‍තෝංචියක් නැති නලා නද වෙන , නුග තුරෙහිම ගාල් වෙති. දවස තිස්සේ කුස පුරවාගත් සතුටින් , කපු‍ටු ඇඹේණිය ඇඳ රෙදි ගසමින් නිදි දෙව්දුවගේ සාරිපොටෙහි ගුලි ගැසෙන්නට යහන සදන්නීය. එතෙක් , කෙලි දෙලෙන් නටන කපු‍ටු දරුවන්</span><span style="font-size: large;">,&nbsp; දවසාවසානයේ අසල්වාසීන් සමග දොඩමලු වන කපු‍ටු තාත්තලා&nbsp; මට මැවී පෙනෙයි.&nbsp; ඒ හඬ මට කොලඹ කොටුවේ ඇසුනාදැයි මතක නැත.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://26.media.tumblr.com/tumblr_lpa63rOroO1qfa9zfo1_500.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="361" src="http://26.media.tumblr.com/tumblr_lpa63rOroO1qfa9zfo1_500.jpg" width="400" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;රාත්‍රියෙන් හරි අඩක්ම ගෙවී යන තුරු නොනිදන,&nbsp; වීදි ලාම්පු , කඩ සාප්පු , රසමසවුලු ඉදෙන විසල් උඳුන් , වැල නොකැඩී එන රථවාහන දම්වැල්&nbsp; අස්සේ එකෙල මෙකෙල වෙමින් 'සැබෑ අඳුර' පිවිසෙන තුරු රවුම් ගැසූ අතීතය අවසන්ය... <br /><br />ඒ වෙනුවට ඇත්තේ, අන්ධකාර භීතියෙන් මුසපත්ව , එක පිම්මේ පැන යන දෙනෝදාහක් අතරින් ගෙදර දුව යන වර්තමානයයි. මහනුවරින් අඩක් වසා සිටින මහ නුගයේ කපු‍ටු කපුටියන්ගේ&nbsp; ගෝසාකාරී කචබචයෙන් මිදී&nbsp; , නොයිවසිල්ලේ ගෙදර සිහි කරන, ඒ සිතමින්ම බස් රථයේ හිඳ මේ මතක කුරු‍ටු ගාද්දී , කුහුලෙන් ඒ වෙත එබෙන නුවරුන්ගෙන් එකෙකුවී ගෙවෙන වර්තමානයයි. <br /><br />රෑ වුවහොත් අන්ධකාර භීතිකාවේ උත්ප්‍රාසය දියුණු වන්නට වල් ඌරු භීතිකාවද එකතු වේ. එකල්හි නපුරු මිනිසුන්ගේ ඇල්මෙන් බැල්මෙන් මා අනතුරේ වැටෙතැයි බිය ගත් මාපියන් අද භය වන්නේ වල් ඌරාටය.. <br /><br />එදා&nbsp; සහ අද බොහෝ කල් ගතව නැතත් , කාලය විසින් මට කළ යුතු යුතුකම ඉතා සතු‍ටුදායක අයුරෙන් කර ඇති බව මට අද සිතෙයි... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කොටුවේ බෝගසටත් මහනුවර නුග ගසටත් එක සමාන අයුරෙන් දුහුවිලි මුසුවේ.&nbsp; රන් මීවිත පුරවා ගත් වීදුරු දාරයෙහි ඈඟිලි තුඩින් රවුම් අඳිමින්, එක් නගරං කාක්කෙකු තව කාක් ගෑටයන් පිරිසක් හා එක්ව බෝ අත්තක 'සෑට්' වී පූල් ගසනවා වියහැකිය.&nbsp; ඒ තරම් ලාම්පු එලියක් නැති බෝ අත්තක වෑතිරී කපුටු පෑටවුන් ඉස්කෝලේ දුන් 'හෝම් වර්ක්' කරද්දී, තවත් නගරං කාක්කෙකු පපුතුරෙහි මවිල් අතගාමින් , පිම්මේ දුවන නුවරුන්ට තටු නාවේ මන්දැයි කල්පනා කරනවා විය හැකිය...</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඒ එ'නුවරදැයි මෙ'නුවරදැයි වෙසෙස් වෙනසක් නැතැයි මට සිතේ..</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><i><b><span style="font-size: large;">Some People FEEL the rain, others just get WET.</span></b></i></div><div style="text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><b>Bob Marley</b></span></i></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span></span><span style="font-size: large;"> </span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.jcrows.com/4crows_b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="377" src="http://www.jcrows.com/4crows_b.jpg" width="640" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-4173530539207046924?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-31206097713907299722011-11-13T09:00:00.000+05:302011-11-13T09:00:00.481+05:30<span style="font-size: large;">හැඳි&nbsp; ගැරුප්පු පිඟන් තලය මත ගැටෙන හඬ සමග තරහින් මෙන් සාරා අහර ගැනීම නවතා මඳ හුස්මක් ගත්තාය. එහෙත් පරිසරය නිහඬ වී නැත. ඈතින් මෙන්ම සිය වත ඉදිරිපස හිඳින අරවින්දගේ පිඟානෙන් පවා නැගෙන , කන් කීරි ගැස්වෙන කඩු කිණිසි හරඹය දෙස, ඈ නිනව්වක් නැතිව මෙන් බලා සිටියේ හිස් බැල්මෙනි. ගෑරුප්පුවෙන් අනින්නේ මස් කෑල්ලටය. හැන්දෙන් අනන්නේ ඇනුම් කෑ </span><span style="font-size: large;">අහරය. හැන්ද බිලිපිත්තකි. ගෑරුප්පුව කිණිස්සකි.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.online-wholesale.net/img/p/m/spoon-and-fork-of-love-favor-sets-43526-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.online-wholesale.net/img/p/m/spoon-and-fork-of-love-favor-sets-43526-1.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;">කෑම රුචිය කොහෙන් ගියාද නැත. මොන්ගෝලියන් , අමෙරිකන්, තායි එකී මෙකී නොකී මේ බුෆේ ආහාර වේල කොච්චර නම් මිල ඇද්ද? අරවින්දගෙන් අසන්නට සාරාගෙ සිත නොනැමේ..ඒ , අරවින්දත් එය නොදන්නා නිසාද? එසෙත් නැතිනම් , සාරාගෙන් මුවින් එය පිටවුවහොත් ඊලඟට එන අරවින්දගේ&nbsp; විධානය ඈට ඉවසිය නොහැකි නිසාද? </span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'නිකන් දුන්නු අස්සයාගෙ දත් ගනින්නෙ නැතුව බඩ පිරෙන්න කනව ඕයි!'</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඇ සිතෙන් පිලිතුර ලදින් , යලිත් සිය අහර පිඟාන වෙත නැඹුරු වූවාය. ඉදිරිපස ආසනයේ හැඳි ගෑරුප්පු හරඹය නැවතිනි. එහෙත් හිස එසවූයේ සාරා නොවේ. අනියත බියක් ඈ වටා වෙලාගත්තේ ඔහුගේ දෑස් සිය කෑම පිඟාන මත සැරිසරනු දු‍ටු නිසාවෙනි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'මොකක්ද සාරා.. නිකම් හම්බු වෙච්චි චාන්ස් එක. එක්ක ආවටත් පාඩුයිනේ. තව කන්න කොහොම හරි' </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">‍රැලේ යාමට සැරසෙන බළලකුගේ දැස් වලින් ඊලඟ මොහොතේ යලිත් සිය කෑම පිඟාන වෙත අරවින්ද යොමු වූයේ ඉච්ඡා භංග කෙටි හුස්මකුත් පිටකරමිනි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා යලිත් පසෙක තැබූ ආයුධ දෙක ශක්තිමත්ව දෑතෙහි රඳවා ගත්තාය.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://watermarked.cutcaster.com/cutcaster-photo-100757277-Spoon-and-fork.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://watermarked.cutcaster.com/cutcaster-photo-100757277-Spoon-and-fork.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;"> </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සටනක් ! ඔව්..ජීවිතේම මහ හටනක්... කෑම පිඟානටද මේ ඔක්කොම හටන ?</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~~~~</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'ආව්..... සාරා.... ඉන්ෆාස්ට ‍ෆ්‍රී ඩිනර් ටිකට්ස් දෙකක් හම්බු වෙලා.... ඌට එපාලු. වයිෆ්ට එන්නත් බැහැ කියනවලු. අපි දෙන්න යන්න කැමති නම් දෙන්නම්ලු. යමුද අනේ? ඉන්ටකොන්ටිනෙන්ටල් එකෙන් ඩිනර් ගන්න පුලුවන්යැ නැතිනම් අපිට ? යමු නේද?'</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරාගේ සිතේ අද හවස මල් පිපුනේ එසේය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතය ගැන දහසක් සිහින සමග මේ වහල යටට ආ සාරා මේ වන විට සිටියේ දෙලොවක දෝලනය වෙමිනි. ඒ මන්ද?</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>'මට පිස්සුද? මම අච්චර හීන මැව්වෙ? මම මවපු හීන අතාත්විකද? බීච් එකට වෙලා ආදරවන්තයා එක්ක කඩල ගොට්ටක් කකා හඳ බල බල ඉන්න? බයික් එකක් රෙන්ට් කරලා කඳු මිටියාවත් දිගේ හස්බන්ඩා එක්ක ඉබාගාතේ යන්න?' </b><br /><br /><b>මේවා හිතෙන් මව මවා අවුරුදු 20ක් හිටිය මට පිස්සුද? </b><br /><br />සාරා හැමදාමත් උදෙත් හවසත් මේ ප්‍රශ්නය ඇගෙන්ම ඇසුවාය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නෑ. අරවින්දටයි පිස්සු. එයාටයි ඒ වගෙ ටේස්ට් එකක් නැත්තෙ. එයා තමයි මැසිමක් වෙලා ඉන්නෙ... මගෙ වරදක් නැහැ. </b><br /><br />හිත කඩා වැටී, ජිවිතයේ වෙහෙසින් ඇඹරී මිරිකෙන විට ඈ දෝශාරෝපණය ඔහුට යොමු කලාය.එහෙත් ඇගේ සිත ඈට මේ දුන් වධයෙන් මිදෙන්නට එහි පිලිතුරක් විසඳුමක් සැඟව තිබුනේ නැත.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'අනේ සාරා මේ. මිනිස්සු කසාද බඳින්නෙ හඳ බලන්නයි , තරු ගනින්නයි, විකාර කරන්නයි නෙවෙයි. ජීවත් වෙන්න. කොටින්ම නීත්‍යානුකූලව එකට ඉන්න. ලමයි හදන්න.මොනවද ඔයා පොඩි ලමෙක් වගෙනෙ හිතන්නෙ..ඔහොම නම් බෑ ලමයො'</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සිය බොලඳ ඉල්ලීමක් හමුවේ අරවින්දගේ මුවින් ගිලිහෙන එබඳු වදන් ඈ මේ කාලය තුල ඇසුවේ වරක් දෙවරක් නොවේ.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඔව්... අරවින්ද හරි. මේවා ඔක්කොම මේ මගෙ මනස්ගාත....</b><br /><br />ඒ මොහොතෙහි අරවින්ද ඇගේ පරිණත උපදේකයා හෙවත් කැපකරු පියා වී ඒ හදවතෙහි හරිබරි ගැසෙන්නට සැරසුනා පමණි!</span> <br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මොන පිස්සුද. යාලු උනාම එහෙම උනෙ නෑනෙ. ඒ කාලෙ මටත් වඩා බොලඳ වැඩ කලේ එයානෙ.... </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කවදත් හිතුවක්කාර සාරා එසේ කියද්දී, නැවතත් අර කැපකරු පියා අඩියකුත් හප්පා සාරාගේ හදවතින් නික්මී යන්නේ දඩාං ගා කුල දොරත් වසමිනි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා මේ දෙලොව අතර එහෙටත් මෙහෙටත් වැනුනාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'මටයි පිස්සු. මගෙයි මොලේ හොඳ නැත්තෙ. පොඩි කාලෙ හිට එක එක සෙන්ටිමෙන්ටල් බොලඳ ලව් දැකලා, මල් කතා කියවලා මගේ මොලේ කුරුවල්&nbsp; වෙලා.එයා හරි' </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා ඈ දෙසම රවා බැලුවාය ! </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'ඇයි මම එහෙම හිතන්නෙ. මට කියල ජීවිතයක් නැද්ද? ආත්මයක් නැද්ද? මම ආදරෙ විඳින්න ආස විදියක් නැද්ද? මම හීන මැවු ආදරයක් නැද්ද? මම මැශිමක්ද? මම එහෙම වෙන්න මම කළ වරද මොකක්ද? </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරාගේ දෙවන සාරා නැවතත් ඇගේ කරවට අතක් දමා ලකුණු පතෙහි සාරා ඉදිරියේ එකේ අකුරක් අඳින්නීය....</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: large;">&nbsp;<b>'නැහැ. මම හිතුවක්කාරයි. එයා හරි. මිනිස්සු උනාම බඳින්න ඕනෙ.බඳින්නෙ ඉතින් ඔය පෙම් බඳින්න නෙවි. එකට ජීවත් වෙන්න, ගෙවල් හදන්න, ලමයි හදන්න.එයා හරි. මම අද හවසට කියනව ____ ' </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා හිතට විරුදු නමුත් ජීවිතය නමැති පන් ගසෙහි එල්ලී සිටිය යුතු නිසාවෙන් තීරණයකට එලැඹුනාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://us.123rf.com/400wm/400/400/pista23/pista230901/pista23090100106/4146968-fork-and-spoon-on-a-plate.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://us.123rf.com/400wm/400/400/pista23/pista230901/pista23090100106/4146968-fork-and-spoon-on-a-plate.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>විසල් රුක හැරදා පන් ගසෙහි එල්ලුනෙමි. ගිලී මිය නොයා මා මා ජීවන ගමන යායුතුය.හැරීමක් නැත.&nbsp;</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;">සාරා ගේ වැඩිමල් සාරා, සාරවත් අවසානයකින් චින්තාවලිය අවසන් කලාය.&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉන්ටකොන්ටිනෙන්ටල් එකේ හදිසි නොමිලේ බුෆේ එකේ වාසනාව හිමි වූ </span><span style="font-size: large;">අරවින්දගේ ඇමතුමෙන්, </span><span style="font-size: large;">එදා දවල් සාරා සිතු දේ,&nbsp; ආයෙමත් ඇට්ටර සාරා එලියට ඇද දැම්මේය..</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඉපිලී යන ආශාවෙන් සාරා මුසපත් වූයේ තරු පහේ හෝටලයේ රසමසවුලු වෙනුවෙන් නොවේ... මේ උඩ පන්නිනේ, ඇඳුම් අල්මාරියම එහෙ මෙහෙ විසි කරමින් සුලඟේ නොයන ඇඳුම් සොයන්නේ , සාරා නොවේ.. සාරාගේ දොලොස් හැවිරිදි පුංචි සාරායි... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ආඅව්ව්ව්ව්ව්ව්ව්ව්ව්...මුහුදු හුලං... අදනම් අරවින්දව බලෙන් හරි බංකුවක ඉන්දවගෙන එයාගෙ ඔඩොක්කුවේ ඔලුව තියන් තරු බලනව එලි වෙනකල්. ඩිනර් එක ඉක්මනට ගිලල එන්න ඕනෙ එලියට. </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කුලගෙයට ආදා පටන් නොලද ඒ හීනය අස්සේ පිනුම් ගසමින් හිටි සාරාට අරවින්දගේ අඩි හඬ පවා ඇසුනේ නැත.,</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සාරා....සාරා.... ලැස්ති වෙන්න... </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මේ මොකෝ?? පැනල යන්නද? </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අරවින්ද මහ හඬින් සිනාවෙමින් පිස්සන් කො‍ටුවක් වි තිබූ ඇඳුම් ගොන්න දෝතට ඔසවා ගත්තේය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා ප්‍රීතියෙන් ඉපිලී යමින්... එක් කල්පනාවකින් ආයිමත් දුකින් බර වූවාය.....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'අනේ ඒ ඇඳුම් ගොඩ මම නම්' </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒත් ඒ දුක එක මොහොතකි.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ආයෙමත් මුහුදු වෙරළ. හුලඟ... ජීවිතය.... ආව්ව්ව්ව්ව්ව්ව්..... </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සාරා....කොහොමද අපි යන්නෙ? </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කොල්ලුපිටියට බස් එකෙ ගිහින් ඉතුරු ටික අත් අල්ලන් පයින් යමු... </b><br />සාරා උඩ පනිමින් කීවාය... සතුට උත්පාදනය කරන කම්හලක බෙල්ට් එකක් දිගේ එන පළමු සතුට පැකට් එක දෝතට ගන්නට නොයිවසිල්ලේ බලාසිටින සාරා....!</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අපි කැබ් එකක් ගමු නේද.... ෆයිව්ස්ටා එකකට කොහොමද බස් එකෙ යන්නෙ.... මන් කෝල් කරන්නම්.... </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අරවින්ද දුරකතනය සාක්කුවෙන් ගෙන අංක කරකවමින් නිරුත්තර සාරා ඇඳුම් ගොඩත් සමග තනිකොට පිටව ගියේය. එහෙත් මුහුදු වෙරළේ ආස්වාදයෙන් ලය පුම්බාගත් හුස්ම වියැකී යා නොදී,&nbsp; කලු තුන්කාලේ කලිසමත් සිය හැඩ මැවෙන, නිල් පැහැ උඩ ඇඳුමත් හරවමින් බලමින් සිටි නිසා සාරාට ආයිත් ඇගේ ලෝකයට පියඹන්නට හැකි විය...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'කාලෙකින් එහෙනම් බඩ පැලෙන්න කත හැකි...නේද සාරා?'</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අරවින්ද කාමරයට ආවේ ඇගේ දෑතේ හිරවූ ඇඳුම දෙස නෙත් රඳවමිනි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><b><span style="font-size: large;">'අපෝ... පොඩි එකෙක් වගේ.... ඕක නම් එපා... මොකක්ද සාරා.. පොලට යන්න වගෙ පුලුවන්ද එතෙන්ට යන්න. ඉන්ෆාස්ගෙ තත්වෙටත් හොඳ නැනෙ. අර ගවුම අඳින්න. කලු එක..හරිද? නැතිනම් මිනිස්සු හිතයි තාත්තයි දුවයි කියල ..හහ් හහ් හා.. '</span></b><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා... සාරා...! සාරා...&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.visualphotos.com/photo/1x6270423/Spoon_and_fork_J88-446024.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="252" src="http://www.visualphotos.com/photo/1x6270423/Spoon_and_fork_J88-446024.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"><b>කුහකයා !&nbsp;</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;">සාරා කිව්වේ ඈටය !&nbsp; කුඩා සාරාටය!</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>පොඩි එකෙක් වගෙ පේන්න ඇන්දම</b><b>... අරවින්ද පව්...&nbsp; </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දිගු හුස්මත් සමග සාරා දොලොස් වියෙන් යලිත් එකුන් විසි වියේ බිරිඳ වූවාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කලු ගවුමට පමණක් නොව, කොයි ඇඳුමටත් හැඩ , සාරා දෙස&nbsp; බලමින් ආ අරවින්ද සිය කීකරු බිරිඳගේ වත නරඹමින්, සිනහසුනේය.&nbsp; එකෙනෙහි මැකී යන අරවින්දගේ සිනහවේ පි‍ටුපස ඇති නොපහන් බව, සාරාගේ තියුණු දෑස් පසක් කරමින්, යමක් ශ්‍රවණය කලේ තැති ගැන්මෙනි....</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'හ්ම්ම්ම්... ලස්සන නම් තියනව ඉතින්....' </b><br />යලිත් මුවට සිනහව නගා ගනිමින් අරවින්ද සාරාගේ නිකට සොලවා ඇඳුම් හැඳ ම්දුලට බැස්සේය...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~`~</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">වීදුරුවට නාසය තබාගෙන, රෑ සීත මැද්දෙන්,&nbsp; සාරා කැබ් රථයේ හිඳ තරුපහේ ආහරය වෙනුවෙන් හිත හදාගත්තාය. </span> <br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'අරවින්ද ඉන්නෙ මේ මහපොලවෙ, මම ඉන්නෙ අඟල් ගානක් උඩ... මට පිස්සු' </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරා යලිත් සිත දිරිමත් කරගත්තාය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'ආදරේ කියන්නෙ එකට ඉන්න එක, ඔය හීන දැන්වත් අයින් කරපන්. ' </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරාගේ වැඩිමහල් සාරා ඈ අසලින්ම වාඩි ගෙන හෙමින් මිමිණුවාය. ඈ එකුන් විසි සාරා හරිද වැරදිදැයි පහදා දෙන්නට සාරාගේ උදව්වට නාවාය. ආ කිසිවෙකුත් නැත. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කැබ් රථය හෝටලයේ දොරකොඩ නැවතිනි... මුහුදු හුලඟින් ගසාගෙන යන ගවුම් වාටිය එක් අතකින් අල්වා සාරා,&nbsp; මුහුදු හුලඟින් මිදී හෝටල් ද්වාරය වෙත අරවින්දගේ අත ගෙන ගියාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~`~ </span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අරවින්ද සහ සාරා මේසය දෙපැත්තේ හිඳ සිටිනු දොලොස් හැවිරිදි සාරා දු‍ටුවේ නෙතගිනි. කුඩා ඈ ඒ වනවිටත් වීදුරුවෙන් එහා නාන තටාක මණ්ඩපයේ පඩියක හිඳ රූන් පෙත්තක් කරකවමින් මුහුද දෙස බලා ගීයක් මුමුනමින් සිටියාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">නිනව් නැතිව වටපිට බලන අරවින්ද , කකුල් සොලවමින් නාන තටාකයේ මේ සීතලේ දිය නාන විදේශිකයන් දෙස උපහාසාත්මකව බලා හිඳියි.&nbsp; සාරාත් අරවින්දත් ආසන දරා සිටි හතරැස් මේසයේ හිඩැස මැද්දෙන් වේටරයෙක් පැමිණ විශාල ඉටිපන්දමක් දල්වා ගියේ , මේ තරම් ලන්තැරුම් දැල්වෙන තරුපහේ හෝටලය විදුලි අර්බුධයකට ලක්ව ඇතුවාක් මෙනි.. ! </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>උන්නු හැටියට මලා මදැයි ! </b>සාරා සිනහසුනේ&nbsp; නාන තටාකය අසල හිඳ සිටින දොලොස් හැවිරිදි සාරා සමගය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'කනව හලෝ.... මොනාද අයිසෙ. නිකම් දෙන තරුපහ , කන්න පින නෑ... '</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තෙවන වරටත් බෙදාගෙන ආ මොන්ගෝලියන් වට්ටෝරුව උදෙසා යලිත් පිරිසිදු හැඳි ගැරුප්පු ඇණවුම් කරමින් අරවින්ද සිනාවෙයි... සාරාද සිනහසුනාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'මරු නේද කෑම ටික'</b></span><br /><span style="font-size: large;">අරවින්ද හෝටලය වර්ණනා කරයි...</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://static4.depositphotos.com/1005805/325/i/450/dep_3258429-Spoon-and-fork-is-strung-by-a-ribbon-for-measuring-diet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://static4.depositphotos.com/1005805/325/i/450/dep_3258429-Spoon-and-fork-is-strung-by-a-ribbon-for-measuring-diet.jpg" width="213" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'ඔව්'</b></span><br /><span style="font-size: large;">ඔහු නිවැරදිය.&nbsp; කෑම ! සාරා අරවින්දගේ කෑම පිඟාන හිස්ව ඇති හෙයින් නැගිටින්නට මාන බැලුවාය... <br /><br /><b>දැන් වත්... ඇවිදින්න... අඩුගානෙ.. එලිපහලියෙ..</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඔහු ගියේ අතුරුපස වෙතය. සාරාද ඒ පිටුපස ගෑටුවාය. සාරා, අතුරුපස බත් වගේ කන, ටිකක් පිස්සු ගෑනු ලමෙක් බව දන්නා අරවින්ද අතුරුපස පිඟන් දෙකක් හිස් කරන සාරා දෙස තෘප්තිමත් බෑල්මක් හෙලුවේය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'අපෝ ඇති යන්තන්.. එහෙමවත් කෑවා'</b></span><br /><span style="font-size: large;">අරවින්දගේ හිත සැහැල්ලු වූ බව දුටු සාරා අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජනය ගන්නට වචනය ඉස්සර කලාය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'අරවින්ද.. අනේ අපි බීච් යමු....'</b></span><br /><span style="font-size: large;">ඈ සුපුරුදු සුරතලයෙන් කීවේ අරවින්දගේ හිත දිනා ගන්නා අටියෙනි...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>'පිස්සුද බබා, මේ රෑ..හීතලෙ. අනික මට ඇවිදින්න බෑ දැන්. බඩ කලයක් වගෙ වෙලා. දැන් යමු'</b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සාරාට කවදත් අප්‍රිය දත්කූරක් හපමින් සාක්කුවෙන් පිටතට ගත් දුරකතනයෙන් කැබ් රථයේ අංකය කරකවමින් අරවින්ද නැගී සිටියේය.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සාරා,,, සාරා... සාරා...&nbsp; </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඈ මොහොතක් බිම බලා හුන්නාය. හුස්ම එකක් දෙකක් ඉතාම සෙමෙන් වැටෙන්නට ඇත. ටකරං වහලයකින් බේරී එන හිරු පදාසයක් රැඳි,&nbsp; දීප්තිමත් විසල් වම් ඇසට, වෙනදාට වඩා වේගයෙන් කඳුලක් උනා එන්නේද?&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;"> නාන තටාකය අසල හිඳ කකුල් පද්දමින් මුහුදු හුලඟ විඳි දොලොස් හැවිරිදි සාරාට ඈ හිසින් සන් කලාය. අරවින්දගේ පරිණත බර අඩි මත්තේ , සාරා එක එක පියවර තැබුවාය.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">වෙනදා මෙන්, තමා අසලට දිව එනු වෙනුවට , තටාකාංගනය , උයන හා මුහුදු තීරය දිගේ දුව ආ කුඩා සාරා, ස්වයංක්‍රීයව ඇරෙන විසල් වීදුරු දොර අබිමුව ඈ වෙනුවෙන් බලා සිටියාය. </span><br /><div style="text-align: center;">~`~</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://hulubei.net/tudor/photography/photos/G/i/Girl-Behind-Door-750x500.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="272" src="http://hulubei.net/tudor/photography/photos/G/i/Girl-Behind-Door-750x500.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-3120609771390729972?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-34443977363065958752011-11-11T19:13:00.001+05:302011-11-11T20:06:32.921+05:30<span style="font-size: large;">අතිශය වෙහෙසකර සති කිහිපයක්</span><span style="font-size: large;"> ගත</span><span style="font-size: large;"> වෙද්දි ,&nbsp; පිටු දෙසිය ගණනක් ලියවෙද්දී , ඉඳහිට සැනසුමක් ලබන්නේ අහම්බෙන් අහුවෙන ගීතයක් ඇසීමෙන්...&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">මේ <a href="http://www.mediafire.com/?gmeytzyfzzm" target="_blank">ගීතය</a> ඇහුනාම නම් එකපාරම මම කලේ ඉස්සෙල්ලාම මට ටොක්කක් ඇන ගත්තු එක. ඇයි දන්නවද? මෙහෙවු සොඳුරු ගීතයක් මෙච්චර කලක් ෆෝල්ඩර් එකක් අස්සෙ වේලි වේලි තිබුනු එක ගැන.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://totemsoup.files.wordpress.com/2010/05/head_w_hammer.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="226" src="http://totemsoup.files.wordpress.com/2010/05/head_w_hammer.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඔන්න බලන්න. ක්‍රියෙටිව් කොල්ලෙක්, එලිච්චියක් වගෙ තමන්ට 'බෑ බෑ බෑ' කිය කිය ගණන් උස්සන ගෑනු ලමිස්සිගෙන් 'හා' කියව ගන්න අපූරුව.... :-) ඕන් අපෙ අයියල මල්ලිලාට ශෝයි ගීතයක් හොඳේ... :)&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">හරි කතා ඇති... ගීතයයි.. කතාවයි අහමු ඉස්සෙල්ලා...</span><br /><br /><span style="font-size: large;">සැයු:&nbsp; නිල්පාටින් තියෙන්නෙ, ගෑනු දෑරිවි කියන ටික... &nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">~''~<br /><b><br /></b></span></div><span style="font-size: large;">&nbsp;</span><span style="font-size: large;">කොලු පෑටියා අහනවා අහනවා , හඳ ගැනයි, තරු ගැනයි, මලුයි, බඹරුයි , දෙබරුයි.. ඇසුයි , මූනයි අරවයි මේවායි .. ගැන.. ඔව් නොකියා හුම් කියන එක කෙලි අපේ සිරිතනේ... ඉතින් මුලු සොබාදහම ගැනම ඩේටා කලෙක්ට් කරලා, ගැන වටෙන් පැදලා පැදලා... සොඳුරියෙ මට .....__ කිව්ව විතරයි ඤෑහ්! ගෑව කැත විතරක් මේ කෙල්ල ! </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සඳට අහස ආදරේදෝ ? <span style="color: blue;">(හ්ම්..හ්ම්ම්)</span><br />මලට බමරු ආදරේදෝ ? <span style="color: blue;">(හ්ම්..හ්ම්ම්)</span><br />දෙනෙතට වත ආදරේදෝ ? <span style="color: blue;">(හ්ම්..හ්ම්ම්)</span><br />සොඳුරියෙ මට ආදරේදෝ.. ? <span style="color: blue;">(නෑ නෑ නෑ....)</span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;</b></span> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><span style="font-size: large;">ඤෑහ් කිව්වට කොලුවා අදහිරිය වෙන්නෙ නෑ. ඔය වෙලාවටනෙ ලොජිකල් තින්කින් ඕනේ... හී හී.. ඒ පාර ආයිත් වෙන ස්ට්‍රැටජියකින් එනවා.. හරියට වාහනයක් බ්‍රේක් කරලේ ට්‍රී...න් ගාල වංගුව හරවල ආපහු හිටපු තැනට හොර පාරකින් එනව වගේ...&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: large;">හුම් ගාන බකුසු උත්තර වලින් ආයෙමත් ගහකොලයි මලුයි, මැනිකුයි අරවයි මේවයි වනලා, අන්තිමේට ආදරෙයිද නාහා , ආදරෙන්ද ඉන්නෙ කියලවත් අහල බලනවා! <br /> <br />මොන ... ආයිත් ඤෑහ් !!!! <br /> </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">&nbsp;<b>සිය හිස මල් තුරුලිය සුරකින්නේ ආදරෙන් නේදෝ? <span style="color: blue;">(හ්ම්..හ්ම්ම්)</span><br />දුහුවිලි පිස මැණිකක් අහුලන්නේ ආදරෙන් නේදෝ? <span style="color: blue;">(හ්ම්..හ්ම්ම්)</span><br />ඔබ මගෙ හදවත් කුටියට එන්නේ ආදරෙන් නේදෝ ? <span style="color: blue;">(නෑ නෑ නෑ.....)</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: large;">&nbsp;</span><span style="font-size: large;">පිරිමි දරුවා වැඩේ අතහරින්නෙ නෑ...&nbsp;&nbsp; ඒ පාර තමුන්ගෙ තත්වෙ බින්දුවටම හෙලාගෙන , අර ශ්‍රෙක් එකේ පූසා (ශ්‍රෙක් පූස දැක නැති අය ඉන්නවද? ඔය ඉන්නෙ රූපෙ)</span><span style="font-size: large;"> වගෙ මූන හදාගෙන කෙල්ල ගාව දණින් වැටිලා අහනවා අඩු ගානෙ මූදෙ දිය බින්දුවක් තරමට වත් මට ආදරේද කියලා... ඒත් කිසිම හිතක් පපුවක් නැතුව කෙල්ල ආයෙත් ඤෑක් ගානවා... </span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සයුරෙහි දිය කඳුලක් තරමින්වත් ආදරෙයි නේදෝ? <span style="color: blue;">( නෑ නෑ නෑ...)</span><br /></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RuRuBLHx4U0/TihSjneMq0I/AAAAAAAACRU/lyBnHogw4RE/s1600/pussinboots+-+creativecommons.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="243" src="http://1.bp.blogspot.com/-RuRuBLHx4U0/TihSjneMq0I/AAAAAAAACRU/lyBnHogw4RE/s320/pussinboots+-+creativecommons.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"></span><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;</span><span style="font-size: large;">වැඩේ හරියන්නෙ නැහැ..&nbsp;&nbsp; කොලු පැටියා ආයිත් දෙපයින් හිටගෙන පැත්තකට හැරිලා ඔලුව කස කසා කල්පනා කරනවා... ආහ්..! ඔන්න ඔලුවට ඉහලින් බල්බ් එකක් පත්තු වෙනවා...අපටි හිනාවක් මුවේ ඇඳෙනවා... දෙන්නම්කෝ... පොඩි කාලෙ කරපු සෙල්ලමක්... </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">&nbsp;<b>එහෙනම් මා මුමුණන ගී පද පෙරලා යලි කියනවදෝ ? <span style="color: blue;">(ම්ම්....)</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;</b></span> </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.visualphotos.com/photo/2x1938122/young_boy_looks_mischievous_fan2000823.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="222" src="http://www.visualphotos.com/photo/2x1938122/young_boy_looks_mischievous_fan2000823.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;ඤෑහ් නෙ කිව්වේ... හිටුකෝ.. කියලා පද හරවන්නේ මුකුත්ම නොදන්න තාලෙටයි. සෙල්ලමට හිත කෙලි පැටික්කිටත් මේක , ප්‍රශ්න වලට ඤෑහ් බැහ් කියනවට වඩා විනෝදයිනේ... කෙල්ලත් උඩ පැන පැන පද හරවනවා....&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>පඳ සහනයි.... <span style="color: blue;">සඳ පහනයි</span><br />පද මවනයි.... <span style="color: blue;">මඳ පවනයි..</span><br />වසර සසන තුරු... <span style="color: blue;">සසර වසන තුරු </span><br />අම මාදරෙයි.. <span style="color: blue;">මම ආදරෙයි...</span><br /><br />මම ආදරෙයි <span style="color: blue;">(ම්ම්ම්...ම්ම්...ම්ම්)</span></b></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඕන් බලන්න්කො වෙච්චි දේ... ඤෑහ් කිව්ව කෙල්ලගෙ කටින්ම ඒ පාර , කොලු පැටිය 'මම ආදරෙයි වෙනුවට අම මාදරෙයි කියද්දි' කෙල්ල පැනලා ඉස්සර වෙලා කියනවා නේ, 'මම ආදරෙයි' කියලා...&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://whattocookwhen.com/wp-content/uploads/2010/11/Surprised-Girl-e1290531044548.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://whattocookwhen.com/wp-content/uploads/2010/11/Surprised-Girl-e1290531044548.jpg" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">චී... දැන් කාලෙ හැදෙන කෙල්ලො නම් හරී නෝටි....!</span> කොල්ල දිව දික් කරමින් කෙල්ලට එහෙම කිව්වට වික්ටර් රත්නායක මහත්තයා ඒ කෑල්ල සින්දුවෙ කිව්වෙ නැහැල්ලුනේ... බලන්නකෝ :-)&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඉතින් මුකුත් වුනේ නෑ වගෙ , මම ආදරෙයි කිව්ව කෙල්ලගේ ඉල්ලීම සලකා බලලා , කොල්ලාත් කියනවා 'මම ආදරෙයි' කියලා....&nbsp;</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;කොහොමද ටිකිරි මොලේ...? </b>&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">(මේක ගීයෙ කොටසක් හෙම නෙවෙයි හරිද?) :-)&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">~'~</div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"> <br />පලි.. :&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">තැනින් තැන මගේ විකාර ඔබ්බලා ගීතය නාස්ති කලා කියල කාට හරි හිතුන නම් අනේ දහස් වර සමාව..&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.mediafire.com/?gmeytzyfzzm" target="_blank">මෙතනින්</a> බාගෙන අහන්න. අතිශයින්ම සුන්දර ගීතයක්.....</span><span style="font-size: large;">මෙන්න සම්පූර්ණ ගීතයම&nbsp;</span><span style="font-size: large;"> </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සඳට අහස ආදරේදෝ ? (හ්ම්..හ්ම්ම්)<br />මලට බමරු ආදරේදෝ ? (හ්ම්..හ්ම්ම්)<br />දෙනෙතට වත ආදරේදෝ ? (හ්ම්..හ්ම්ම්)<br />සොඳුරියෙ මට ආදරේදෝ.. ? (නෑ නෑ නෑ....)<br /><br />සිය හිස මල් තුරුලිය සුරකින්නේ ආදරෙන් නේදෝ? (හ්ම්..හ්ම්ම්)<br />දුහුවිලි පිස මැණිකක් අහුලන්නේ ආදරෙන් නේදෝ? (හ්ම්..හ්ම්ම්)<br />ඔබ මගෙ හදවත් කුටියට එන්නේ ආදරෙන් නේදෝ ? (නෑ නෑ නෑ.....)<br /><br />සයුරෙහි දිය කඳුලක් තරමින්වත් ආදරෙයි නේදෝ? ( නෑ නෑ නෑ...)<br />එහෙනම් මා මුමුණන ගී පද පෙරලා යලි කියනවදෝ ? (ම්ම්....)<br /><br />පඳ සහනයි.... සඳ පහනයි<br />පද මවනයි.... මඳ පවනයි..<br />වසර සසන තුරු... සසර වසන තුරු <br />අම මාදරෙයි.. මම ආදරෙයි...<br /><br />මම ආදරෙයි (ම්ම්ම්...ම්ම්...ම්ම්)</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>________</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #e06666;">කොහොමද ටිකිරි මොලේ...?</span> </b>&nbsp;</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">(මේක ගීයෙ කොටසක් හෙම නෙවෙයි හරිද?) :-)&nbsp;</span><br /><b><span style="font-size: large;">_________</span></b><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b> </b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-3444397736306595875?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-58248859516330768452011-11-08T20:32:00.000+05:302011-11-08T20:32:36.582+05:30<span style="font-size: large;">ගිය ඉරිදා, මහා වැහි දවසක්...අන්ධකාරය කපාගෙන අරමුණට යා යුතුව තිබේ.රාත්‍රිය කපාගෙන මාලබේට යා යුතු තවත් අර්බුධකාරී දවසක්..<br /><br />වැහි කෝඩයට තැලී පොඩිවී මිරිකෙමින් නුවර කරා යන ගමනේදී , ආපසු පියවර තියා ගෙදර දුවන්න හිතුනේ වරක් දෙවරක් නොවෙයි</span><span style="font-size: large;">. ගෙදර දුවා ඇඳට පැන පුරුදු බ්ලැන්කේට්‍ටුව තුල ගුලිවී නින්දක් ගසන්නට කියාපු කාලගුණේ... :(&nbsp; සිත පෙ‍රැත්ත කරයි.<br /><br />දෙකට දෙවාරනේ තීරණ ගැනීම, ආඩාතාඩේ ගමන් යෑම යන දෙකම දැන් පුරුද්දක්ද මන්දා... ඒ හින්දාම හිත කියන්නේ මේ ගමන් තියපු පය ආයිත් ගන්නට එපා කියලාමය. වැහි අඳුර දවසාවසානයට අඬ ගසන විට මම පානදුරේ බස් එක අසල !<br /><br />එකම සීට් එකක්වත් නැහැ</span><span style="font-size: large;">. ඊලඟ බසයට පැයක් තිබේ. කලින් දාක ගිය '<a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/09/4.html" target="_blank">හිටගෙන' රස්තියාදුවත්</a> මතක් වූයේ ඉබේම..අදත්... හපොයි.... </span><span style="font-size: large;">. අන්තිම පේලිය පැත්තට ඉගිල ගිය කොන්දොස්තර කොලුවා බූරු ඇඳන් හකුලවා, මහා කෝණ සුලු කෝණ කොට මා චුට්ටන් ඉඩෙහි හිර කෙටී වාඩි වෙන්නට සැලැස්වූයේ ආයෙ නැගිටින්නටවත් බැරි වන්නට පසුපස පේලිය පැක් කරවමින්.&nbsp; ඉතින් මේකයි ඉරණම! කරන්නට දෙයක් නැත. අද පෙම් මුල්ලේ.. ! මුල්ලේ කිව්වාට ,ඇත්තම කියනවානම්, </span><span style="font-size: large;"> ඒ පෙම් මුලු දෙකේ මධ්‍යස්ථ ලක්ෂ්‍යය හෙවත් බස් එකේ භයානකම ආසනයේය!.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.kwaree.com/blog/wp-content/uploads/2007/07/punta-cana-bus-ride.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://www.kwaree.com/blog/wp-content/uploads/2007/07/punta-cana-bus-ride.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;නිකම් එක විදියකට ඉන්න වෙනවා මදිවට හිරවෙලාත් නිසා පොඩි වෙනසකටත් එක්ක නෝට් පොත දිගැරගෙන ඔන්න මේන් මේ ටික කුරු‍ටු ගෑවා මම. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">'හැරමිටියෙන් ඇවිදින්නෝ<br />අපට එරෙහි වී එන්නෝ<br />සීමා මායිම් වැටකො‍ටු <br />මේ කිසිවක් අපට නැතේ...<br />වැරදීමෙන් හුස්ම ගියත් <br />අපි හඬන්නෙ නෑ'</span></div><span style="font-size: large;"><br />හැමදාමත් ආස ගීතයක් කන් දෙකේ ‍රැව් දෙනවා... මොකද මේ ගීතෙ පුරාවට 'නෑ නෑ' ගෑවාට මේක අසුබවාදී ගීතයක් නෙවෙයි. මේක සර්ව ශුභවාදී ගීතයක් :)&nbsp; උෂ්ණාධික බස් අභ්‍යන්තරයත් ඊට නොගැලපෙන වැහි පරිසරයත් නිසා සෙමිලක්ශරි බසයේ කර්ටන් පවා වහලාය. ඉතින් බස් එකෙ සුවඳ හෙම හිතා ගත්ත හැකි නේද?&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සිතුවිලි ඔහේ ඇදීගෙන යන්නේ ඈත්ව යන නුවරත් සමග අතීතයත් මැකී යන්නාක් මෙන් අමුතු හැඟීමක් දනවමින්. එහෙත් මේ ඇදී යන්නේ නුවර තරමටම (ඇතැම් විට ඊටත් වඩා) වේදනාබර මතකයන් ශේෂ වූ ගෙන්දගම් පොලවට....කොහෙත් පොළව එකමයි... ගෙන්දගම්ය , ගුරුපාරය වෙනසක් නැහැනෙ , ගුරුත්වය එකමනෙ :-) </span><span style="font-size: large;"> <br /><br />කොහේ ගියත් 'මතකය' ට දොස් අසන්නට සිදු වෙනව</span><span style="font-size: large;">. කොහේ හිටියත් කොහෙන් පලා ගියත් 'මතක' ඉල්පෙන වර්තමානය වේගයෙන් කැලැත්තෙනව..</span><span style="font-size: large;">.&nbsp; මම වේගවත් කෙටි හුස්මක් හෙලමි න් මුල් ඇදුනු සිතුවිලි මුදා හැරිය... </span><span style="font-size: large;">. හුස්ම තරමට සිතුවිල්ලත් කෙටි කරගන්නට හැකි නම් හොඳයි....</span><span style="font-size: large;">.</span><br /> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අතින් කට වසා ඈනුමක් වත් අරින්ට ඩ්‍රයිවර් මාමා ඉඩක් නොදෙන්නෙ කිසිම අනුකම්පාවක් නැතුව.. </span><span style="font-size: large;">. බස් එක ඒ තරම්ම සෙමින් යන්නෙ</span><span style="font-size: large;"> ! මට කම්මැලියි</span><span style="font-size: large;">. බස් එකම අඩ අඳුරේ නිදාගෙන වගේ...</span><span style="font-size: large;">. නිකම්ම ඉන්න එකේ වටපිට බලන්නට වූ මම දුටුවේ පෙම් මුල්ල... !!!!&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">එතන නාටකයක්</span><span style="font-size: large;">. ආයෙමත් <a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/10/207.html" target="_blank">ඉච්චාකාර බළල්</a> වේශයෙන් මගේ රස්තියාදුකාර සිත පරල වෙන්නට පටන් ගත්තා...</span><span style="font-size: large;">.මාත් හොර හොරෙන් කට කොනෙන් ඈස් කොනෙන් මේ නාටකය බලන ඉඳගෙන හිටගෙන යන අනාරාධිත ප්‍රක්ෂක සමූහයට එකතු වුනා</span><span style="font-size: large;">. අයිපොඩ්ඩාවත් කණෙන් ගැලෙව්වෙ සිද්ද වෙන දේ සහසුද්දෙන් දැනගන්ට...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">තරුණ යුවලක්. වැඩිම උනොත් වයස 30ක් ඈති. කෙල්ල දඟ පාටයි. මුදු මුදු කොණ්ඩෙකුයි, අවුවට ටෑන් වෙච්චි රත්තරන් පාට හමකුයි එක්ක. එක තැනක ඉන්න බැහැ. කැරකෙනවා දඟලනවා. හෝව් හෝව්... කවුරුවත් නොවෙයි. මේ කෙල්ල කිව්වෙ, තරුණ යුවලගෙ පුංචි පැන්චි. දූ පොඩ්ඩි.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">කෝටු ! කෝටු! හිතුව නේද වෙන එකක් ? හී හී ;-)&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: large;">ජීවය සෙනෙහස දඟකාරකම් ඉතිරී පැතිරී යන දකුණු පෙම් මුල්ලේ මේ තරුණ අම්මයි තාත්තයි , ආච්චි අම්මයි එක්ක පොඩි පැටික්කි සෙල්ලම් කරන්නෙ පොඩ්ඩක්වත් මහන්සි නැති ගානට. ඒ මදිවට අම්මයි තාත්තයි ආචිචියිත් හරි හරියට කෙලි පොඩ්ඩි එක්ක එන්ටටේන් වෙනව. බලන් ඉන්න ආසයි. කට්ටියම පොඩි ලමයි වගෙ.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.thecubiclechick.com/wp-content/uploads/2011/01/little-black-girl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://www.thecubiclechick.com/wp-content/uploads/2011/01/little-black-girl.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">මුලු බස් එකටම ඇහෙන්න කවි ගී සින්දු කිය කිය පොඩ්ඩි සෙල්ලම් කරනවා. බස් එකේම ඇස් පොඩ්ඩි දිහාවෙ. මටත් හිනාව නවත්ත ගන්න බැහැ.&nbsp;</span><br /> <br /><br /><span style="font-size: large;">මාත් ඉතින් පොඩියක් කතාබහ කරල පුංචි පවුල එක්ක එකතු වුනා කඩචෝරුවක් හෙම බෙදාහදාගෙන. <br /><br />යන්නෙ කොහෙද , කින්ද මන්ද හෙම හිතවත්කමට හුවමාරු වුනා. බොහොම අව්‍යාජව කතා කළ නිසාම, කතා කරන්නත් ආස හිතුනා. කට්ටියම හරි සතුටෙන්. පානදුරෙ සිටන් එදා උදෙ රැයින්ම පානදුර-නුවර බස් එකෙ,&nbsp; දලඳා වඳින්න ආව පවුල මේ ආපහු ගෙදර යන ගමන්. මෙච්චර පෑය ගණන් බස් එකෙ කටුව කා ආ වගක් කට්ටියගෙ මූණු වලින් නම් පේන්නෙ නෑ. මහන්සියක් නිදිමතක් නැත්තෙ පොඩ්ඩි නිසා වෙන්න ඕනෙ.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">දඟකාරි අම්මගෙ පිටේ දඬුලේණියක් වගෙ නගිනවා. ආයිත් ඔඩොක්කුවට පනිනවා. ආයිත් තාත්තාගෙ බෙල්ලට පනිනවා. සෙල්ලම් ගොඩයි.&nbsp; තාත්තා දඟකාරිගෙ බඩට මූණ තියල කිචි කවනව . කිරි හිනා බස් එකෙම දෝරෙ ගලනවා.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_TzO3K4xDNz4/SnbXOwAMtlI/AAAAAAAABVU/0WYNmwm-cco/little%20girl%20hair%5B3%5D.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_TzO3K4xDNz4/SnbXOwAMtlI/AAAAAAAABVU/0WYNmwm-cco/little%20girl%20hair%5B3%5D.jpg" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;පොඩි එකීගෙ සෙල්ලම් ටික නිසා අයි පොඩ්ඩ කණෙන් ගැලවුන. නෝට් පොතෙනුත් වැඩක් නැති ගානයි. අප්පච්චිගෙ මූණ මගෑරලා පොඩ්ඩි මට මූනු හදනව. මම ලේසියෙන් චූටි උන්ට ෆිට් නොවුනත් , මෙයා නම් ඕනෙ කෙනෙක්ව දැපනෙ දාගන්නව වගෙ ..&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">එක පාරටම මට මතක් වුනා වචනයක්.. හැබෑ නේන්නම්... '<b>පෙම් මුල්ල</b>'..... ආදරේ ඉතිරී පැතිරි යන පෙම් මුල්ලක් නොවෙන්නම් මේ.... පෙම් මුල්ල සිසාරා පැතිරෙන හිනා කවටකම් බොලඳ වැඩ දිහා බැලුවම , ඇත්තෙන්ම මට හිනා ගියා. 'පෙම් මුල්ල' ගැන...</span><br /> <br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අම්මාවත් අප්පච්චිවත් පොඩි එකීගෙ දෑත් තදින් අල්ලාගෙන නැති. ආච්චි අම්මත් හිනා වෙවී බලන් ඉන්නවා. අම්මගෙ ඔඩොක්කුවේ හිටගෙන ඉන්න පොඩි එකී දඬුලේනෙක් වගෙ වේගෙන් යන බසයෙ තාලෙට පැද්දෙද්දි මගෙත් ඇඟේ ලේ වතුර වෙනවා. ඒත් අම්මා පොඩ්ඩිට තරවටු කලේ නෑ.&nbsp; වෙලාවකට බ්‍රේක් නෑතුව අම්මගෙ ඔඩොක්කුවෙන් බිමටම රූටන පොඩ්ඩි තව වෙලාවක බස් පොල්ලෙ චූටි නිකටත් ඇණ ගත්ත මම දැක්ක. පොඩ්ඩි ඇඬුවෙවත් , අම්මල බය උනෙවත් , පොඩ්ඩිට තරවටු කලේ වත් නෑ. ඔය තියන දාන්ගලේට ඕවා මයිනර් ඉන්ජරීස් වෙන්න ඇති.හිකිස්...</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.dreamstime.com/cute-little-girl-with-curly-hair-thumb6554540.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.dreamstime.com/cute-little-girl-with-curly-hair-thumb6554540.jpg" width="212" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;පැය හතර ගෙවුන හැටි හිතාගන්නවත් බැහැ. පෙම් මුල්ලෙ මැද්ද ආසනේ කියන්නෙ, බ්‍රේක් එකක් ගැහුවොත් ඩ්‍රයිවර් මාමගෙ ඔඩොක්කුවට ගිහින් වැටෙන ආසනේ. එදා ඔරුවක් හබල් ගාන්න ලෑස්ති වෙලා වගෙ සීට් දෙක තරයේ බදාගෙන මහ වැස්සෙ , බස් එක අස්සෙ දැවෙන රස්නෙ මැද්දෙ ගියත් , අයිනෙ සීට් එකක සින්දුවක් අහගෙන යන දවසට වඩා විනෝදෙන් පෑය හතර ගෙවුනා...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">පෙම් මුල්ලේ පොඩි පැන්චියි , පැන්චිගෙ කවි සින්දුයි, පැන්චි තරම්ම සුන්දර අයියයි, අක්කයි, ආච්චි අම්මයි නිසා...&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">පෙම් මුල්ලට ජය වේවා !!!! :-) </span></b></div><br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-5824885951633076845?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-81181061173646769112011-10-29T08:30:00.000+05:302011-10-29T08:30:03.855+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.alisonhaskell.com/images/34.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://www.alisonhaskell.com/images/34.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><br />වසර එකොලහක ඉතා දිගු නැවතීමෙන් තොර වෙහෙසකාරී ධාවන මාර්ගයෙන් මීට තෙමසකට ඉහත ලොකු වංගුවක් ගෙන පිට පැන්නා </span><span style="font-size: large;">මතකය. අධිවේගී පථයෙන් පිට පැනීම හිතූ තරමට ලෙහෙසි වූයේ නැත. එය මහා මානසික ගැ‍ටුමක් විය.&nbsp; <br /><br />මම සිතා බැලුයෙමි.කල් මැරුයෙමි...මට මේ තීරණය ගන්නට හිතේ හයිය ඇතිදැ</span><span style="font-size: large;">යි කිරා මනිමින් බැලුයේ වරක් දෙවරක්&nbsp; නොවේ.<br /><br />ඉගෙනුම් කටයුත්තකට හැරුනු විට , කිසිවෙකුත් අත නොපෑ,&nbsp; වසර 6ක් ගොඩ නැගූ අතිශය ස්වාධීන ජීවිතය හැර දමන්නට මා බියවන්නේ මා නිසාද? අවට ලෝකය නිසාද? ඒ දෙකමද? <br /><br />මම කල්පනා කලෙමි. ජීවිතයේ උස මෙපමණද? මා මේ හදන්නේ පල්ලම් බහින්නද? මම මගේ තුන්වෙනියාට අඬගැසුයෙමි. <br /><br />නැත. නැත. මා හිඳින්නේ පල්ලමේ හෝ ආගාධයේ නොවේ.මට බැස යන්නට හේතුවක් නැත. මා මේ සෘජු වෙහෙසකර නැග්ම මොහොතකට නතර කොට හාත්පස බලන්නට ඇසිල්ලක් ගත්තා පමණි. මම මේ ශක්තිමත් සිතිවිල්ලට වැඩෙන්නට ඉඩ හරිමින් මාස 6කට පෙර අස්වීමේ ලිපිය ලියූවා මට මතකය.&nbsp; ඒ ලියුම ලියන්නට හිතු දවසේ , ඒ ලියුම ලියු දවසේ , ඒ ලියුම භාර දුන් දවසේ මම විවිධ මුහුණු දු‍ටුවෙමි. දෑසින්ද මනසින්ද දු‍ටුවෙමි. <br /><br />හර්දයාංගම විරෝධයත්&nbsp; ව්‍යාජ ශෝකයත්කොතරම් පැහැයෙන් වෙනස්දැයි එදාටත් වඩා අද මම අතීතය අතගා ස්පර්ෂ කරමි. ඒ හැඟුම් දෙකෙහිම ඇති සියුම් තැන් මම විස්මයෙන් ආස්වාදනය කරමින් අද සිනහසෙමින් සිටිමි.&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://lifelessonshome.com/wp-content/uploads/2011/07/strength-and-courage-quotes.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://lifelessonshome.com/wp-content/uploads/2011/07/strength-and-courage-quotes.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">අසාධාරණය වෙනුවෙන් උසිගැන්වූ ප්‍රලය සිතින් කල අනුබලදීම්ද , අනුකම්පාව දුක වැගිරවීම්ද , දෙමුහුන් ශාඛාවේ පසුපස සැඟවීගත් අතු පතර දලු ලෑ ව්‍යාජ දුක සහ අවංක සන්තෝෂය මිනිසෙකුට </span><span style="font-size: large;"> එතරම් පහසුවෙන් සැඟවිය නොහැකිය. මා ඉහත්තාවේ ලියූ දෑ තිබෙන්නේ මගේ මතකයේය. සැබෑ මිනිසුන් යනු මා නලවන සහ මට හෝයියා කියන අය නොවන බව දන්නා හෙයින්ම අද වනතුරුත් අවංක විරෝධය සහ රළු අවවාද වලට මගේ හිතේ තිබෙන්නේ විසාල තැනකි. (පින්!)<br /><br />කෙසෙ වෙතදු මම එදා <a href="http://sansaare.blogspot.com/2011/07/blog-post.html" target="_blank">ගංගාවක් වීමට තීරණය කළ අයුරු</a> ඔබට මතක ඇත. කඳු මුදුනට ඇති වෙහෙසකර අංශක අනූවේ නැග්ම අතහරින්නට මම එඩිතර වූයෙමි. අවංක විරෝධයට එදා මා අකීකරු වූ තැනෙහි කිසියම් සාධාරණයක් ඔබට දැන් පෙනෙත්වා!<br /><br />මම අල්ලා ගන්නට ගල්කුලක් අත්වැලක් සහ මගපෙන්වීමක් නැති ඉතා වෙහෙසකර මාර්ගය අත්හැරියා මිස කඳු මුදුන අත් හැරියා නොවේ. ජීවිතය මෙතරම් නොවේ. උල්පතින් ආ කිරි රස&nbsp; අසලින්ම වැ‍ටුනු මඳ නැග්ම හෙවත් දුර පාරට මා අවතීර්ණ වූයේ එබැවිනි. එය බොහෝ මනරම් මාවතකි. ගහකොල, සතාසීපාවුන් , අහස , සුලඟ විඳිමින් යන මේ ගමන බොහෝ දුර පාරක් වුව විඩාවෙන් තොර බැවිනි.&nbsp;</span><span style="font-size: large;"> එහි ඇත්තේ වෙහෙසකර අංශක අනූවේ නැග්ම මත එල්ලී , කලු ගල් තලාවට මිස අන් කිසිවකට ඇස් නොදුන් මහා වියවුලක් නොවේ. </span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: large;">දුශ්කරත්වය ඇත්තේ දුරෙහි නොව පීඩනයෙහිය . පීඩනය ඇත්තේ අනවශ්‍ය දුශ්කර ක්‍රියාවේ මිස කාර්යබහුලත්වයේ නොවේ.</span><span style="font-size: large;"><br /><br />පෙරලුන පිට හොඳ කරගන්නට මා වලි කනවායැයි ඔබට සිතෙනවා නම් , මට කියන්නට ඇත්තේ ඔබ 100% හරි බවයි. මිදි තිත්ත බව කී නරියාටත් මා මෙන්ම සිතෙන්නට ඇති. නරියා මිදිවල්ල හැර ගිය පසුත් තොල ලෙවකමින් තවමත් මිදිවලු සිහිනයේ එල්බුනාදැයි නරියා සහ මිදි වැල කතාව ලියූ අඥාතයා ලියා තිබුනේ නැත. එනිසාම මා එය හරිහැටි දන්නෙත් නැත.&nbsp; මා ඒ නරියා නොවූවා නොවේ. නමුත් අඥාතයා අමතක කළ කොටස මට අමතක නැත. 'මිදි තිත්තය, තිත්ත මිදි නැතුව මේ ඉන්න ඉඳුම මට අවංකවම සුපර්බ්ය!' මම මට කියමි. ඔබ පිලිගත්තා නොගත්තා මට කම් තිබේද? :-) <br /></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.speedupyourlife.com/wp-content/uploads/2010/07/positive.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="271" src="http://www.speedupyourlife.com/wp-content/uploads/2010/07/positive.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><br />මේ මගේ මාස තුනෙහි සමාලෝචනයයි. පොප්සිකල් කමින් චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන බැලූ, පොත් කියවමින් චොකලට් බිස්කට් කෑ වර්තමානය අනාගතයේ ශේෂ වේදැයි මම හොයන්නෙත් නැත. බිය වන්නෙත් නැත. එදාටත්</span><span style="font-size: large;"> මා කියන්නේ 'පෙරලුන පිට නම් අපූරු බවය' ... එය මට අහිමි වීමක් නොවේ. මා කඳු මුදුනට යන මඳ බෑවුමේ සින්දුවක් කියාගෙන හිතූ හැටියේ විවේකයෙන් ගමන් කරමි. ජීවිතේ තව උසය ! අද මට ඒ ගමන මහ බරක් නොවේ..</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">පරිපූර්ණ නොවූ, එමෙන්ම අනෙකෙකුන් විස්වාස කොට අදහන්නට පවා මැලි වන , අ‍තෝරයන් මැද වුවද මා ජීවිතය විඳින්නේ , ජීවිතය දකින්නේ , සතුටින් සාමයෙන් සිටින්නේ එකම එක රහසක් නිසාවෙනි. ඒ රහස මගේ හිතය! එය සතුටු කරන්නට එතරම් අපහසු නැත. ගතවූ මාස තුනෙහි මම එය අපූරුවට පසක් කළ </span><span style="font-size: large;">එ</span><span style="font-size: large;">ය</span><span style="font-size: large;"> , ජීවිතය පිලිබඳ මා ලද හොඳම අභ්‍යාසයය !&nbsp;</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">Yesterday was <b>History</b>...&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">Tomorrow is a <b>Mystery</b>...&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">But Today is a <b>Gift.</b>..&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">That's why it's called the '<b>Present</b>' !!!</span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">A <b>Present </b>is a <b>Surprise</b>.&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">Take time, Slowly unwrap ,&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">you will find <b>Happiness</b>...! </span></div><br /><br /><span style="font-size: large;">මේ සටහන :&nbsp;&nbsp;</span><br />'<span style="font-size: large;">න</span><span style="font-size: large;">වතින්නට</span>'<span style="font-size: large;"> බයේ වෙවුලන මගෙ හිතවතිය වෙනුවෙනි...&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://collegeplanningspecialist.files.wordpress.com/2007/10/the-iceberg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="326" src="http://collegeplanningspecialist.files.wordpress.com/2007/10/the-iceberg.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-8118106117364676911?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-29501618311571580622011-10-26T08:00:00.000+05:302011-10-26T08:00:01.401+05:30<span style="font-size: large;">අද නුවර ටවුමට යැවුනෙ අහම්බෙන්. පොත් සත්කාර්යයෙ තවත් අදියරකට පොත් ගන්න ලෑබුනා. ඉතින් පන්දහසක පොත් මල්ලත් කරින් අරන් එද්දි , රස්තියාදුවක් යන්න තරම් වටින දෙයක් මේන්න ඇස් ඉස්සරහා!!!! ආයෙ කිසි කලෙකත් බලන්න වෙන්නෙ නැති දෙයක්. මෙතෙක් එතෙක් කල් කිසිම තැනක ප්‍රදර්ශනය නොවෙච්චි දෙයක්. මෙතෙක් කල් මහා බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරෙ බුක්තියට සවි වෙච්චි එක්දාස් අටසිය කාලෙ පින්තූරු එකතුවක්!!!! </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">නොබලා කොහොමද දෙයියනේ... දෙසින් දකින්න ගත්තු දේ මාව වශී කලෙ පොඩ්ඩක් නම් නොවෙයි. මේක එසේ මෙසේ සුන්දරත්වයක් නොවෙන බව පසක් වෙද්දි ෆෝන් කැමරා ඇසයි , මගෙ රස්තියාදුකාර හිතයි ඉතිහාසෙට පෙම්බඳින්න වුනා .. පැය ගානක්ම. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4vAKGsNNvzg/TqcJKyQGl7I/AAAAAAAACpM/sSbK7tAB_g8/s1600/Dil0921.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-4vAKGsNNvzg/TqcJKyQGl7I/AAAAAAAACpM/sSbK7tAB_g8/s400/Dil0921.jpg" width="300" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මෙන්න මෙහෙමයි අපිව පිලිගත්තෙ</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vKuoQbX0hjs/TqcJLI5D-EI/AAAAAAAACpY/Zc3NhQzFXnc/s1600/Dil0924.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-vKuoQbX0hjs/TqcJLI5D-EI/AAAAAAAACpY/Zc3NhQzFXnc/s640/Dil0924.jpg" width="480" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මේ නොක්ස් මහත්මයගෙ චිත්‍ර</span></td></tr></tbody></table><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5dTRsLO-hIM/TqcJLZjSofI/AAAAAAAACpo/yCmdfRwAr3E/s1600/Dil0926.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-5dTRsLO-hIM/TqcJLZjSofI/AAAAAAAACpo/yCmdfRwAr3E/s640/Dil0926.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">නොක්ස් දුටු ලංකාව</span></td></tr></tbody></table><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zJ8EO8N-nE8/TqcJLz8UlqI/AAAAAAAACpw/2PnYHmd5gNU/s1600/Dil0927.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-zJ8EO8N-nE8/TqcJLz8UlqI/AAAAAAAACpw/2PnYHmd5gNU/s640/Dil0927.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">නොක්ස් දුටු ලංකාව</span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">&nbsp; </span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-e8VibYkZ4Ac/TqcLOShatUI/AAAAAAAACp4/4n5MQlv3Z94/s1600/Dil0927.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/-e8VibYkZ4Ac/TqcLOShatUI/AAAAAAAACp4/4n5MQlv3Z94/s640/Dil0927.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">1660 දී ගාල්ල</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-OpHypt_SyYw/TqcLRkqPQPI/AAAAAAAACqA/MiC8DudsFjM/s1600/Dil0929.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="435" src="http://2.bp.blogspot.com/-OpHypt_SyYw/TqcLRkqPQPI/AAAAAAAACqA/MiC8DudsFjM/s640/Dil0929.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jwq_oT6nP5g/TqcLTxAazZI/AAAAAAAACqI/MX1NH7gq5UU/s1600/Dil0932.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-jwq_oT6nP5g/TqcLTxAazZI/AAAAAAAACqI/MX1NH7gq5UU/s640/Dil0932.jpg" width="481" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">නොක්ස් දුටු රාජසිංහ රජු</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CfvQ-0zn8c0/TqcLV78CENI/AAAAAAAACqQ/Jga9lkc6Ba8/s1600/Dil0933.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="472" src="http://2.bp.blogspot.com/-CfvQ-0zn8c0/TqcLV78CENI/AAAAAAAACqQ/Jga9lkc6Ba8/s640/Dil0933.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මේක හරි අපූරු චිත්‍රයක් . අනේ සොරි මට මතක නෑ :(</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3sIufrhcD9Q/TqcLYfUN0xI/AAAAAAAACqY/9TD4A2fhARU/s1600/Dil0935.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-3sIufrhcD9Q/TqcLYfUN0xI/AAAAAAAACqY/9TD4A2fhARU/s640/Dil0935.jpg" width="492" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පුරාතන දලඳා මාලිගා සිතියම</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GYIf1wFn274/TqcLbLAhajI/AAAAAAAACqg/jyN01ODFJJU/s1600/Dil0936.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="433" src="http://2.bp.blogspot.com/-GYIf1wFn274/TqcLbLAhajI/AAAAAAAACqg/jyN01ODFJJU/s640/Dil0936.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qqsxIYuT3kM/TqcLd4v1icI/AAAAAAAACqo/z2-jhx4VOpg/s1600/Dil0938.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="403" src="http://4.bp.blogspot.com/-qqsxIYuT3kM/TqcLd4v1icI/AAAAAAAACqo/z2-jhx4VOpg/s640/Dil0938.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">19 සියවස මැද ඇඳි සිතුවමක්</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-d1p5BAYT5c8/TqcLgzIsRgI/AAAAAAAACqw/jfskGtb05qk/s1600/Dil0939.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="498" src="http://3.bp.blogspot.com/-d1p5BAYT5c8/TqcLgzIsRgI/AAAAAAAACqw/jfskGtb05qk/s640/Dil0939.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BL9a7jjZBLo/TqcLjLqBZdI/AAAAAAAACq4/tzZXCMHA14s/s1600/Dil0940.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-BL9a7jjZBLo/TqcLjLqBZdI/AAAAAAAACq4/tzZXCMHA14s/s640/Dil0940.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සැමුවෙල් ඩැනියෙල්ගෙ චිත්‍රයක් - වල් ඌරා</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5FGazY-Q42Q/TqcLlIiCofI/AAAAAAAACrA/pMUfcSzU3Js/s1600/Dil0941.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-5FGazY-Q42Q/TqcLlIiCofI/AAAAAAAACrA/pMUfcSzU3Js/s640/Dil0941.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සැමුවෙල් ඩැනියෙල්ගෙ චිත්‍රයක් - මුදලිතුමා , රා මදින්නා</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5p1Hb3x3XlA/TqcLnGoQb8I/AAAAAAAACrI/g4EYROi-p9o/s1600/Dil0942.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="465" src="http://1.bp.blogspot.com/-5p1Hb3x3XlA/TqcLnGoQb8I/AAAAAAAACrI/g4EYROi-p9o/s640/Dil0942.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සැමුවෙල් ඩැනියෙල්ගෙ චිත්‍රයක් - ජලය රැගෙන යන්නා</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lpvq7Z0d6EE/TqcLpUTzPCI/AAAAAAAACrQ/SDjhn5mCL6c/s1600/Dil0943.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="603" src="http://3.bp.blogspot.com/-lpvq7Z0d6EE/TqcLpUTzPCI/AAAAAAAACrQ/SDjhn5mCL6c/s640/Dil0943.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සැමුවෙල් ඩැනියෙල්ගෙ චිත්‍රයක් - භූමි දර්ශන</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jhM3w9q8m1A/TqcLsaGuMNI/AAAAAAAACrY/5d79tpXF2J8/s1600/Dil0948.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="497" src="http://2.bp.blogspot.com/-jhM3w9q8m1A/TqcLsaGuMNI/AAAAAAAACrY/5d79tpXF2J8/s640/Dil0948.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඇත් ගාලක් - 1845</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KNb7yp89TdU/TqcLuyO-zqI/AAAAAAAACrg/Z4d1_VFgw1g/s1600/Dil0949.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="484" src="http://1.bp.blogspot.com/-KNb7yp89TdU/TqcLuyO-zqI/AAAAAAAACrg/Z4d1_VFgw1g/s640/Dil0949.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඇතුන් ඇල්ලීම- 1825</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-77aoSm1LGro/TqcLxptcdMI/AAAAAAAACro/zChZ_sk540M/s1600/Dil0951.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="476" src="http://2.bp.blogspot.com/-77aoSm1LGro/TqcLxptcdMI/AAAAAAAACro/zChZ_sk540M/s640/Dil0951.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඒ කාලේ මාලිගාව - 800 ගනන් වල :)</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qvmt_HfVOfQ/TqcLzs0sJII/AAAAAAAACrw/pNV11PM8Msg/s1600/Dil0952.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-qvmt_HfVOfQ/TqcLzs0sJII/AAAAAAAACrw/pNV11PM8Msg/s640/Dil0952.jpg" width="500" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">1818 ඇඳි පින්තූරයක් - කුරුඳු තලන කුල ප්‍රධානියා</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dzkC-9a6n1A/TqcL11X66PI/AAAAAAAACr4/wzQ_qvodP8M/s1600/Dil0954.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/-dzkC-9a6n1A/TqcL11X66PI/AAAAAAAACr4/wzQ_qvodP8M/s640/Dil0954.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">භූමි දර්ශන - 1803</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-la1tuGwHB2I/TqcL4k0tmyI/AAAAAAAACsA/C6MDUcG3x-o/s1600/Dil0956.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="352" src="http://3.bp.blogspot.com/-la1tuGwHB2I/TqcL4k0tmyI/AAAAAAAACsA/C6MDUcG3x-o/s640/Dil0956.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WJuDpLP3s3w/TqcL7WogFOI/AAAAAAAACsI/P8-2IR2VPSQ/s1600/Dil0957.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="492" src="http://2.bp.blogspot.com/-WJuDpLP3s3w/TqcL7WogFOI/AAAAAAAACsI/P8-2IR2VPSQ/s640/Dil0957.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">කලා නිර්මාණ -1800 ශතකය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BCmPzF2y9uI/TqcL9cM2r2I/AAAAAAAACsQ/K2Nf1F4oCSA/s1600/Dil0959.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-BCmPzF2y9uI/TqcL9cM2r2I/AAAAAAAACsQ/K2Nf1F4oCSA/s640/Dil0959.jpg" width="552" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ඇත් දළ පනාව</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-65Fwex2z0OI/TqcL_qbHD9I/AAAAAAAACsY/JNBVtVq9-7U/s1600/Dil0960.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-65Fwex2z0OI/TqcL_qbHD9I/AAAAAAAACsY/JNBVtVq9-7U/s640/Dil0960.jpg" width="492" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">තවත් නිර්මාණ</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-fgxEcXmeVo8/TqcMBwsd8nI/AAAAAAAACsg/j5E6YokgcUA/s1600/Dil0961.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="489" src="http://1.bp.blogspot.com/-fgxEcXmeVo8/TqcMBwsd8nI/AAAAAAAACsg/j5E6YokgcUA/s640/Dil0961.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">තවත් නිර්මාණ</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TgWy2U9_9bI/TqcMDyJ_Y_I/AAAAAAAACso/G2MUPnbXdc4/s1600/Dil0962.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="548" src="http://3.bp.blogspot.com/-TgWy2U9_9bI/TqcMDyJ_Y_I/AAAAAAAACso/G2MUPnbXdc4/s640/Dil0962.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පුරාතන ගැමි දිවිය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4dWdPpiV51g/TqcMGUc7PoI/AAAAAAAACsw/_HOTKrhSZ_U/s1600/Dil0963.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-4dWdPpiV51g/TqcMGUc7PoI/AAAAAAAACsw/_HOTKrhSZ_U/s640/Dil0963.jpg" width="579" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පුරාතන ගැමි දිවිය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_B9cF55FcuY/TqcMIREo6vI/AAAAAAAACs4/otz54HTi3QM/s1600/Dil0965.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-_B9cF55FcuY/TqcMIREo6vI/AAAAAAAACs4/otz54HTi3QM/s640/Dil0965.jpg" width="547" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පුරාතන ගැමි දිවිය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DZmtmSHUwPI/TqcMLBiBszI/AAAAAAAACtA/G0-ygE_Sips/s1600/Dil0966.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-DZmtmSHUwPI/TqcMLBiBszI/AAAAAAAACtA/G0-ygE_Sips/s640/Dil0966.jpg" width="552" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පුරාතන ගැමි දිවිය</span></td></tr></tbody></table><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6ocErLQxzXw/TqcMRosjgRI/AAAAAAAACtQ/ZoTWS2I5Mvs/s1600/Dil0968.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="458" src="http://4.bp.blogspot.com/-6ocErLQxzXw/TqcMRosjgRI/AAAAAAAACtQ/ZoTWS2I5Mvs/s640/Dil0968.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qlYCTFimtkw/TqcMUEBzcsI/AAAAAAAACtY/Tiwqx2eM4fo/s1600/Dil0970.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-qlYCTFimtkw/TqcMUEBzcsI/AAAAAAAACtY/Tiwqx2eM4fo/s640/Dil0970.jpg" width="480" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">17 සියවසේ මූදු සිතියමක්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Qvi5wtoLBu8/TqcMW5mo7DI/AAAAAAAACtg/Cwsrs5p-OfE/s1600/Dil0972.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-Qvi5wtoLBu8/TqcMW5mo7DI/AAAAAAAACtg/Cwsrs5p-OfE/s640/Dil0972.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">1740 ඇම්ස්ටර්ඩෑම්හි මුද්‍රනයක්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oDn0jVusdPI/TqcMY3uXX4I/AAAAAAAACto/VmJXT4tisSE/s1600/Dil0973.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-oDn0jVusdPI/TqcMY3uXX4I/AAAAAAAACto/VmJXT4tisSE/s640/Dil0973.jpg" width="489" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">1822 සිතියමක්</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RZUxGMLSbCI/TqcMb_HEZKI/AAAAAAAACtw/Fv83o9NhaL0/s1600/Dil0974.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="538" src="http://1.bp.blogspot.com/-RZUxGMLSbCI/TqcMb_HEZKI/AAAAAAAACtw/Fv83o9NhaL0/s640/Dil0974.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-HLB_GghJ81g/TqcMd4j7NHI/AAAAAAAACt4/Iy9-5Dt96Kc/s1600/Dil0975.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-HLB_GghJ81g/TqcMd4j7NHI/AAAAAAAACt4/Iy9-5Dt96Kc/s640/Dil0975.jpg" width="531" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">17සිය ගනන් වල ඇඳපුවා :)</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-S6XcLPQqK7E/TqcMf3iweyI/AAAAAAAACuA/cIjs4TgEdv8/s1600/Dil0976.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-S6XcLPQqK7E/TqcMf3iweyI/AAAAAAAACuA/cIjs4TgEdv8/s640/Dil0976.jpg" width="516" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">17සිය ගනන් වල ඇඳපුවා :)</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GM4uprmODpk/TqcMh7bgyEI/AAAAAAAACuI/p3YFCfvlT2g/s1600/Dil0977.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="488" src="http://2.bp.blogspot.com/-GM4uprmODpk/TqcMh7bgyEI/AAAAAAAACuI/p3YFCfvlT2g/s640/Dil0977.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">17සිය ගනන් වල ඇඳපුවා :)</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2UBnqP710Gc/TqcMkkZmRcI/AAAAAAAACuQ/SRPkgQYwVFs/s1600/Dil0978.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="568" src="http://3.bp.blogspot.com/-2UBnqP710Gc/TqcMkkZmRcI/AAAAAAAACuQ/SRPkgQYwVFs/s640/Dil0978.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-w19VH5XL8Kg/TqcMmsQKkSI/AAAAAAAACuY/x3ww_JLbqJ4/s1600/Dil0982.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-w19VH5XL8Kg/TqcMmsQKkSI/AAAAAAAACuY/x3ww_JLbqJ4/s640/Dil0982.jpg" width="547" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මේ මොකක්ද??? පුලුවන් නම් කියන්න </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Fg5rj1Jz3BM/TqcMoJ1sC0I/AAAAAAAACug/2kGsfw8wFJQ/s1600/Dil0983.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="481" src="http://1.bp.blogspot.com/-Fg5rj1Jz3BM/TqcMoJ1sC0I/AAAAAAAACug/2kGsfw8wFJQ/s640/Dil0983.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මුහුද යට- 1867 </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Xa7-JSCYfec/TqcMrXzEuKI/AAAAAAAACuo/uHa-6Es4L4I/s1600/Dil0985.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-Xa7-JSCYfec/TqcMrXzEuKI/AAAAAAAACuo/uHa-6Es4L4I/s640/Dil0985.jpg" width="491" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ශාක ආදර්ශන 1867</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ovyYOuvRp-w/TqcMt9ue3HI/AAAAAAAACuw/Ccwfb5TMw2I/s1600/Dil0986.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="460" src="http://2.bp.blogspot.com/-ovyYOuvRp-w/TqcMt9ue3HI/AAAAAAAACuw/Ccwfb5TMw2I/s640/Dil0986.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">කුරුඳු </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-h9SMDtTckZs/TqcMwFqS6jI/AAAAAAAACu4/BTVpwlbrQvw/s1600/Dil0988.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-h9SMDtTckZs/TqcMwFqS6jI/AAAAAAAACu4/BTVpwlbrQvw/s640/Dil0988.jpg" width="577" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පේරාදෙනියෙ ගසක්</span></td></tr></tbody></table><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;මෙන්න නුවර යුගයෙ අත් පිටපත්.............</span><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-stBh1I0-c8k/TqcM35zWaFI/AAAAAAAACvQ/Eo-fm_A2iJM/s1600/Dil0993.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-stBh1I0-c8k/TqcM35zWaFI/AAAAAAAACvQ/Eo-fm_A2iJM/s640/Dil0993.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">වෙස්සන්තර ජාතකය </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-yhlb3liELKQ/TqcM591u_uI/AAAAAAAACvY/4mNcVzkXLpI/s1600/Dil0994.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-yhlb3liELKQ/TqcM591u_uI/AAAAAAAACvY/4mNcVzkXLpI/s640/Dil0994.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">වෙස්සන්තර ජාතකය </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-my-zCjDy5cM/TqcM70ThyaI/AAAAAAAACvg/B0qYchgBJjQ/s1600/Dil0997.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="393" src="http://4.bp.blogspot.com/-my-zCjDy5cM/TqcM70ThyaI/AAAAAAAACvg/B0qYchgBJjQ/s640/Dil0997.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සාර්ථ සංග්‍රහය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mWHCoxLDyx8/TqcM93XYpeI/AAAAAAAACvo/PkKI2dmqAjk/s1600/Dil0998.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-mWHCoxLDyx8/TqcM93XYpeI/AAAAAAAACvo/PkKI2dmqAjk/s640/Dil0998.jpg" width="480" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">තවත් අත් පිටපතක් </span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lsKxOkEW9sI/TqcNA7U_GfI/AAAAAAAACvw/UrDpXrh9iuU/s1600/Dil0999.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="428" src="http://2.bp.blogspot.com/-lsKxOkEW9sI/TqcNA7U_GfI/AAAAAAAACvw/UrDpXrh9iuU/s640/Dil0999.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-38nNR5VhUn8/TqcNC_y4HPI/AAAAAAAACv4/_fH2U9cXMaM/s1600/Dil1000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="548" src="http://2.bp.blogspot.com/-38nNR5VhUn8/TqcNC_y4HPI/AAAAAAAACv4/_fH2U9cXMaM/s640/Dil1000.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ගාල්ල 1852</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KNOII5ntfrE/TqcNEyHjPhI/AAAAAAAACwA/8BzKo3C3fRQ/s1600/Dil1002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="508" src="http://2.bp.blogspot.com/-KNOII5ntfrE/TqcNEyHjPhI/AAAAAAAACwA/8BzKo3C3fRQ/s640/Dil1002.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">කොලඹ 1852</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hTz9hMHGaeM/TqcNGuj93qI/AAAAAAAACwI/yXU5maGaAPw/s1600/Dil1004.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="553" src="http://3.bp.blogspot.com/-hTz9hMHGaeM/TqcNGuj93qI/AAAAAAAACwI/yXU5maGaAPw/s640/Dil1004.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ගාල්ල 1852</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TF_EtR34TmA/TqcNJP1N8bI/AAAAAAAACwQ/a69Xrip8kfs/s1600/Dil1005.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="476" src="http://1.bp.blogspot.com/-TF_EtR34TmA/TqcNJP1N8bI/AAAAAAAACwQ/a69Xrip8kfs/s640/Dil1005.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WlCfBg9PpQs/TqcNMJu2LwI/AAAAAAAACwY/fm8LHUOO7G0/s1600/Dil1007.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="516" src="http://2.bp.blogspot.com/-WlCfBg9PpQs/TqcNMJu2LwI/AAAAAAAACwY/fm8LHUOO7G0/s640/Dil1007.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">රන්වැලි සෑය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ff21oBAY-zk/TqcNPWSaJ8I/AAAAAAAACwg/hQjMhfmAm-0/s1600/Dil1008.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="515" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ff21oBAY-zk/TqcNPWSaJ8I/AAAAAAAACwg/hQjMhfmAm-0/s640/Dil1008.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ගල්පොත පොලොන්නරුව</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xOa4CO-nJTs/TqcNSKsbW3I/AAAAAAAACwo/7staVT8dVBc/s1600/Dil1010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="571" src="http://1.bp.blogspot.com/-xOa4CO-nJTs/TqcNSKsbW3I/AAAAAAAACwo/7staVT8dVBc/s640/Dil1010.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මතක නැත :( </span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kYJDGVJ0Tlk/TqcNUxVvq2I/AAAAAAAACww/zCv_1lpBGuo/s1600/Dil1011.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="449" src="http://4.bp.blogspot.com/-kYJDGVJ0Tlk/TqcNUxVvq2I/AAAAAAAACww/zCv_1lpBGuo/s640/Dil1011.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-3XoyUYeFZ7o/TqcNXVJhSPI/AAAAAAAACw4/bts97Vz4VVE/s1600/Dil1013.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="556" src="http://4.bp.blogspot.com/-3XoyUYeFZ7o/TqcNXVJhSPI/AAAAAAAACw4/bts97Vz4VVE/s640/Dil1013.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">හින්දු පූජකයින්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-u7ZJT8QOl-4/TqcNZSEAeII/AAAAAAAACxA/_AAGvu9mUZU/s1600/Dil1014.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="500" src="http://4.bp.blogspot.com/-u7ZJT8QOl-4/TqcNZSEAeII/AAAAAAAACxA/_AAGvu9mUZU/s640/Dil1014.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ගාල්ලේ රන්කරුවන්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-_g0-ru80cig/TqcNbfQFtJI/AAAAAAAACxI/JvlA4keTgnE/s1600/Dil1015.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="492" src="http://2.bp.blogspot.com/-_g0-ru80cig/TqcNbfQFtJI/AAAAAAAACxI/JvlA4keTgnE/s640/Dil1015.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">කරණවෑමින්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-f5V9WgErGYc/TqcNdkI9cDI/AAAAAAAACxQ/HNUuLywuUOA/s1600/Dil1016.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-f5V9WgErGYc/TqcNdkI9cDI/AAAAAAAACxQ/HNUuLywuUOA/s640/Dil1016.jpg" width="480" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පානබොක්කේ පවුල 1880</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uJXfj25GPAs/TqcNgNKvaHI/AAAAAAAACxY/7DI-dLvbz7k/s1600/Dil1018.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="545" src="http://4.bp.blogspot.com/-uJXfj25GPAs/TqcNgNKvaHI/AAAAAAAACxY/7DI-dLvbz7k/s640/Dil1018.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ගාල්ලේ රන්කරුවන්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Mje-LTPFrOE/TqcNiWzBkmI/AAAAAAAACxg/Eo8xFFt0G1s/s1600/Dil1020.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-Mje-LTPFrOE/TqcNiWzBkmI/AAAAAAAACxg/Eo8xFFt0G1s/s640/Dil1020.jpg" width="529" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">කම්මල් කරුවන්</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4xZSDX06udU/TqcNkvfYjtI/AAAAAAAACxo/p4Dg_zbrOi8/s1600/Dil1024.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="532" src="http://4.bp.blogspot.com/-4xZSDX06udU/TqcNkvfYjtI/AAAAAAAACxo/p4Dg_zbrOi8/s640/Dil1024.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">මෙන්න නුවර !</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QkqAL5jN8h4/TqcNm1qWz7I/AAAAAAAACxw/hotRCIqzodQ/s1600/Dil1025.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="516" src="http://1.bp.blogspot.com/-QkqAL5jN8h4/TqcNm1qWz7I/AAAAAAAACxw/hotRCIqzodQ/s640/Dil1025.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">නිවැසි බෝට්ටු</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cFtOdmeuyRY/TqcNo5VSqgI/AAAAAAAACx4/ZvKwpnNaY3o/s1600/Dil1027.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="497" src="http://2.bp.blogspot.com/-cFtOdmeuyRY/TqcNo5VSqgI/AAAAAAAACx4/ZvKwpnNaY3o/s640/Dil1027.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පලතුරු වෙලඳසැලක් -නුවරට නුදුරු&nbsp;</span></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9_5HemNcQYY/TqcNrOhiCRI/AAAAAAAACyA/wUhj1pMXahI/s1600/Dil1029.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="496" src="http://1.bp.blogspot.com/-9_5HemNcQYY/TqcNrOhiCRI/AAAAAAAACyA/wUhj1pMXahI/s640/Dil1029.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ස්කන්ධ කුමාර අත්කම් </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lG0y3WDl39U/TqcNtAaiIoI/AAAAAAAACyI/2idnHUH7y1k/s1600/Dil1030.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="540" src="http://3.bp.blogspot.com/-lG0y3WDl39U/TqcNtAaiIoI/AAAAAAAACyI/2idnHUH7y1k/s640/Dil1030.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ස්කන්ධ කුමාර අත්කම්</span></td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ka6laQZbGPA/TqcNvlkYtpI/AAAAAAAACyQ/JKFS9xb_lkw/s1600/Dil1031.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="500" src="http://4.bp.blogspot.com/-ka6laQZbGPA/TqcNvlkYtpI/AAAAAAAACyQ/JKFS9xb_lkw/s640/Dil1031.jpg" width="640" /></a></span></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-tXJl4HXeids/TqcNxU9ImUI/AAAAAAAACyY/mnN0t3POWKE/s1600/Dil1032.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="547" src="http://4.bp.blogspot.com/-tXJl4HXeids/TqcNxU9ImUI/AAAAAAAACyY/mnN0t3POWKE/s640/Dil1032.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ගමනා ගමනය&nbsp;</span></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mOXtazgLSjE/TqcNzrTp9oI/AAAAAAAACyg/YjMouWW8PLA/s1600/Dil1033.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="544" src="http://4.bp.blogspot.com/-mOXtazgLSjE/TqcNzrTp9oI/AAAAAAAACyg/YjMouWW8PLA/s640/Dil1033.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">එකල්හි ගමනාගමනය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-f4VOROsTu54/TqcN1YBRP6I/AAAAAAAACyo/qs7bQQGKgFY/s1600/Dil1034.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="496" src="http://1.bp.blogspot.com/-f4VOROsTu54/TqcN1YBRP6I/AAAAAAAACyo/qs7bQQGKgFY/s640/Dil1034.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">එකල්හි ගමනාගමනය (මග නැගුමද?) :) </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-RfJIP9mgFR8/TqcN36X9IyI/AAAAAAAACyw/3GOLjGhSyKQ/s1600/Dil1036.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="532" src="http://3.bp.blogspot.com/-RfJIP9mgFR8/TqcN36X9IyI/AAAAAAAACyw/3GOLjGhSyKQ/s640/Dil1036.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">කෝපි තේරීම</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3lYGm_8oGg8/TqcN6_7ASRI/AAAAAAAACy4/b7PZ4gQ9RdM/s1600/Dil1037.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-3lYGm_8oGg8/TqcN6_7ASRI/AAAAAAAACy4/b7PZ4gQ9RdM/s640/Dil1037.jpg" width="480" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">ආච් චෙම්බර්ලේන්ගේ නිවසේ ආලින්දය</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XvGOTpbWS1g/TqcN88pQi0I/AAAAAAAACzA/jETBw0IIQOw/s1600/Dil1043.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="515" src="http://2.bp.blogspot.com/-XvGOTpbWS1g/TqcN88pQi0I/AAAAAAAACzA/jETBw0IIQOw/s640/Dil1043.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">අපනයනයට කුරුඳු මිටි බැඳීම</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-z7eUVhGwkyU/TqcN-1Cqn0I/AAAAAAAACzI/-v8AbWe9XCg/s1600/Dil1044.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="563" src="http://1.bp.blogspot.com/-z7eUVhGwkyU/TqcN-1Cqn0I/AAAAAAAACzI/-v8AbWe9XCg/s640/Dil1044.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">තේ දළු අඹරන යන්ත්‍රය </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-E82Q_vI7NDo/TqcOAuS5RGI/AAAAAAAACzQ/w64-a1HOAYE/s1600/Dil1045.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="532" src="http://3.bp.blogspot.com/-E82Q_vI7NDo/TqcOAuS5RGI/AAAAAAAACzQ/w64-a1HOAYE/s640/Dil1045.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">තේ බර කිරීම</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-S6pdSqxXwVI/TqcOC2HnjQI/AAAAAAAACzY/0NRZle5lgKU/s1600/Dil1046.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="512" src="http://4.bp.blogspot.com/-S6pdSqxXwVI/TqcOC2HnjQI/AAAAAAAACzY/0NRZle5lgKU/s640/Dil1046.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">තේ නෙලන්නන්ගේ පෙරෙට්ටුව</span></td></tr></tbody></table><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-D4_fAcHOs3A/TqcOFNKwGSI/AAAAAAAACzg/mmYEd5eUy1M/s1600/Dil1049.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="497" src="http://4.bp.blogspot.com/-D4_fAcHOs3A/TqcOFNKwGSI/AAAAAAAACzg/mmYEd5eUy1M/s640/Dil1049.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">සර්වඥ ගුණාලංකාරය - සොලොස්මස්ථාන සඳහන්ව ඇත</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4Q00LExd9oE/TqcOG9okpqI/AAAAAAAACzo/xRHAO-5GFJY/s1600/Dil1050.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="448" src="http://2.bp.blogspot.com/-4Q00LExd9oE/TqcOG9okpqI/AAAAAAAACzo/xRHAO-5GFJY/s640/Dil1050.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">පන්හිඳ </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-MZmQ3VfDQnU/TqcOJEQ-G7I/AAAAAAAACzw/XIg-tmAMZFk/s1600/Dil1051.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="492" src="http://2.bp.blogspot.com/-MZmQ3VfDQnU/TqcOJEQ-G7I/AAAAAAAACzw/XIg-tmAMZFk/s640/Dil1051.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">රිදී පත් </span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dfVfWELRXlM/TqcOLR8RCMI/AAAAAAAACz4/xoM7OeH__wI/s1600/Dil1053.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="416" src="http://3.bp.blogspot.com/-dfVfWELRXlM/TqcOLR8RCMI/AAAAAAAACz4/xoM7OeH__wI/s640/Dil1053.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">විදුර පණ්ඩිත ජාතකය</span></td></tr></tbody></table><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔන්න පොත් ප්‍රදර්ශනේ වගෙම චිත්‍ර පරදර්ශනෙත් ඉවරයි. හෑම චිත්‍රයම ෆොටො ගත්තෙ නෑ. හෑම වර්ගයෙන්ම එක දෙකක් තමා.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-b23-9OkpiYM/TqcONvU5GLI/AAAAAAAAC0A/ta5e4JvAw_g/s1600/Dil1056.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="347" src="http://4.bp.blogspot.com/-b23-9OkpiYM/TqcONvU5GLI/AAAAAAAAC0A/ta5e4JvAw_g/s640/Dil1056.jpg" width="640" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">&nbsp;මහ රෑ 3 වනතුරුම මේ කැප්ශන් දාමින් මේක ලිව්වෙ අපෙ ඉගෙන ගන්න දුවා දරුවන්ට වගෙම ලොකු පොඩ්ඩන්ටත් , මෙතෙක් නොදුටු අපූරු ඉතිහාස චාරිකාවක් දැකගන්න සලසන්නයි. හින් එහෙනම් අදට ආයුබොවන්.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">චිත්‍ර ඔබට ඕනෙද? එක එක බාන්න ඕනෙ නෑ. මෙන්න පල්ලෙහායින් මම හැදුව ස්ලයිඩ් ශෝ එකකුත්. ඒක බාගන්න :)&nbsp;</span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><object width="400" height="350" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-44d588cb1eeacd7e" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v2.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D44d588cb1eeacd7e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331836268%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4B9898CBCFD1089463BC2656EF2483CADC499F66.57742218E4A63B3429C965E960C0B73332298CD7%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D44d588cb1eeacd7e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DuIJkdO3-gkjOYrEBiIeZi72g2tM&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="400" height="350" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v2.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D44d588cb1eeacd7e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331836268%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4B9898CBCFD1089463BC2656EF2483CADC499F66.57742218E4A63B3429C965E960C0B73332298CD7%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D44d588cb1eeacd7e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DuIJkdO3-gkjOYrEBiIeZi72g2tM&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></span></div><br /><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;පසු සටහන 1&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5Si3fosAsE0/TqcruYNwERI/AAAAAAAAC0I/4divlnrY6OE/s1600/Dil1019.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-5Si3fosAsE0/TqcruYNwERI/AAAAAAAAC0I/4divlnrY6OE/s400/Dil1019.jpg" width="300" /></a></span></div><br /><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;මේ උඩහින් ඉන්නෙ පොඩි පුතුත් එක්ක චිත්‍ර බලන්න ආව තරුණ පහේ ඩෑඩී කෙනෙක්.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">අනේ අකුරු බැරි පොඩි එකා මෝඩ පැටියෙක් වගේ 'චිත්‍ර බලනවා' ...&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">අකුරු පුලුවන් තාත්තා 'චිත්‍ර විඳිනවා'!!!!&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඇයි දෙයියනේ පුංචි පැටියට තේරෙන භාශාවෙන් මේවා කියල දෙන්න බැරි ????</span><br /><br /><span style="font-size: large;"> 'චූටි පුතේ මෙන්න ඒ කාලෙ නුවර වැව. මෙන්න මාලිගාව..' ඇයි දෙයියනෙ අපෙ අලුත් පරපුරෙ අම්මල තාත්තල මේව නිකම්ම මෙහෙම යන්න අරින්නෙ ???&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">අධ්‍යාපනේ කියන්නෙ පන්ති කාමරෙයි , ටියුශන් එකයි , විබාගෙයි කියල තාමත් හිතන අපි ඉන්නෙ ඒ වැඩවසම් යුගයෙම නම් තමයි !!!!!!&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">පොඩි පැටියට සීනිබෝලයක් පෙන්නලා බස් එකට දුවන ඔබට බැරිද එක විනාඩි 15ක් වැය කරල මේවාගෙ දෙයක් පෙන්වන්න. ප්‍රායෝගිකවම මේ වගෙ දෙවල් දකින්න ඉගෙන ගන්න හුරු කරන්න? මම හිතනව මේ පෝස්ට් එක දැකල ඉන් පස්සෙ මේ වගෙ තැනකට යන අම්මෙක් තාත්තෙක් නම් පොඩි එකාට මේ කැටලොග් කියවලා එයාට තෙරෙන බාසාවෙන් කියල දේවි කියලා. පික්නික් මොකටද? නොමිලේ බෙදා දෙන මේ දැනුම් සාරය ගන්නෙ නැතුව !!!&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">ඔන්න එහෙනම් යාලුවනේ ,,, ඔයාලත් මේ චිත්‍ර දෑහින් දැකගන්න ආස නම් ,&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-91A13gEPdr8/Tqcs5TV2_FI/AAAAAAAAC0Q/7leJnnvhT6A/s1600/Dil1081.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-91A13gEPdr8/Tqcs5TV2_FI/AAAAAAAAC0Q/7leJnnvhT6A/s400/Dil1081.jpg" width="300" /></a></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-sNAPRaX8Ugs/Tqcs88T1C0I/AAAAAAAAC0Y/aIuhEL7V2KA/s1600/Dil1082.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-sNAPRaX8Ugs/Tqcs88T1C0I/AAAAAAAAC0Y/aIuhEL7V2KA/s400/Dil1082.jpg" width="300" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-2950161831157158062?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-1632042648378483122011-10-25T07:30:00.000+05:302011-10-25T07:30:04.456+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_NCej8L_-l1I/S8cWBRkADGI/AAAAAAAAAyg/c1r6e_WK4wA/s400/9780007222018.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_NCej8L_-l1I/S8cWBRkADGI/AAAAAAAAAyg/c1r6e_WK4wA/s400/9780007222018.jpg" width="260" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඈ ජූඩි. උපතේ සිටන්ම ඈ පටන් ගත්තේ ඛේදවාචකයක්. උපන් දියණිය කෙරේ කිසිදු සෙනෙහසක් නොදැක්වූ මුත් , ජූඩිගේ දෙමාපියන්ට ජූඩි බෙදාගතයුතු "ආභරණයක්".<br /><br />බේබදු අනියම් සැමියකු සොයා යන මවටත්, ගුප්ත දර්ශනය විකුණමින් අනියම් බිරිය හා වසන පියාටත් ජූඩි&nbsp;'දරුවක් සිටීම' යන පූර්ණත්වය පවුලකින් නොගිලිහෙනු උදෙසා</span><span style="font-size: large;"> අත</span><span style="font-size: large;">කොලුවක් වූවා. ජූඩිගේ තිබූ මේ එකම වටිනාකම වෙනුවෙන් නිර්දය ලෙස මවත් පියාත් ජූඩි අතින් අත යවමින් පන්දු ගැසුවේ දරු කැක්කුමක් ගෑවීවත් නොගිය හිත් වල දරුවෙක් සිටීම නමැති විරුදාවලිය හිමි කර ගැනීමේ පරමාභිලාශයෙන්. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජූඩි... අසරණ ඈ නාමමාත්‍රික දරුවෙක්. අනුකම්පාවක් සෙනෙහසක් තබා ජීවිතයේ මූලික හිමිකමක්වත් අවම වශයෙන් වත් සැපිරීමට හිත් උණුවන මව්පියන් ලබන්නට වාසනාවත් නොවූ කෙලි පොඩ්ඩියක්. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කුණු බාල්දි අවුස්සමින් සිය බඩවියත රැකගන්නටත් , පියාගේ නිවෙස තුල ලෝකයට පෙනෙන්නට නාමමාත්‍රික දරුවකු වන්නටත් , බැල මෙහෙ කරන්නටත් හැරුනු විට ජූඩිව මේ ලෝකයට උවමනා වූ කිසිදු හේතුවක් නැති තරම්. ජීවිතයේ සියලු බලාපොරොත්තු ආශාවන් ගිනි </span><span style="font-size: large;">තබා, ගුටිබැට, තාඩන පීඩන, කුසගින්න ය</span><span style="font-size: large;">නා</span><span style="font-size: large;">දියෙන් විනිර්මුක්ත වූ පලාගිය තනිකඩ ජීවිතයක් ගත කරන්නටත් ජූඩිගෙ පියා ඈට ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ. ඒ දරුවකු සිටින පියකු වශයෙන් ජූඩි ඔහුට උපයාදෙන වෘත්තිමය කීර්තිය නිසා.&nbsp;</span><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Kl6OijE-ddY/TniHGBBZZOI/AAAAAAAACgo/OhxOyq8I9yM/s1600/Dil0817.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-Kl6OijE-ddY/TniHGBBZZOI/AAAAAAAACgo/OhxOyq8I9yM/s400/Dil0817.jpg" width="286" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">කඳුලු දෝණී - අනුලද සිල්වා පරිවර්තන (විදර්ශන ප්‍රකාශන) </td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"></span></div><span style="font-size: large;">&nbsp;මේ එන්ගලන්තයයි. යාලුවනේ, මේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මුදුන්මල්කඩ වූ මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ 1945දී ඉපැදී මාපිය සෙවණේම අපා දුක් විඳි , නොසලකා හළ ජූඩි වෙස්ට්වෝටර්ගේ කතාවයි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සිය අනියම් බිරිඳත් සමග අප්‍රිකාවට සංක්‍රමණය පියා </span><span style="font-size: large;">ජූඩි රැගෙන යන්නේ ජූඩිගේ මවට හොරෙන්.</span> <span style="font-size: large;"> මාස කිහිපයකට පසු පියාගේත් කුඩම්මාගේත්</span> <span style="font-size: large;">මේ වධ බන්ධන වලින් ජූඩි </span><span style="font-size: large;">පලායන්නේ වීදි දැරියක ලෙසින්. දුම්‍ රිය මැදිරි වල, අගුපිල් වල අනාථ කෙල්ලක විලස දිවි ගැටගසා ගන්න ඇය, මිනිසුන්ගේ අතවරයනට ලක් වන ඇය , </span><span style="font-size: large;"> වසරකට අනතුරුව මරණයේ එලිපත්තේදි යලිත් පියාගේ ග්‍රහණයට හසුවෙනවා. එහෙත් මේ වසර 13ක දුක්ඛ දෝමනස්සයන් වෙතින් ජූඩි යලි උපදින්නේ මහා වීර්යයත් ධෛර්යයත් උනා ආ කෙසඟ සිරුරෙන් විහිදෙන ඒකායන අරමුණකින්.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>"මම මගේ අම්ම ගාවට ආපහු යනවා. ඈ මා පිලිගනීවි.මම ආපහු එන්ගලන්තයට යනවා" </b></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒකායන අරමුණ විසින් ජූඩි වීර්යවන්ත විස්මිත ගැහැණියක් බවට පත් කරන්නේ එලෙසිනුයි. නොසන්සිඳෙන ශක්තියෙන් පාසල් යන ජූඩි දහ හත් වන විය වන තුරු ඇඟිලි ගනිමින් දිවා රෑ වැඩ කරමින් සතයෙන් සතය ඉතුරු කරන්නේ , අම්මා සොයා යන සිහිනයෙන්. </span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr align="center"><td><a href="http://images.harpercollins.co.uk/hcwebimages/hcauthors/007100/007184-AP222.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://images.harpercollins.co.uk/hcwebimages/hcauthors/007100/007184-AP222.jpg" width="266" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">මේ ඉන්නෙ ජූඩි වෙස්ට්වෝටර්</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">සැබෑ වූ සිහිනයත් දෝත දරාගෙන එන්ගලන්තයට එන ජූඩි සොයන <b>'අම්මා'</b> ඈ හමුවේවිද? ජූඩි සොයන <b>'පවුල'</b> තුල ඈ අහිමි උණුසුම ලැබේවිද? දහහත් වසරක</span><span style="font-size: large;">ට </span><span style="font-size: large;">පසු මව් උණුසුම සහෝදර පෙම සොයා එන ජූඩිට දෙන්නට තරම් ජීවිතයක් අම්මා</span><span style="font-size: large;">ට</span><span style="font-size: large;"> තිබේවිද?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කාටවත් උවමනා නොවූ ජූඩි, එක් සිතුවිල්ලක් විසින් ජීවිතයේ අපේක්ෂා දල්වනු ලැබුවේ, ජූඩිගේ දෛවය පමණක් නොව ජූඩි වන් අසරණ දරුවන්ගේ දෛවය පවා වෙනස් කරන වීර ගැහැනියක් ලෝකයට දායාද කරමින්...</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">දින කිහිපයක් තිස්සේ පිටු එක දෙක කියවාගෙන ගිය මේ කඳුලු කතාව , අවසන් වූ රුවන් වැකියකින් මා මේ කෙටි ලියමන අවසන් කරන්නම් ;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><b>" ඔබ විසින් ගත යුතු ක්‍රියාමාර්ග දෙකක් තිබෙනවා. එකක් මෙතනම මැරිලා යන්න පුලුවන්. එහෙම නැතිනම් ආයෙත් මෙතනින් පිටවෙලා ගිහින් ජීවිතය පටන් ගන්න පුලුවන්. මීට කලිනුත් ඔබ ඒ දේ කළා. පාර දිගේ ඇවිද්දා . ඉතින් යළි ජීවිතය පටන් ගන්න කැමති නම් ඒ කළ යුතු ක්‍රමය ඔබ දන්නවා"</b>&nbsp;</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">(පිටුව 185)</span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මැදියම් රැයේ පොත කියවා අවසන්වූ සැනින් මා, </span><span style="font-size: large;">මේ ලියමන </span><span style="font-size: large;"> ලියන්නට පටන් ගත්තේ හිතවතුන් දෙදෙනෙකු වෙනුවෙන්. මේ දෙදෙනාටම තිබෙන්නේ එකම ප්‍රශ්නයක්. වසරකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ නොරටක තනිවී ඉන්න . ඉතා දිගු කාලීන පාඨමාලාවක් බලාපොරොත්තුවෙන් , ඉහටත් ඉඩින් ප්‍රාර්ථනා පොදි ගසාගෙන ඔවුන් නොරටට ඉගිලුනා. ඒත් අද? ඔබ වේදනා විඳිනවා. ඔබ ගත් තීරණය හරිද? ඔබ හිතනවා. එකෙකු තවමත් ලෙඩ වී නැහැ. අනෙකා සිතිනුත් ගතිනුත් මේ ගැන සිතීමෙන්ම දුබලව.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ආයෙත් ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්න. හොඳ හුස්මක් සමග.. ඔබ ආයෙත් ජීවිතය පටන් ගන්නට මාර්ග දෙකක් ඇති.</span><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">1. ඔබ ගෙනයන මාර්ගයම හොඳ හුස්මකින් ජවයකින් අරඹන්න </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">2.මාර්ගය වෙනස් කරන්න. </span></b><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">වැරදුනු තැන් ජීවිතයට පාඩම් එකතු කොට ඇති. ඉතින් යළි ජීවිතය පටන් ගන්න කැමති නම් ඒ කළ යුතු ක්‍රමය ඔබ දන්නවා. ජූඩිට මෙන් ඔබට 0 සිට අරඹන්නට දෙයක් නැහැ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ ලිපිය , ලෝකේ කොන් දෙකක සිට එකම නෙයියාඩගම නිසා ගිලන් වී සිටින, මගේ හිතවතුන් දෙදෙනා වෙනුවෙන්. :-) </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජූඩි වෙස්ට්වෝටර් කතා බහක යෙදෙන මේ වීඩියෝව ඔබ වෙනුවෙන් </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/9Tgh2SG4o_8" width="420"></iframe></span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජූඩි අද ඈ වන් වීදි දරුවන් සොයා යලිත් අප්‍රිකාවේ සැරිසරන වීදියේ වීරවරියක්. අද ඈ සිය දෙපයින් නැගී සිටින්නේ එදා ඇවිස්සු කුණු බක්කි සොයමින් නොවෙයි. මත් කුඩු, දූ</span><span style="font-size: large;">ෂණ</span><span style="font-size: large;">ය,භීෂණය වෙලාගත් වීදි දරුවන් සොයමින්. ඔවුන්ගේ හෙට දවස කොහිදැයි සොයමින්...&nbsp;</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">&nbsp;</span>~~</div><div style="text-align: center;">සොයාදෙන්න </div><div style="text-align: center;">මෙච්චර වැඩ තිබෙන වෙලාවේ බ්ලොග් ලියන්නට මොලේ අමාරුවක් තිබේ දැයි අසමින් හෙට එන කෝල් කන්දරාවට මුහුණ දීමට පෙර පෑන් ක්ලිප් දෙකක් ;-)&nbsp;&nbsp; <span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-163204264837848312?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>ජීවිතේ මල්http://www.blogger.com/profile/06192459394092395628noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-530431548412434884.post-5864870948242986272011-10-16T09:00:00.000+05:302011-10-16T09:00:00.182+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.essortment.com/images/education-teaching.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://www.essortment.com/images/education-teaching.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">නිහඬ තාව රජ වෙයි.දෑස් ගණනාවක් මා වටා ගොනු වෙන'යුරු, කවාකාර මත්ස්‍ය දෑසකින් නරඹමින් සිටින්නේ කවුද? එක් දෑසක් අනෙකෙන් වෙනස්ය. එකෙක කාන්තියකි, අනෙකක නිදිමතකි. තවෙකක කුතුහලයකි. තවෙකක මේ මුකුත්ම නැති සෙයකි. මේ දෙනෙත් මග හරිමින් , දෑස් එහෙ මෙහෙ යන්නේ , ඉහළ පහළ යන්නේ කිසිදු ඒකීය රිද්මයක් නොපෙන්වමිනි.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මම හුස්මක් ගනිමි. ඉ..හ..ළ..ට..!</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ජීවිතය, ආදරය, අතීතය , අනාගතය යනාදී දහසකුත් එකක් චිත්ත පරම්පරාවන් , විස්මය ජනක වේගයෙන් නැගී බැස යයි. එහි සෙස් වූ භාව භාව, මුහුණේ දාර මත සිත්තම් වෙයි. ඒ හැඩතල, තාල වෙනස් වෙමින් හුස්ම ගන්නා යාන්ත්‍රණයේ තානම සුසර කරයි. යලිත් හුස්මකින් මේ සියලු පරම්පරාවන් නැගී බිඳෙන සිතුවිලි රැහැන් එකට ගෙන කල්පිත දෑතක මැටි පිඩක් මෙන් සුරුවම් වෙයි. ගෝලාකාර පොදියක වෙලී පිටමං වනු නොගී අගුලු ලන ලද සිතුවිලි කිහිප වරක් වෙර දරා නිසල වන විට , විදුලි පංකාවෙන් පණ පොවන කඩදාසි කොළ සුලඟේ නොයනු වස්, ගෝලාකර පොදිය මේසය මත අදෘශමානව තැන්පත් කරමින් මම හුස්ම පහත හෙලමි.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://littclass0910.files.wordpress.com/2009/09/teacher.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://littclass0910.files.wordpress.com/2009/09/teacher.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">තවත් තත්පර කිහිපයක් ගෙවී යයි. නිහඬ නිශ්චල සහ තාවකාලික වායු ධාරාවන් කැලඹීගෙන එන'යුරු මම සංවේදනය කරමින් කලබල වෙමි.නිහඬ වායුගෝලය මතින්, දොඩමලු වන්නට ශක්‍යතාව ඇති හිස් හා හිත් කැලඹෙන්නට පෙර මම ක්‍රියාත්මක වෙමි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ඒ මමද?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මා තවදුරටත් පෙම් බස් තෙපලන ආදරවන්තියක නොවේ. පොතක කුරුටු ගාන සිසුවියක නොවේ. රෑ මැදියමේ ඇඳ බදාගෙන කවි ලියන කිවිඳියක නොවේ. කැන්ඩෝස් චොකලට් බෝල කමින් පොත් කියවන කෙල්ලක නොවේ. මහ දවාලේ අයිස්ක්‍රීම් කන රස්තියාදුකාරියක නොවේ. කිරිල්ලියක හෝ ගැහැණියක නොවේ. නිරන්තර ගෘහ අභ්‍යන්තරය කලඹන කැරලිකාර දියණියද නොවේ. අනාගත බිරිඳක හෝ අඩු තරමේ මිනිසෙකුද නොවේ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මා සංකල්පයක් බවට මොහොතකට අතික්‍රමණය වී සිට්මි. දහසක් නෙත් රැහැන් තුලින් මා අදෘශමානව බැඳ තබන ලද බලාපොරොත්තුවක් වී සිටිමි. ඔව්... මම ඔවුන්ගේ කාල රාමුවෙහි මේ මොහොත නියෝජනය කරන සිහිනය වී සිටිමි. මේ මොහොත පමණක්...(ද?) </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2GZa7bQ1gE4/TpmNqirJQqI/AAAAAAAACok/fn9Yfo9mqA4/s1600/Class_Room_with_Lillian_Siira_Tervonen_1910.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="205" src="http://2.bp.blogspot.com/-2GZa7bQ1gE4/TpmNqirJQqI/AAAAAAAACok/fn9Yfo9mqA4/s400/Class_Room_with_Lillian_Siira_Tervonen_1910.jpg" width="400" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;">බලාපොරොත්තුව ඔවුන්ගේ මිස මගේ නොවේ. මට එක් අවස්ථාවක(එනම් මේ අවස්ථාවේ) පමණක් විෂය වන නිරාමිස හැඟීමක් ජනිත වේ. මන්ද මා බලාපොරොත්තුවක් වී හිඳිමි. මම චලනය වන සංකල්පයක් ඔස්සේ බලාපොරොත්තු ඉශ්ඨ කරනු වස් ශරීරය මාධ්‍යය කොට ගත් අතර මැදියෙකු වී සිටිම්ද? </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මම ක්‍රියාත්මක වෙමි. ශරීරයත් , මනසත් මට අවනතව, මා තුල සැරිසරන සංකල්පය බලාපොරොත්තුවේ සිට යථාර්තයක් දක්වා ගමන් කරන්නේය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">අතීතය , විරහව , දුක සුලඟේ කැලතෙමින් යලිත් නිහඬතාවයේ වාසිය ගන්නට සැරසෙයි. සංකල්පය පමණක් සෘජු රේඛාවන් අඳනා ලද මුහුණට , විරූප සහ ස්වභාවික ව්‍යසනයන්ගෙන් ආකූල කරන ලද අඳුරු හැඩතල ආක්‍රමනය කරනු ඉඩ දෙනු නොහේ. ඔවුන් ඊට පලි නැත. එනිසාම 'මම' මහාප්‍රාචීරයේ පතුල වෙත හුස්මකින් යලිත් ගැටගසමි. පෙනහලු වලට ඒ අඳුර ප්‍රාප්ත කරනට තවත් විනාඩි කිහිපයක් ඉතිරිව තිබේ. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">උගුර පාදන හඬ මම මනැස තුල තැන්පත් කරමි. මේසය මත වැතිර හිඳින කොළ කඩදාසි මට සිනහසෙන්නට ඉඟි කරයි. ඔවුහු (කොළ) මා හඳුන්නන්නෝය. කලක සිට. මා සෙනෙහසින් අත පත ගෑ, හිස හොවා කඳුලු හෙලු , කාල්පනික සිතුවිලි වලින් ආකූල වූ මගේම බැල්ම තැවරී වෙහෙස පත් කොල ගොන්න මගේ ගෝලාකාර කොල රඳවනයෙහි බරින් මිරිකී මට සිනහසෙන්නට ඉඟි කරයි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මම සිනහසෙන්නෙමි. සිනහව ඔස්සේම හදවත වෙනුවට සංකල්පය කතාකරන්නට පටන් ගනියි. අදහස් , උදහස්, ප්‍රශ්න , පිලිතුරු හිටිහැටියේ සංකල්පය නම් න්‍යශ්ඨිය වටා භ්‍රමණය වෙමින් ප්‍රේක්ෂක මනසෙහි තැන්පත් වෙයි. මට සැහැල්ලුවක් දැනේ. ආයාසකාරී ආරම්භය නිදැල්ලේ සංකල්පයක ආවේශයෙන් ගලා යයි. </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://static.panoramio.com/photos/original/19979019.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://static.panoramio.com/photos/original/19979019.jpg" width="400" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">කාලය ගතවේ. මා සෙමෙන් සෙමෙන් යලිත් සංකල්පයක සිට 'මා' බවට පත් වෙමින් හිඳිමි. හෝරා යන්ත්‍රයට වැඩි වැඩියෙන් යොමුවෙන දෑස් කියන්නේ ඒ බවද? </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සිහි කැඳවීම්, තරවටු , ගෙදර වැඩ , සටහන් සහ සැලසුම් මා වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු බඳුනෙහි එකින් එක සෙමෙන් තැන්පත් වෙයි. යලිත් මා 'මම' වෙමින් සිටිමි. නමුත් මට 'මා' වන්නට තවත් වේලාව තිබේ. තවමත් මා ඔවුන්ගේ සංකල්පය නොවුනහොත් , මම පරිසරයට මගේ කලබලය මුසු කරමින් ඔවුන්ට ඉඩදී සිටිය යුතු වෙමි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">සීනුව නාද වෙයි. ඒ ක්ෂණයෙන් ඔවුන් අවධි වන්නේ මා තවදුරටත් ඔවුන්ගේ සංකල්පය හෝ බලාපොරොත්තුව නොවන බව පසක් කරමිනි. (එහෙත් එය සත්‍යයක්ද අද?) පලායාමේ ආශාව මටද ඔවුන්ටද පොදුය. මම සංකල්පයෙන් පලායන්නට සිහි කැඳවමි. ඔවුන් කරන්නේද එයම නොවේද? ඔවුන්ට දැන් 'ඔවුන්' වන්නට උවමනාය. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">තත්පර කිහිපයකට පෙර මාවෙත ඇසිපිය නොහෙළා උන් දෑස් අග්ගිස්සේ දැල්වෙන එකම ප්‍රාර්ථනය තවමත් නොහැරුනු දොර පමණක්ම විය යුතුය. එතැන 'මා' සිටීද? </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මම දේශන කොල සුලඟේ පාව යන්නට ඉඩ හරිමින් , ගුලි කල සිතුවිලි පිඩද , මහාප්‍රාචීරයෙහි ගැටගැසී බලා සිටි 'මා' ද මුදා හරිමි. ගුරුවරිය සිය ගුලට වැද දොර වසා ගන්නේද? ඈ පසෙක විඩා නිවන සඳ, සුපුරුදු 'මම' හෙවත් ගැහැනු කවිකාර දියණිය, යලිත් සැනසිල්ලේ උරුවම් බාමින් වසා තබන ලද මනැස් කවුලු (ආ)ලෝකයට විවර කරමින් ජීවිතයේ පහස විඳින්නේද?</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">ප.ලි. : </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><span style="font-size: large;">මේ සියලු හැඟුම්වලීන් එකිනෙක පැටලූ මා බ්ලොග් පිටුවේ ඉහත්තාවෙන් යෙදිය යුතු මාතෘකාවෙහි අතරමං වීමි. කිසිවෙකුත් කිස්කලෙක නොලියූ රචනාවකට ටයිටලයක් ඉහත්තාවෙන් ගලවා පහත් බිමෙන් සටහන් කොට මම නිදහස් වෙමි. </span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මම ගුරුවරියක්මි</b></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-VHNEvXB_tGc/TpmOzdIAzQI/AAAAAAAACos/MnqcoZEg9gc/s1600/Capture.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="298" src="http://1.bp.blogspot.com/-VHNEvXB_tGc/TpmOzdIAzQI/AAAAAAAACos/MnqcoZEg9gc/s400/Capture.JPG" width="400" /></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/530431548412434884-586487094824298627?l=sansaare.blogspot.com' alt='' /></div>